ROZDZIAŁ 33

Naomi pov

 

Każdy z nas miał kiedyś tak, że miał przeczucie, co do czegoś. Ja właśnie mam pewne dziwne uczucie. Mam wrażenie, że moja przyjaciółka cierpi, a to, że nie wpuszcza mnie do domu, jeszcze bardziej zaczyna mnie martwić. Jest możliwość, że gdzieś wyszła. To w takim razie zadzwonię do niej. Wybieram jej numer i po chwili słyszę pocztę głosową. Nie mam zamiaru zapychać jej skrzynki jakimiś głupimi wiadomościami, więc po prostu się rozłączam i idę do windy. Wciskam numer zero i po chwili zamykają się drzwi. W drodze na dół zastanawiam się, jakby tu się spotkać dzisiaj z Ashley. Muszę upewnić się, że nic jej nie jest, a moja intuicja po prostu jest głupia.

Kiedy wychodzę na korytarz i przechodzę obok portiera, czuję nie przyjemne spojrzenie ze strony tego człowieka. Spojrzałam na niego, a on momentalnie wybrał numer telefonu i do kogoś zatelefonował. Ja natomiast zwolniłam kroku, żeby przed wyjściem usłyszeć jeszcze kawałek rozmowy.

- Tak, właśnie wychodzi - oznajmił mężczyzna stojący za ladą.

Zdziwiło mnie to, ale nie mogłam teraz iść się spytać z kim ten człowiek rozmawiał, bo było by to dziwne. Zdecydowałam, że może jeszcze raz powinnam zadzwonić do mojej przyjaciółki. Moje przeczucie nie chciało mnie opuścić, naprawdę bałam się, że jest coś nie tak. Wiedziałam to już od tego dnia, kiedy Ash przeprowadziła się tu z Oscarem, że wydarzy się coś strasznego.

Kolejny raz nacisnęłam na zieloną słuchawkę i po dwóch sygnałach usłyszałam:

- Halo - przestraszyłam się.

To na sto procent nie był głos Ashley.

- Kto mówi? - zapytałam na spokojnie.

Może coś się stało np. ktoś ją okradł.

- Oscar, a kto ma mówić?

Odetchnęłam z ulgą, ale chwila czemu on ma jej telefon?

- Dasz mi twoją dziewczynę na chwilę? - poprosiłam.

- Ym ... nie ma jej tu. - odpowiedział.

- To po co ci jej telefon? - zdziwiłam się.

- Jezu, a ty co detektyw? Zajmij się swoim życiem, żegnam.

Rozłączył się. Co za cham. Naprawdę jestem ciekawa, po co mu jej komórka.

Ona nie oddała by mu tego dobrowolnie, coś się musiało stać, tylko jak się tego dowiedzieć? Omar? Nie, on tutaj nic nie pomoże. Boże, nie mogę tak stać bezczynnie, przecież dobrze wiem, że coś się stało. Już wiem, kto może mi pomóc. Ale jak mam się z nim spotkać? Nie mam jego numeru. Musiałabym jakimś sposobem go zdobyć. Może jeszcze raz się wrócę do mieszkania i spróbuję pokombinować coś z zamkiem. To jest dobry pomysł, poza tym Ashley musi mieć gdzieś jeszcze zapisany numer Felixa, a może przy okazji się czegoś dowiem.

Szybko dotarłam do windy, nacisnęłam guzik i po chwili znalazłam się na ostatnim piętrze.

Zapukałam w drzwi, tak jak ostatnim razem. Odpowiedzią była głucha cisza, więc wyjęłam z włosów jedną wsuwkę i włożyłam ją w otwór w drzwiach. Nie wiedziałam, czy to podziała, ponieważ widziałam tą taktykę tylko w filmach. Gdyby mi się faktycznie udało, mogłabym się zaliczyć do jakiejś kategorii ninja. Było by to całkiem fajne.

Zamek ani trochę nie chciał przeskoczyć, chyba już setny raz próbowałam, aż nagle drzwi otworzyły się. W progu stała Ashley, cała poobijana i trzymająca się cały czas za brzuch. Stanęłam jak słup, nie wiedziałam co zrobić. Pierwszy raz widziałam ją w takim stanie.

- Pomóż proszę - wyszeptała, po czym padła na podłogę.

- Ash! - krzyknęłam.

Podeszłam do mojej przyjaciółki. Na szczęście nie zemdlała, tylko nie mogła się już dłużej utrzymać na nogach. Zamknęłam za sobą drzwi i od razu podniosłam moją przyjaciółkę z ziemi i zaniosłam ku kanapie w salonie. Następnie pobiegłam do kuchni i nalałam do szklanki wody. Kiedy wróciłam z naczyniem w dłoni, zobaczyłam krew na podłodze.

- Co się stało? - zapytałam, podając jej szklankę.

- T-to wszystko zaczęło się wczoraj - mówiła bardzo powoli, jakby każde słowo sprawiało jej ból - zresztą, nie mam czasu. On może tu wejść w każdej chwili. Posłuchaj tu są kamery, jeśli tu zostaniesz on zrobi to samo Tobie.

- Nie boję się go - odpowiedziałam.

- Też tak myślałam, a teraz spójrz jak wyglądam.

Rzeczywiście, miała racje. Wyglądała fatalnie, jej ciuchy całe czerwone, kilka siniaków na ramionach, włosy potargane, a policzek...

Ciekawe co jeszcze może jej zrobić? Zaczęłam się bać o jej zdrowie, ale już wiedziałam, co powinnam zrobić.

- Posłuchaj, daj mi numer Felixa, albo chociaż powiedz, gdzie mogę go znaleźć. Przyjedziemy po Ciebie jak najszybciej się da, a potem złożysz skargę na policję.

- Naomi, ja nie...

- Nie będę cię słuchać. Podaj ten numer, dzisiaj jeszcze się stąd wyniesiesz. Obiecuję ci to.

Spojrzałam jej w oczy, były pełne przerażenia, ale wiedziałam, że w tej sprawie mi zaufa.

- Dobrze, daj mi swoją komórkę.

Podałam jej przedmiot, a ona wstukała w niego kilka liczb i oddała mi go.

- Dobrze, wychodzę. Najchętniej zabrałabym cię teraz, ale wiem, że recepcjonista jest w zmowie z Oscarem, więc raczej nie dam rady. Przepraszam najmocniej.

- Nic się nie stało. Wiedziałam, że tak będzie, ale mam nadzieję, że razem z Felixem coś wymyślicie.

- Na pewno - uśmiechnęłam się - Teraz musisz się trzymać, pa.

Pożegnałyśmy się i jak najprędzej pobiegłam do wyjścia z budynku.

Kiedy byłam już na świeżym powietrzu.  Spojrzałam na telefon i postanowiłam, że nie będę czekać, tylko od razu zatelefonuję.

Po trzech sygnałach, usłyszałam:

- Halo, kto mówi?

- Przyjaciółka Ashley, Naomi

- Cześć, co chcesz? - zapytał miłym głosem.

- Moglibyśmy spotkać się w jakiejś kawiarni, mam sprawę dotyczącą osoby, którą kochasz. - oświadczyłam.

- Dobra, to gdzie i o której?

- Za dwadzieścia minut w Mike&Gabi?

- Zgoda, do zobaczenia.

Na szczęście nie muszę tam jechać żadnym środkiem transportu. Mogę się przejść i będę idealnie na czas. Będę miała chwilkę, żeby o tym wszystkim pomyśleć.

Od początku w sumie wiedziałam, że Oscar jest jakiś dziwny, nigdy nie chciałam mu wierzyć i zawsze ostrzegałam Ash. No ale cóż, teraz jest za późno, a ja muszę pomóc, ponieważ to moja przyjaciółka i nie zostawię jej w potrzebie. Tylko jakim trzeba być człowiekiem, żeby bić kogoś i zostawiać potem w takim stanie. Przecież ona nawet wyjść nie mogła, bo portier by od razu poinformował o wszystkim jej chłopaka. Oby dostał dożywocie. Należy mu się. Mam nadzieję, że dzisiaj jej nic nie zrobi przez to, że do niej przyszłam. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby coś się jej stało przeze mnie. Dobra nie powinnam o tym myśleć, teraz moim priorytetem jest ustalić plan działania z Felixem.

Przez kolejne kilka minut szłam spokojnie do celu. Nie myślałam już o niczym.

Kiedy dotarłam do kawiarni, zajęłam stolik w głębi sali i czekałam na jego przyjście. Nie minęło wiele czasu, a zauważyłam blondyna, który wchodzi do pomieszczenia. Rozglądał się przez chwilę, a kiedy znalazł mnie wzrokiem, podszedł i się przywitał:

- Cześć, coś się ważnego stało?

- Tak i Witaj - uśmiechnęłam się.

Nagle zza pleców Felixa pojawił się kelner, który zapytał się czy coś zamawiamy. My oboje stwierdziliśmy, że chcemy tylko wodę, na co mężczyzna zaproponował kawałek ich podobno najpyszniejszego ciasta. Żadne z nas się nie skusiło, więc kelner odszedł, chyba bardzo niezadowolony, bo nie udało mu się naciągnąć ludzi. Kawiarnia Mike&Gabi nie cieszy się jakoś wielkim uznaniem. Mają słabą jakoś napoi i ciast. Natomiast mają przyjemne lokale, utrzymane w klasycznym stylu, trochę bieli i pudrowego różu,a na każdym stoliku są kwiatki, które nie są sztuczne.

- To mów o co chodzi?

- Powiem wprost, Ashley jest bita przez Oscara.

Nic na to nie odpowiedział, wiedziałam, że będzie w szoku, ale nie myślałam, że aż takim.

- Żartujesz sobie? - zapytał.

Do stolika została przyniesiona nasza woda. Od razu upiłam łyk i zaczęłam opowiadać.

- Przyszłam do niej dzisiaj, ma wszędzie pełno siniaków i krwawi - pochyliłam się nad stolikiem, by mówić ciszej - ma też rozcięty policzek i to nie jest małe draśnięcie. Obiecałam, że pomożemy jej się stamtąd wydostać.

- Oczywiście, że pomożemy. Tylko pytanie jak?

- No wzywamy policję, albo idziemy teraz po nią. Co mamy więcej zrobić? - zdziwiłam się, myślałam, że od razu się poderwie z miejsca i pójdziemy do niej.

- Nie. Musimy najpierw zadzwonić do Omara... O i może do Ogge'go.

- Po co?

Ale nie usłyszał mojego pytania, od razu wyciągnął telefon.

- Oni nam pomogą Naomi - stwierdził.

Złapałam go za nadgarstek. Spojrzał na mnie.

- Chwila, przecież chyba poradzimy sobie sami. Oscar nie jest aż tak potężny - zaśmiałam się.

- Nawet nie wiesz jak bardzo - odpowiedział przerażony.

Patrzył się gdzieś w dal i o czymś myślał.

- Wiesz chyba najwyższy czas, żebym powiedział dlaczego odsunąłem się pewnego dnia od Ashley.

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------

Mamy kolejny rozdział!!!!

Informuję was, że zostały do końca 5 rozdziałów razem z Epilogiem. Więc widzimy się jeszcze przez miesiąc, a potem robię sobie przerwę. Ale spokojnie wrócę po miesiącu może dłużej z nowym ff, które mam nadzieję będzie o wiele lepsze. Napisze wam tutaj wszystko, jeśli nowy rozdział z nowego ff się pojawi. Mam już nawet pomysł, ale przed jego realizacją potrzebuję przerwy po prostu.

Kocham was.

Komentuj!!!!

 

 

 

 



ROZDZIAŁ 32

Chodziłam po kuchni i zastanawiałam się, gdzie on może być. Dochodziła dziesiąta wieczorem, a jego jeszcze nie było w domu. Nigdy nie siedział tak długo w pracy, jeżeli w ogóle do niej chodził. Może coś się stało, powoli zaczynałam się denerwować. Nie odpowiada na sms, a kiedy dzwonie włącza się poczta. To dziwne jak na niego. Co jeśli robi coś z inną kobietą? Mimo tego, co dzisiaj się wydarzyło, wciąż mi na nim zależy w jakimś stopniu. Usiadłam na krześle przy stole, a łokcie oparłam na blacie. Co powinnam zrobić? Co jeśli mu się coś stało?

Nagle usłyszałam dźwięk kluczy. Po chwili do mieszkania wpadło światło z korytarza, dopiero wtedy zorientowałam się, że siedziałam przez cały ten czas po ciemku. Oscar wszedł, zamknął za sobą drzwi i zdjął kurtkę. Podeszłam do niego z rękami skrzyżowanymi na piersi, byłam strasznie zła.

- Gdzie ty byłeś?! Dlaczego nie odbierałeś?!

Nic nie odpowiedział, stał przy wieszaku, odwrócony tyłem do mnie.

- Możesz mi wyjaśnić! - nalegałam.

Usłyszałam ciche westchnienie i nagle Oscar zaczął iść w kierunku pokoju.

- Czy to takie trudne odpowiedzieć mi?! - byłam w tym momencie strasznie wkurzona, ale poszłam za nim. Bardziej niż złość zżerała mnie ciekawość.

On w połowie drogi zatrzymał się i wreszcie powiedział:

- Możesz zostawić mnie samego?

- Nie - odpowiedziałam sztywno.

Wtedy odwrócił się i złapał mnie za nadgarstki, podniósł je do góry i krzyknął:

- Do cholery! Zostaw mnie samego! 

Popchnął mnie na podłogę i poszedł.

Nie chciałam teraz płakać, bo pokazałabym mu jaka jestem słaba. Poza tym co mu się stało? Przecież zmienił się, prawda? Wtedy jak na mnie krzyczał w jego oczach widziałam złość, to nie był ten sam wzrok co zawsze. To już nie był ten sam kochany Oscar, coś się wydarzyło, a ja muszę wiedzieć co. W końcu jestem jego dziewczyną i chce mu pomóc.

Wstałam z podłogi, przełknęłam ślinę i powiedziałam na głos:

- Skoro mnie kochasz, czemu mnie tak traktujesz? To że coś się stało, nie znaczy, że jestem twoim workiem treningowym i możesz się na mnie wyżywać. Nie jestem jakąś twoją zabawką Oscar. - zabrzmiało to groźniej niż myślałam.

Usłyszałam jego kroki, nie wiedziałam co robić, czułam zagrożenie, ale nie powinnam mieć powodu.

- Mam powód żeby taki być. - odpowiedział.

Stanął przede mną. Bałam się go, wyglądał jakby był w stanie zrobić wszystko. Nie mogę mu pokazać, że jestem słaba, bo od razu zrobi z tego użytek.

- To powiedz mi o co chodzi - błagałam.

Kiedy dotknęłam swoimi dłońmi jego rąk on momentalnie je odsunął.

- Nie dotykaj, mnie ty szmato! - krzyknął.

Podniósł rękę i uderzył mnie w twarz. Był to tak silny cios, że znowu upadłam na podłogę. Tym razem zaczęłam płakać, spojrzałam na niego spod łez i zapytałam:

- Za co?

Pogładził swoją dłoń i spojrzał na mnie z uśmieszkiem.

- Za to, że jesteś zwykłą szmatą i jeżeli kiedykolwiek jeszcze dotkniesz mnie bez mojego pozwolenie, to będzie cię bardziej bolało kochanie. - uśmiechnął się.

Nie wiedziałam już z kim mam do czynienia, czy to  na pewno ten sam Oscar, który wczoraj mówił, że mnie kocha?

Zakryłam twarz włosami i zaczęłam płakać, trzymałam ręką swój policzek, strasznie mnie bolał. Na pewno jest cały czerwony i powinnam go czymś posmarować, ale dopóki on tu stoi, nie zamierzam się nigdzie ruszać.

Nagle podszedł do mnie i przykucnął.

- A teraz udawajmy, że to się nie stało. Skarbie! Co ci się stało? Dlaczego upadłaś?

Nie rozumiałam, co to za chora gierka. Przecież to popieprzone. Mamy udawać, że nic się nie stało, a ja zwyczajnie upadłam. Po co?

- Odpowiadaj! - krzyknął.

Na jego głos ciarki przeszły mnie po plecach.

- Upadłam, bo podłoga jest śliska w tym miejscu - wyszeptałam.

Schyliłam głowę, to wszystko mnie przerasta. Teraz czuję się jak jego własność.

- To czekaj, pomogę ci wstać.

I jak powiedział tak zrobił, znowu był miły. Kiedy staliśmy obok siebie, ja nie mogłam się nawet patrzeć na niego, straciłam szacunek do niego i chciałam jak najszybciej od niego uciec. Najlepiej będzie już jutro z samego rana.

- Ashley! - przytulił mnie. 

Nie odwzajemniłam tego, czułam obrzydzenie.

- Posłuchaj teraz uważnie skarbie. Masz się od dzisiaj mnie słuchać, nigdzie nie wychodzić. Nawet do sklepu nie możesz, ja będę robić zakupy. Będziemy szczęśliwi, a jeśli będziesz coś źle robić, to powiedzmy będzie kara - poczułam jak jego ręka dotyka moich włosów. Pociągnął za nie, a ja poczułam straszliwy ból. Znowu zaczęły lecieć mi łzy.

- Zgadzasz się z warunkami umowy? - zapytał.

- T-t-tak - powiedziałam.

- Grzeczna dziewczynka - pocałował mnie w głowę.

- Jeszcze jedno Ashley. Oddasz mi swój telefon i kluczę.

Nie chciałam się zgadzać, ale nie miałam wyboru. On był zdolny do wszystkiego. Bałam się, co jeszcze może mi zrobić. Chyba naprawdę wolę spełnić jego warunki. Nie mogę też uciec, znajdzie mnie, a nawet jeśli mu się to nie uda, zrobi coś moim najbliższym. Nie mam za bardzo wyjścia. Muszę być teraz jego zabawką.

- Pamiętaj, żeby nikogo nie wpuszczać do mieszkania. Portier powie mi również jeśli wyjdziesz z budynku, więc radziłbym przestrzegać zasad. Teraz idź się umyj!
Zrobiłam, co kazał. W łazience spojrzałam na swoje odbicie, wyglądałam potwornie. Mój policzek był spuchnięty, oczy całe czarne od tuszu który mi się rozmazał. Myślałam, że to będzie najlepszy dzień w moim życiu, a okazało się zupełnie inaczej. Nie wiem nawet dlaczego Oscar się tak zachowuję. Może jutro mnie za wszystko przeprosi i będzie lepiej. Powtarzałam sobie tą myśl w duchu przez całą kąpiel. Po umyciu się, ubrałam się w piżamę i korzystałam z okazji, że jestem sama w pomieszczeniu. Wyjęłam z kieszeni spodni swój telefon, na szczęście nie oddałam go jeszcze, więc może uda mi się napisać sms do kogoś. Jednak nie zrobię tego, moje jedyne urządzenie, które łączyło mnie ze światem, padło. Miałam ochotę teraz sama w coś uderzyć. Jeśli Oscar jutro rano się zmieni, ucieknę od niego jak najszybciej. Nie zamierzam mu wybaczyć po czymś takim. W sumie to jest moje mieszkanie, powinnam spakować Oscara i kazać portierowi wzywać policję, kiedy wejdzie do budynku. To jest dobry pomysł. No chyba, że się nie zmieni i zrobi mi coś jeszcze gorszego niż pobicie. Na razie muszę zachować spokój i modlić się o dobry sen. 
Wyszłam z łazienki i zauważyłam, że nie ma go w sypialni. Podeszłam szybko do mojej szafeczki przy łóżku i wyciągnęłam z niej ładowarkę.
- Ashley! - usłyszałam jego głos, dobiegał z salonu - Chodź tutaj!
Odłożyłam ładowarkę i telefon na łóżko, po czym powoli zaczęłam iść w kierunku Oscara. Kiedy go zobaczyłam, siedział na fotelu z czymś metalowym w ręku, znajdowałam się za daleko, żeby dokładnie określić co to jest. Jednak po kilku minutach już wiedziałam, że jest to nóż.
- C-co masz zamiar z tym zrobić? - zapytałam, cała przerażona.
- To będzie zależeć od ciebie. Teraz usiądź na przeciwko mnie.
Cała się trzęsłam, dopiero uświadomiłam sobie, że tak naprawdę w ogóle go nie znam. 
Patrzyłam na niego, światło księżyca padało idealnie na niego. Oscar bawił się ostrzem, jak jakąś nową zabawką.

Żadne z nas nic nie mówiło, siedzieliśmy w milczeniu. Mogłabym przysiąc, że robi to specjalnie. Chyba chce żebym zaczęła to wszystko.
- Oscar ...?
- Tak? - odpowiedział z uśmiechem. 
Spojrzał na mnie, a ja nie umiałam dostrzec niczego groźnego w jego oczach. Jest niezłym kłamcą i bardzo dobrze ukrywa swoją prawdziwą naturę.
- Dlaczego taki jesteś?
On wstał, podszedł do mnie i powiedział:
- Powinnaś się chyba domyślić - usiadł dokładnie obok mnie.
Objął ręką moje ramiona i przyłożył nóż do mojego policzka.
- Jesteś małą szmatą, która jak ma okazje ucieka do Felixa. Tak, tak wszystko wiem i widziałem. Uprzedzę twoje pytania, tak śledziłem cię dzisiaj. Wiesz nie lubię, kiedy dziewczyna taka jest. No bo skoro mnie kochasz, to czemu uganiasz się za Felixem? - przycisnął ostrze do mojej skóry.
Poczułam jak krew zaczyna mi płynąć.
- Czemu po prostu ze mną nie zerwiesz?
- To by było zbyt proste, ułatwiłbym ci tylko życie skarbie. Chcę żebyś cierpiała jak ja, żebyś poczuła jak boli zdrada ukochanej osoby. Poza tym dalej jesteś moja i powinnaś zrozumieć, co to znaczy.
Płakałam, nie miałam pojęcia, że Oscar jest takim psychopatą.
- Jesteś chory! - krzyknęłam.
- Tak uważasz? - roześmiał się.
Jego śmiech w tej sytuacji był przerażający, jak z jakiegoś horroru. Tylko dlaczego muszę być główną bohaterką?
Poczułam jak nóż przesuwa się po moim policzku.
- To jest taka "przypominajka". Jesteś moja i masz przestrzegać zasad.
Wstał i poszedł do naszego pokoju. Ja natomiast doznałam szoku, nie wiedziałam co mam zrobić. Czy rana jest głęboka? 
Poleciałam do najbliższego lustra w salonie, nie mogłam nic stwierdzić, ponieważ już połowę twarzy i koszulki miałam we krwi. Co teraz? Trzeba lecieć po apteczkę, dobrze, że jest jedna w kuchni. Otworzyłam wszystkie szafki i oczywiście ostatnia musiała zawierać to czego szukam. Wyjęłam z niej wodę utlenioną, jakiś ogromny plaster i na wszelki wypadek bandaż. Wiem, że jeśli rana jest głęboka, to trzeba będzie szyć ale na razie to musi wystarczyć.
Po trzydziestu minutach doszłam do wniosku, że wszystko jest w porządku bo krew już nie leci, więc w tym wypadku miałam szczęście. 
Położyłam się na kanapie w salonie, bo za nic w świecie nie pójdę spać z nim w jednym łóżku. Przykryłam się kocem i zasnęłam.
Rano obudził mnie dźwięk tłuczonego szkła.
- Mam nadzieję, że cię nie obudziłem Ashley - powiedział swoim najsłodszym głosikiem Oscar. 
Wiedziałam, że zrobił to specjalnie. Chyba według "mojego Pana" musiałam już wstać. Złożyłam szybko koc i położyłam go na jednym z foteli. Potem poszłam zobaczyć, co muszę sprzątnąć przez niego. Kiedy weszłam do kuchni, zauważyłam, że on siedział przy stole i jadł płatki. Nagle usłyszałam cichy śmiech.
- Co cię tak bawi? - zapytałam bezczelnie.
- To co masz na twarzy - zaśmiał się.
- Ciekawe, przez kogo to mam? A no tak przez jakiegoś głupiego psychopatę, który traktuję ludzi jak zabawki - oświadczyłam i spojrzałam na niego groźnie.
Stanęłam tyłem do niego, ale wiedziałam, że nie spodobało mu się to, co powiedziałam. Trudno. Wczoraj dałam mu się podejść dzisiaj tak nie zrobię.
Wyjęłam miseczkę i postanowiłam, że też zjem płatki, ale na pewno nie tutaj przy nim. Nasypałam płatki, a potem nalałam mleko, wzięłam łyżkę i pomaszerowałam do salonu. Jednak nie udało mi się przejść obojętnie obok Oscara. Chwycił mnie za nadgarstek i powiedział:
- Gdzie idziesz?! Myślisz, że przejdziesz tak obojętnie obok mnie, po tym co powiedziałaś? Nie powinnaś była się tak do mnie odnosić, teraz dostaniesz karę.
Przestraszyłam się, jednak nie zamierzałam ulec.
- Puść mnie! Daj mi w spokoju zjeść, chyba nie chcesz żebym umarła z głodu.
Wyrwałam swoją rękę z jego uścisku.
Dziwne, podziałało to na niego. Może muszę być taka chamska jak on. Nie mówię, że zacznę go kopać, ale po prostu będę mu odpowiadać bezczelnie. 
Usiadłam na kanapie, na której wcześnie spałam, włączyłam telewizor i zaczęłam jeść. 
Po chwili, przyszedł Oscar i krzyknął:
- Wstań!
- Po co? - odpowiedziałam, nie patrząc się na niego.
On złapał mnie za rękę i pociągnął do góry.
- Nie mówiłem, że masz pyskować. Więc siedź cicho i słuchaj, co mam ci do powiedzenia szmato.
- Nie odzywaj się tak do mnie! - krzyknęłam.
Już nic nie odpowiedział. Pociągnął mnie za sobą, żebyśmy byli z dala od mebli i  wtedy popchnął mnie na podłogę. Dokładnie mną rzucił.
- Posłuchaj idiotko, kurwa mówiłem, że masz nie pyskować i się słuchać. Mówiłem też o karze, ale ty jesteś taka głupia, że to się kurwa w głowie nie mieści. Ja pierdole.
Kopnął mnie w brzuch. Był to taki ból, że nie mogłam tego znieść. Czułam jak moje narządy pękają, rozrywają się i zaczyna się wszystko z nich rozlewać. Wyplułam trochę krwi na podłogę, Oscar mnie uszkodził i w tym momencie naprawdę potrzebowałam do szpitala.
- Proszę - wyszeptałam.
- Nie kurwa, o nic już nie prosisz głupia suko. Sama na to zasłużyłaś! Teraz wychodzę, a ty masz nikomu nie otwierać, bo inaczej będzie bardziej bolało skarbie.
Przykucnął do mnie i wziął mi włosy z twarzy.
- Są tu kamery - szepnął mi do ucha.
Momentalnie rozejrzałam się po domu.
- Widzisz? - zapytał.
Kiwnęłam głową.
- No to świetnie, ja idę skarbie.
Nie patrzyłam na to, co robi. Leżałam na podłodze i modliłam się o to żebym nie musiała jechać do szpitala.
- A właśnie, możesz tu jeszcze posprzątać, strasznie tu brudno.
Gdybym mogła wstać, przywaliłabym mu w ryj.
Jednak nie mogę, jestem sparaliżowana na ten moment, przez ból brzucha. 
Przez następną godzinę, leżałam tak w bez ruchu. Wszystko mnie bolało. Nie mogłam w ogóle wstać, a gdy tylko próbowałam, plułam krwią na podłogę.
Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Szkoda tylko, że nie mogłam otworzyć.
- Ashley jesteś tam? - usłyszałam głos mojej przyjaciółki Naomi.



-----------------------------------------------------
JEJ! ROZDZIAŁ 32!
Rozdział troszeczkę dłuższy, ale mam nadzieję, że nie zawiodłam waszych oczekiwań.
Komentujemy! Lots of love xx

ROZDZIAŁ 31

Jak codziennie rano zrobiłam śniadanie sobie i Oscarowi. Nie było ono jakieś duże, bo ja zjadłam trochę płatków z mlekiem, a mój chłopak dwie grzanki z miodem. Następnie poszłam się umyć, gdy siedziałam w wannie i jak zawsze bawiłam się pianą, myślałam trochę nad dzisiejszym spotkaniem. Zastanawiałam się, czy Felix się jakoś mega zmienił np. z wyglądu albo charakteru. W końcu minęły dwa miesiące, czas w którym uświadomiłam sobie jak ważny jest Oscar i jak mi jest z nim dobrze. Ten dzień nie powinien tego zmienić. 
Zanurzyłam się cała pod wodę. Po kilku sekundkach wstałam i powiedziałam:
- Boże Ashley jaka ty głupia jesteś, kochasz Oscara i skoro tak jest, to po co zawsze jak o nim mówisz w rozmyślaniach pojawia się Felix? Musisz zacząć myśleć tylko o jednym! - rozkazałam sobie.
Tylko jak wybrać tego jednego? Oto jest pytanie. 

Po piętnastu minutach stałam przed lustrem nad umywalką w ręczniku i parzyłam na swoje odbicie. Jak tacy chłopacy jak oni, mogli się we mnie zakochać, co mam w sobie takiego? Nigdy nie pomyślałabym, że jestem aż tak ładna, tak chuda czy tak interesująca. Zwykle jako nastolatka wyobrażałam sobie, że nie będę miała nikogo w przyszłości. Miałam wrażenie, że nikt mnie nie zechce. Czasami chciałabym żeby tak było. Chociaż na jeden dzień oderwałabym się od tego wszystkiego. Może jakby to się stało, pewne sprawy wyglądały by dzisiaj inaczej ...
Usłyszałam pukanie do drzwi.
- Ashley! Ja wychodzę! - krzyknął Oscar
- Dobrze - odpowiedziałam.
Znowu idzie dokądś i jak zwykle nie mam bladego pojęcia gdzie idzie i z kim. To trudne być jego dziewczyną, gdy ma przede mną tajemnice. Możliwe, że idzie do pracy ale w stu procentach pewności nie mam. Tak wiem jestem nie uczciwa, bo też mu nie mówię wszystkiego, ale ja robię to w słusznej sprawie.
Poszłam w ręczniku do garderoby, wzięłam stamtąd szarą bluzę i takiego samego koloru dresy. Ubrałam się, następnie pomalowałam, a na koniec spojrzałam na telefon i zobaczyłam, że mam trzy nowe wiadomości od Omara.

07.07.2015 9:08
Od:Omar
Hej Ashley, jednak przesuwam godzinę. Spotkasz się z Felixem o 12:30, a nie 14:30, oki?

07.07.2015 9:35
Od: Omar
Ashley halo? Odpisz mi.

07.07.2015 10:01
Od: Omar
Mam nadzieję, że przyjdziesz na 12:30. Park Zone pamiętaj!

Szybko spojrzałam na godzinę. Cholera ... Za pięć dwunasta. Jeśli wyjdę teraz zdążę, ale ja nawet gotowa nie jestem. Dobra trudno, nie mogę się spóźnić na coś tak ważnego. 
Pobiegłam szybko do pokoju po torebkę, a w szafeczce przy łóżku znalazłam jakieś kartki i długopisy, więc szybko napisałam do Oscara karteczkę, że wyszłam. Następnie udałam się do drzwi, założyłam buty i poszłam do windy. 
Na dole portier poinformował mnie, że ma dla mnie pocztę, ale ja w pośpiechu powiedziałam mu, że odbiorę kiedy wrócę, ponieważ teraz bardzo się śpieszę.
Dokładnie nie wiedziałam o której mam autobus, dlatego żyłam w nadziei, że przyjedzie po kilku minutach. Oczywiście się nie zawiodłam, akurat w ten dzień miałam szczęście, co do komunikacji miejskiej. Niestety w środku nie było miejsc siedzących, a co gorsza nie było też prawie w ogóle miejsca dla osób, które stały. No trudno trzeba się czasami pomęczyć w zatłoczonych autobusach.
Jechałam dwadzieścia minut i wysiadłam na przedostatnim przystanku. Oczywiście musiałam jeszcze kilka minut iść do mojego celu, bo nic nie ma przystanku naprzeciwko parku Green Zone.
Dotarłam na czas, była idealnie 12:30. W pierwszej chwili byłam tak podekscytowana, że nie mogłam rozejrzeć się dookoła i sprawdzić, czy on tam gdzieś stoi. Jednak dodałam sobie trochę otuchy i spojrzałam na to, co mnie otacza. Widziałam kilka rodzin, dwie pary i pięć pojedynczych osób, ale nigdzie go.
Po kilku minutach zdecydowałam się przejść, może stoi gdzieś dalej, tak samo podenerwowany jak ja. No chyba, że mnie wystawił albo Omar zażartował sobie ze mnie. 
Kilka metrów dalej, zauważyłam go. Stał tyłem, miał na sobie czerwoną czapkę, czarną kurtkę i niebieskie dżinsy. Moje serce stanęło, co powinnam zrobić? Ashley co robić? Nie! Nie mogę tam iść, to za wiele. Chociaż on tam czeka i zgodził się przyjść, więc może to coś oznacza. Powinnam iść i potwierdzić to wszystko co czuję do Oscara. To jest spotkanie pożegnalne, przez które raz na zawsze zapomnę o Felixie. Po prostu muszę do niego podejść. 
Nagle zobaczyłam go z profilu, wyglądał tak samo idealnie jak zawsze. Nie, to wszystko nie powinno tak wyglądać. Nie powinnam zachwycać się nim tak łatwo. Trzeba pamiętać, że mnie skrzywdził.
Chociaż muszę stwierdzić, że trochę schudł. To pewnie przez szpital i na pewno nie odzyskał też dawnej formy.
Kurde Ashley ogarnij się, to normalne spotkanie! Idź tam i już, nie wahaj się!
Moje nogi same zaczęły iść do niego. Chciałam się na niego rzucić i się wtulić z całych sił, ale mam chłopaka, poza tym nie wiem co Felix do mnie czuję i czy na pewno przyszedł tu z własnej woli.
Po chwili Felix mnie zauważył, jego policzki zrobiły się czerwone, spuścił głowę i schował ręce w kieszeni.
- No cz-cześć - przywitał się.
Ten głos... Już zapomniałam jak on brzmi i jaki jest idealny. Dlaczego on mi to robi, dlaczego miesza mi w głowie?
- H-hej - odpowiedziałam.
Słychać było, że oboje byliśmy spięci. Żadne z nas nie wiedziało, co teraz zrobić ani powiedzieć. Patrzyliśmy się na własne buty. Czułam się jakby to był mój pierwszy dzień w szkole i  jakbym właśnie poznawała nową osobę.
Po chwili w tym samym momencie unieśliśmy lekko głowy i spojrzeliśmy na siebie.
- Mogę ym? - zapytał.
- Pewnie - odpowiedziałam.
Rzuciliśmy się na siebie, objęłam swoimi dłońmi jego kark, a on jak zwykle objął mnie w pasie. Nagle poczułam, że żyję. Tego właśnie od bardzo dłuższego czasu potrzebowałam. Moje płuca zaczęły łapać więcej tlenu, jakby przez 2 miesiące połowa płuc się zamknęła, a teraz na nowo otworzyła. Tak właśnie się czułam, jakbym przez ten cały czas była w śnie i nagle się z niego przebudziła.
Poczułam jego oddech na sobie, był nieregularny jak mój. 
Wtuliłam się w niego najbardziej jak potrafiłam, on odwzajemnił mój gest, a nawet mnie uniósł w powietrze. Czy był tak samo szczęśliwy jak ja?
Myślę, że tak. W sumie wszystko na to wskazuję.
- Tak bardzo za Tobą tęskniłam - wyszeptałam.
- Ja za Tobą też kochanie - oznajmił.
To były słowa, które chciałam usłyszeć. Wrócił mój stary kochany Felix, mój jedyny i najlepszy. Uśmiechnęłam się sama do siebie.
- Choć usiądziemy i pogadamy - zaproponował Felix.
Tak więc odkleiliśmy się od siebie i podeszliśmy do najbliższej ławki. 
- Przepraszam, nie wyglądam dzisiaj najlepiej, ale wiesz ... - zaczęłam.
- Wyglądasz cudownie jak zawsze - powiedział zanim skończyłam mówić.
Uśmiechnęłam się pod nosem, a Felix w tym samym czasie odgarnął mi włosy z twarzy.
- Po co zakrywasz tak piękną twarz? I to jeszcze przede mną - zaśmiał się.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. To na pewno nie był ten Felix, który leżał w szpitalu ani ten, z którym się kłóciłam w dniu wypadku.
- M-m-mam pytanie - zaczęłam - Sam chciałeś tu przyjść, czy Omar cię jakoś zmusił?
- Co? Ty serio myślisz, że...? Nie! Nikt mnie do niczego nie zmuszał, a szczególnie do spotkania z Tobą - położył swoją dłoń na mojej - Muszę ci wiele wyjaśnić i powiedzieć.
- Ja Tobie też.
- No w sumie to ja wiem, co się u ciebie działo, jak mnie przy Tobie nie było - odpowiedział.
- Co? Jak to? - zapytałam zaskoczona.
- No normalnie, przez Omara. 
- A nie mogłeś sam przyjść do mnie i odnowić kontakt?
Wiem, że wkraczam teraz w te trudne tematy, ale chyba najwyższa pora wyjaśnić sobie wszystko.
- Posłuchaj bałem się ...
- Czego?! - krzyknęłam.
Wiedziałam, że zaraz polecą mi łzy.
- No czego?! Odpowiedz! Bałeś się mnie, Oscara czy kogo?!
- No właśnie Ash, dlaczego z nim jesteś? - zapytał, zmieniając kompletnie temat.
- Nie! Nie rozmawiamy o mnie i Oscarze. Odpowiedz czego się bałeś?
- Po prostu nie wiedziałem, czy dalej chcesz mnie znać po tym wszystkim. Wolałem się odsunąć. Szczególnie, gdy dowiedziałem się, że jesteś szczęśliwa z Oscarem. 
- Nawet nie wiesz, jak ciężko było mi bez ciebie. Kocham Cię i ...
I nagle zdałam sobie sprawę z tego, co powiedziałam.
- Ashley? - usłyszałam jego głos.
Patrzyłam się na swoje nogi, nie wiedząc co teraz zrobić. Co ja w ogóle powiedziałam? Przecież to Oscar jest dla mnie teraz najważniejszą osobą w życiu. 
Poczułam jak Felix bierze w dłonie moją twarz i odwraca do siebie. 
- Ashley, czy ty mnie dalej kochasz? - był bardzo spokojny.
Łzy zaczęły mi lecieć po policzku. 
- J-ja n-nie wiem - odpowiedziałam.
Wstałam z ławki i odwróciłam się plecami do chłopaka.
Najchętniej w tym momencie zapadłabym się pod ziemię. 
Poczułam jak obejmuję mnie od tyłu i szepczę do ucha:
- Ja też cię kocham i najchętniej bym cię teraz pocałował, ale nie mogę, bo dostanie mi się od Oscara.
- Boisz się go? - zapytałam.
- To trochę bardziej skomplikowane, ponieważ mam coś do stracenia.
- Co? 
- To sprawy między twoim chłopakiem, a mną.
Odwróciłam się do niego, on dalej nie przestawał mnie obejmować.
- Dobrze, rozumiem. Tylko mi jeszcze powiedz jak odzyskałeś pamięć?
Zanim jeszcze udzielił mi odpowiedzi, zorientowałam się jak bezpiecznie czuję się w jego ramionach. Mogłabym tak z nim stać cały dzień.
- Tydzień po wyjściu ze szpitala, ale nie rozmawiajmy o tym, bo to był zły czas dla nas. Nigdy sobie nie wybaczę, że przez to cię straciłem i to jeszcze dla tego ... - westchnął.
- Możliwe, że kiedyś mnie jeszcze odzyskasz.
Teraz już wiedziałam, że powinnam zostawić Oscara i zacząć być z Felixem. Chociaż to nie takie proste.
- Jak ja strasznie chciałbym cię teraz pocałować - oparł się swoim czołem o moje.
Ja nic nie mówiłam, zamknęłam tylko oczy i słuchałam jego głosu.
- Wszystko jest tak popieprzone, że już się gubię. Wiem, że mnie kochasz, a ja kocham ciebie, chociaż nie powinniśmy. Stoimy przytuleni do siebie, chociaż nie powinniśmy. Trzymaliśmy się za rękę, chociaż nie powinniśmy. Czemu to tak wygląda? Przecież powinniśmy teraz być razem i spędzać ze sobą jak najwięcej czasu. Oboje bylibyśmy szczęśliwi.
- Wierzę w to, że jeszcze przyjdzie właściwy czas i będziemy znowu razem. - oznajmiłam.
- Jeśli to kiedyś nadejdzie, to obiecuję ci, że wtedy nigdy cię nikomu nie oddam.
To jest najlepszy dzień w moim życiu. Odkryłam, co tak naprawdę czuję i jednocześnie znalazłam swoją prawdziwą miłość. Tylko, że mieszkam z Oscarem i co mam teraz zrobić?
- Posłuchaj, muszę już chyba wracać do domu - powiedziałam.
Felix spojrzał się na mnie i odpowiedział:
- Dobra zgoda, ale pozwól, że cię odwiozę.
Przez chwilę miałam wątpliwości, bo przecież Oscar może nas zobaczyć. Jednak potem stwierdziłam, że chcę spędzić więcej czasu z chłopakiem, którego kocham.
Tak więc ruszyliśmy w stronę auta. Nie szliśmy za rękę, trochę żałowałam, ale i tak wiedziałam, że zrobiłam dzisiaj dużo rzeczy, których nie powinnam.

Kiedy wsiadłam do samochodu i zapięłam pasy, Felix położył mi dłoń na udzie i tak jechaliśmy przez całą drogę.
Minęło niecałe dwadzieścia minut i byliśmy na miejscu.
- Tutaj mieszkasz? - zdziwił się.
- Tak, moja mama kupiła mi tu mieszkanie, a ja postanowiłam, że wprowadzę się tu z Oscarem.
Widziałam jak po mojej odpowiedzi, trochę posmutniał.
- Ej my też tak będziemy kiedyś mieszkać z naszymi dziećmi - uśmiechnęłam się do niego - ale na razie muszę już iść. Do zobaczenia - pożegnałam się i dałam mu buziaka w policzek.
Później stałam jeszcze chwilę i patrzyłam jak odjeżdża. To był naprawdę cudowny dzień. 
Kiedy weszłam do środka budynku, podeszłam do portiera i zapytałam o moje listy i czy widział Oscara, żeby wchodził. Na moje szczęście dowiedziałam się, że mój chłopak jeszcze nie wrócił. Dlatego jadąc windą postanowiłam, że zrobię nam dzisiaj jakiś pyszny obiad. Może chcę w jakiś sposób odpokutować za to, co dzisiaj zrobiłam. Sama do końca nie wiem, jak moje życie będzie teraz wyglądać, ale mam nadzieję, że będę szczęśliwa.



-------------------------------------------------------------------
Hejka misiaki! Jest rozdział!
Tamten rozdział strasznie wam się spodobał, nie mam bladego pojęcia czemu ale bardzo się z tego faktu cieszę. Mam nadzieję, że w tym tygodniu was nie zawiodłam. Ja zakończyłam już wszystkie wyjazdy w te wakacje, więc oświadczam, że rozdziały od teraz będą pojawiać się jak zawsze w soboty. W ostatnią sobotę nic nie dodałam, wiem o tym i przepraszam, ale tamtego dnia wracałam od mamy i już naprawdę nie miałam siły na nic. Natomiast poinformowałam was o wszystkim w AKTUALNOŚCIACH i tam zamierzam właśnie was powiadamiać o wszystkim, dlatego sprawdzajcie tą zakładkę jak najczęściej. Do tego mam jeszcze jedno info, więc spojlery będą pojawiać się w piątki zawsze! Nie wiem dokładnie o której ale myślę, że jakoś późnym po południem już powinny być w tej zakładce.
Ogólnie piszcie czy rozdział wam się podoba? Myślicie, że Ashley dobrze robi, że nie mówi prawdy Oskarowi? Też mam dla was pewną ZAGADKĘ! Otóż zastanówcie się co różni Oskara i Felixa, kiedy rozmawiają/odnoszą się do Ashley? Komentujemy!

ROZDZIAŁ 30

- Czyli przychodzi do ciebie Naomi? - zapytał Oscar, wchodząc do kuchni.
- Tak - odpowiedziałam.
Robiłam nam śniadanie, kilka naleśników, bita śmietana, truskawki, krem czekoladowy. Miał to być pierwszy posiłek w tym domu. Oczywiście nie mieliśmy jeszcze wszystkich sprzętów kuchennych, ale coś tam udało mi się wykombinować.
Oskar podszedł do mnie, gdy stałam przy kuchence i przytulił mnie od tyłu.
- Jak tu ładnie pachnie skarbie - powiedział i pocałował mnie w policzek.
Kochałam, gdy to robił. Czułam się wtedy kochana i bezpieczna.
- Chcesz sok, herbatę czy kawę? - zapytałam.
- Chyba zapomniałaś o czymś - odwrócił mnie do siebie.
- O czym? - moje serce zaczęło bić szybciej.
Nasze usta dzieliły centymetry. Czułam jego oddech. Patrzyłam mu prosto w oczy. On odgarnął palcami kosmyk włosów z mojej twarzy i po chwili powiedział:
- Nie mamy ani kawy, ani herbaty - zaśmiał się.
Odetchnęłam. Z jednej strony poczułam ulgę, ale z drugiej żałowałam, że mnie nie pocałował. 
Miał rację, mieliśmy tylko sok z czerwonej pomarańczy, trzeba było zrobić wczoraj jakieś zakupy.Westchnęłam tylko i zaczęłam układać talerze na stole. Kiedy wszystko już leżało, zawołałam Oskara i razem zjedliśmy śniadanie. Żadne z nas nie odezwało się podczas posiłku, od czasu do czasu patrzyliśmy się na siebie. Panowała nieręczna cisza. W końcu, kiedy zmywałam naczynia, zapytałam:
- Jakie masz plany na dziś?
Nie usłyszałam odpowiedzi, dlatego odwróciłam się i spojrzałam, czy w zasięgu wzroku widzę Oskara. Stał przy oknie ze szklanką soku, patrzył na to, co się dzieję na zewnątrz.
- Oskar?! Halo?!
Spojrzał się na mnie, poprawił swoją grzywkę i odszedł w kierunku naszego pokoju.
- W sumie nie mam dzisiaj planów. Chociaż ...
- Co? - zaciekawiło mnie.
Wkurza mnie, że ma sekrety. Jesteśmy już trochę razem i do tego mieszkamy razem, nie powinniśmy nic ukrywać. Przecież wtedy nie miało by to sensu. Jednak ja też wczoraj ukryłam przed nim jedną rzecz. Chociaż zrobiłam to dla jego i Felixa dobra, nie chciałabym żeby się pobili czy pokłócili z mojej winy.
- Muszę się z kimś zobaczyć i tyle - odpowiedział, po czym zniknął za drzwiami sypialni.
Jestem ciekawa z kim, ale może wieczorem mi wszystko opowie. Mam tylko nadzieję, że wyjdzie przed przyjściem Naomi. Ona wszystko powiedziałaby przy nim, żeby go tylko wkurzyć. Nie lubi go, mimo że widzi jak on się stara. 

Gdy skończyłam sprzątać, zauważyłam, że Oskar szykuję się do wyjścia.
- Za ile wrócisz? - podeszłam do niego.
Zdejmował koszulę z wieszaka przy drzwiach. Miał na sobie tylko zwykły biały T-shirt i czarne rurki. 
- Nie wiem, ale wyjdziemy wieczorem na kolację i uczcimy twój sukces dobrze? - zapytał, po czym dał mi buziaka w policzek i poprawił włosy.
- Dobrze, tylko zarezerwuj wcześniej jakiś stolik.
Uśmiechnął się do mnie i wyszedł.
Właśnie kolejna rzecz, którą się w ogóle nie przejmowałam. Dostałam e-mail wczoraj wieczorem z informacją, że zostałam przyjęta do szkoły medycznej. Bardzo się z tego faktu cieszę, ponieważ jest to najlepsza szkoła w kraju. Jednak nie widziałam sensu tego oblewać, ja wiem to wielki zaszczyt i bla bla bla... Ale to chyba do mnie jeszcze nie dociera, albo bardziej przejmuję się całą sprawą z Felixem. Niestety muszę jeszcze chwilę poczekać, żeby się czegoś dowiedzieć. Do tego nie daję mi spokoju sprawa z tym jak Oskar zarabia. Nigdy nic mi nie mówił, a sądząc po tym gdzie mnie zabiera, to musi tej kasy trochę mieć. W sumie musi być albo kimś bardzo ważnym w jakiejś firmie, albo pracować na czarno. Zawsze mnie to ciekawiło, ale boję się go o to spytać. Z jednej strony jestem jego dziewczyną i powinnam takie rzeczy wiedzieć, ale z drugiej może po prostu nie lubi o tym gadać i chce to zatrzymać dla siebie. Nie urządzę mu przecież przesłuchania, to nie w moim stylu, a do tego sama czegoś takiego nienawidzę. Lepiej to wszystko zostawię i jeśli nadarzy się okazja to zapytam.
Postanowiłam, że ubiorę się i pójdę po jakieś zakupy do sklepu. W końcu muszę coś dać do jedzenia i do picia Naomi, jak przyjdzie.
W garderobie wyjęłam ubrania, które były pod ręką - biała bluzka z kieszonką na piersi i szare zwykłe dresy z kieszeniami. Upięłam swoje włosy w niezgrabny kok. Przy wyjściu wyjęłam pieniądze ze swojej kurtki i włożyłam je do kieszeni spodni. Następnie zamknęłam drzwi i poszłam w kierunku windy. W recepcji, spytałam się portiera, gdzie znajduję się najbliższy supermarket. Okazało się, że to tylko dwie ulice dalej. W sumie świetnie się złożyło, jest idealna pogoda na mały spacerek.
 Szłam dziesięć minut, a w sklepie spędziłam tylko piętnaście minut. Kupiłam: kawę, herbatę, cukier, mleko, kawałek jakiegoś ciasta, kilka rodzai makaronów, jajka, mąkę, wodę i jakieś dwa sosy w słoiku. Na razie to musi nam wystarczyć, pewnie przez najbliższe dni, zanim się nie za domowimy i nie pójdziemy razem na jakieś większe zakupy, będziemy jedli coś na szybko. Przeważnie będą to makarony lub właśnie rzeczy ze słoików. Nie wiem, czy Oskar będzie na obiedzie, ale kupiłam te składniki, bo może Naomi zgodzi się zostać. Nie chce jeść sama, a z nią będzie mi raźniej i pogadamy o czymś na pewno. Już dawno się nie widziałyśmy, więc wiadomo, że mamy kilka tematów do obgadania. 
W połowie drogi powrotnej zaczęłam zastanawiać się, czy mamy sól w domu. Jednak po pięciu minutach okazało się, że mamy. W sumie tym lepiej, bo nie chciałoby mi się drugi raz lecieć, a z drugiej strony trochę głupio podać niesłony makaron.
W domu powkładałam wszystko do szafek, po chwili nie miałam już nic do roboty, więc usiadłam i włączyłam telewizor. Skakałam chwilę po kanałach, aż wreszcie zostawiłam na Master Chefie. 
Naomi miała przyjść dopiero za dwie godziny.
"I co ja do tej pory będę robić?" - zapytałam sama siebie.
Leżałam przez chwilę, a potem zasnęłam. 
Obudziłam się na dźwięk dzwonka, przetarłam tylko oczy i podeszłam do drzwi. 
W korytarzu stała moja przyjaciółka, trzymając dwa napoje ze Starbucksa.
- Witaj przyszła studentko medycyny - przywitała mnie dziewczyna.
Przytuliłam ją na powitanie, kiedy weszła do środka. 
- ŁAŁ! Ale masz duże mieszkanie i do tego jak pięknie urządzone - oznajmiła Naomi siadając na kanapie w salonie. 
- Chcesz ciasto? Bo widzę, że kawy nie muszę już robić. - uśmiechnęłam się.
Na stoliku leżały dwa Berry Hibiskusy, nasz ulubione napoje. 
- Pewnie dawaj i potem siadaj, bo mam ci dużo do powiedzenia.
Po kilku minutach wróciłam z jedzeniem.
- Proszę, a teraz możesz mówić - powiedziałam i usiadłam obok przyjaciółki.
- Powiedziałam ci wczoraj, że Felix kręcił się obok twojego domu, no więc dzisiaj jak przejeżdżałam tamtędy, on też tam był. 
Nie zdziwiło mnie to zabardzo. W głębi serca przeczuwałam, że tak się stanie. Pewnie czułam lekkie podekscytowanie, jednak wiem, że może się tam kręcić również przez przypadek.
- Może tamtędy chodzi, żeby się z kimś spotkać lub tam gdzieś pracuję. Serio to nie musi niczego oznaczać. - oznajmiłam z przekonaniem.
- Ale posłuchaj do konca, wczoraj stał przed twoim domem chwilę i gapił się w twoje okno od pokoju.
"Może przypomniał sobie coś!" - pomyślałam. Co jeśli on teraz czeka, nie wie gdzie jestem i myśli cały czas o mnie. Co będzie jeśli się dowie, że teraz mieszkam z Oskarem? Będzie wkurzony, ale jak bardzo? Chciałabym mu wszystko wyjaśnić, ale jak? Spotkać się z nim? Musiałabym poprosić Naomi o to, żeby zorganizowała to jakoś. Tylko jak jej o tym powiedzieć, albo nakierować tą rozmowę na ten temat? Poczekam aż wszystko opowie.
- Co było dalej? - zapytałam dziewczyny, kiedy zauważyłam, że ta gapi się w telewizor i je ciasto.
- Mmm - wytarła ręką usta i zaczęła mówić - po kilku minutach patrzenia się, poszedł.
- Gdzie?
Zdziwiła się moją szybką reakcją na jej słowa. Zwykle zajmuję mi chwilę, żeby odpowiedzieć.
- Wiedziałam, że będziesz się pytać - uśmiechnęła się - daj chwilkę napije się i pójdę do toalety.

Przez ten czas, co jej nie było. Mój żołądek zamienił się w karuzele, a serce mało co mi nie wyskoczyło. Minuty zdawały się strasznie dłużyć, bardzo chciałam poznać resztę historii. Tak strasznie chciałam się spotkać z Felixem i go przytulić.
- Już jestem, mogę opowiadać dalej - oznajmiła i usiadła.
- No wreszcie. Mów!
- Ha wiedziałam, że dalej zależy ci na Felixie - zachichotała.
Może ma rację, ale nie przyznam się do tego. Teraz jestem z Oskarem i wszystko jest dobrze, tego powinnam się trzymać. Chociaż brakuję w tym związku czegoś takiego... Sama nie umiem tego wyjaśnić.
- No wiesz poszłam za nim oczywiście, bo to wszystko wydawało się być podejrzane. Okazało się, że spotkał się z Omarem, nie jestem pewna o czym gadali, ale zawsze możesz z niego coś wyciągnąć. Dzisiaj niestety nie widziałam, jak długo stał ani gdzie poszedł, ponieważ jechałam do ciebie.
- To i tak dużo informacji. Dziękuję - powiedziałam.
Tak naprawdę było to bardzo mało wiadomości. Niczego już nie byłam pewna.  Nie wiem, co teraz zrobić. Zaczekać i zobaczyć, czy coś się wydarzy? Czy zadzwonić do Omara? A może od razu spotkanie z Felixem? Każde wyjście pod jakimś stopniem jest dobre. Czemu to wszystko musi być tak cholernie trudne?
- Spotkasz się z nim? Albo co teraz zrobisz? Dalej będziesz z Oskarem? - zapytała Naomi.
- Wow, chwila, oczywiście, że dalej będę z Oskarem. Kocham go i przez to, że Felix się pojawił, to nic w naszym życiu nie zmienia. Nie mam pewności jaki jest teraz mój były, nie widziałam go od dłuższego czasu. Nie mam też pojęcia, co powinnam teraz zrobić. - odpowiedziałam i schyliłam głowę.
- Ej nie przejmuj się - przyjaciółka poklepała mnie po ramieniu - może zadzwonimy do Omara, spróbujesz się czegoś dowiedzieć od niego, a jak się nie uda to spytasz się o spotkanie z Felixem i tyle. Co ty na to?
- To chyba dobry pomysł - stwierdziłam i wzięłam telefon ze stolika.
Znalazłam numer Omara i od razu nacisnęłam na ekran, żeby do niego zadzwonić.
Odebrał po trzech sygnałach.
- Halo? - usłyszałam.
- Halo, Omar... To ja... Znaczy Ashley.
- O hejka, co tam u ciebie? Żyjesz jakoś? - już widziałam ten jego cudowny uśmiech.
- No żyję, wiesz czego potrzebuję nie? - dziwnie mi się o to pytało.
- Jasne, że wiem. Omarunio zawsze ma najświeższe newsy ze świata. - zachichotał - Czego potrzebujesz moja droga?
- O Felixie, a dokładniej o czym rozmawialiście wczoraj?
Przez chwilę nic nie mówił.
- A skąd ty wiesz, że ... A dobra nie pytam, widzę, że sama masz dobre info - znów zaśmiał się - Więc widzisz nic nie mogę ci powiedzieć.
Wiedziałam, że tak będzie, ale postaram się go trochę pomęczyć.
- No proszę Omarku mój kochany. Wiesz, że jesteś najlepszy, więc powiedz proszę! - wybłagałam najsłodszym głosikiem.
- Zabawne, bo ogólnie on chciał wiedzieć co się u ciebie teraz dzieję i gdzie mieszkasz. Pytacie się o siebie nawzajem, może najlepiej będzie jak się jutro spotkacie i pogadacie co?
- Nie, posłuchaj... - zaczęłam.
- Ej poczekaj chwilkę - odpowiedział, zanim skoczyłam.
Przez kolejne dwie minuty słyszałam jak z kimś rozmawiał.
- Hm wiesz co, ja cię z nim umówię na jutro, a wieczorem napiszę ci godzinę i miejsce spotkania. Niestety teraz muszę lecieć, do zobaczenia.
- Ej chwila... - głucha cisza.
Rozłączył się, nawet nie zdążyłam mu powiedzieć o moich wątpliwościach. Nie wiem czy jutro przyjdę, przecież ja umrę szybciej niż tam pójdę. Z jednej strony zżera mnie ciekawość, chciałabym się wszystkiego dowiedzieć i zobaczyć jak Felix się teraz zachowuję. Jest jeszcze ta druga strona, która ostrzega mnie żeby tam nie iść, bo mam już wspaniałe życie, którego nie chce popsuć. I co teraz? Pójść czy nie?
- Ashley i co? - usłyszałam głos Naomi.
Nawet nie zauważyłam, że ona czeka na moją relację z całej rozmowy. Wzięłam łyka picia, po tym gadaniu zaschło mi strasznie w gardle.
- Mam się z nim spotkać jutro - oznajmiłam spokojnie.
- Z Omarem?
- Nie! Z Felixem.
Nagle usłyszałam brzęk kluczy w drzwiach. Do mieszkania wszedł Oskar, który zdziwił się, że jeszcze jest u mnie moja przyjaciółka. Odłożył koszulę na wieszak i podszedł do mnie. Ja natomiast nie wiedziałam jak mu teraz spojrzeć w oczy. 
- Co się stało skarbie? - zapytał, całując mnie w policzek.
- Nic, nic - skłamałam.
Czemu znowu to robię? Tak trudno mi się przyznać do wszystkiego. Wiem, że potem będzie mi to strasznie ciążyć na sumieniu. Chyba, że Felix okaże się taki jak w szpitalu to może będzie mi łatwiej i nic się nie wyda. Nie chce żeby Oskar był na mnie zły.
- To ja już pójdę - powiedziała Naomi i wstała.
- Już? - zapytałam.
- Tak - stwierdziła - Mam jeszcze dużo pracy, zadzwonię wieczorem.
- Dobra, do zobaczenia.
Uścisnęłam ją na pożegnanie, po czym wyszła.
Wiedziałam, że zrobiła to z powodu mojego chłopaka. Nie lubi spędzać z nim czasu.
- Zjemy coś? - zapytał Oskar.
Przytulił mnie od tyłu i oparł głowę o moje ramię.
- Pewnie - odwróciłam się do niego.
On objął mnie w pasie.
- Słuchaj - zaczęłam - Jutro wyjdę z Naomi, dobrze? 
Kolejne kłamstwo, jeszcze chwila, a nasze całe życie będzie oparte na tym gównie. Niestety teraz nie mam innego wyjścia.
- Dobrze, poza tym nie musisz mi o takich rzeczach mówić. Możesz wychodzić gdzie chcesz i z kim chcesz. Nie mogę ci niczego zabronić, jesteś dorosła. Ja mogę cię chronić, jeśli będziesz tego chciała. - uśmiechnął się - Kocham cię.
Pocałował mnie, ale to był tylko taki buziak. Bez pasji, pożądania czy rozkoszy.
- Ja też cię kocham - odpowiedziałam i wtuliłam się w niego.
Na koncu języka miałam:
"Idę się jutro spotkać z Felixem."
Jednak nie mogłam. Felix będzie takim moim małym sekretem.
 --------------------------------------------------------------
06.07.2015 23:45
Od: Omar
Jutro o 12:30 przy parku Green Zone, miłej nocy :)
 
---------------------------------------------------------------- 
Jest wreszcie, długo wyczekiwany rozdział!!!
Jeśli chcecie wiedzieć, dlaczego tak długo przeczytajcie sobie zakładkę AKTUALNOŚCI - tam jest wszystko wyjaśnione. Co do samego rozdziału mam nadzieję, że wam się podoba. Moim zdaniem nie jest najgorszy, pisałam go przez kilka dni, bo nie miałam zupełnie weny. Ogólnie wielkie podziękowania dla Karoliny, ona wie dlaczego :).  Całe ff zbliża się do rozwiązania całej zagadki i wszystkiego, co się dzieję (jednak jeszcze kilkanaście rozdziałów przed nami haha). Jak myślicie jaki będzie koniec?  
Komentujcie xx Lots of love xx 

ROZDZIAŁ 29

Piosenka - Kyle Andrews - Sushi
----------------------------------------------------------------------

Dzisiaj dostaję swoje własne pierwsze mieszkanie. W sumie dziwne uczucie. Nie 
sądziłam, że zdarzy się to tak szybko. Chociaż mega się cieszę, z jednej strony dlatego, że zamieszkam z Oscarem. Jesteśmy razem już od dwóch miesięcy. Przez ten cały czas się nic nie działo strasznego, było wręcz idealnie. Tańczyłam z nim nawet na moim balu na zakończenie szkoły. Wydaje się, jakby to był mój idealny facet. To prawda jest mi z nim dobrze, ale czegoś mi brakuję, jednak nie umiem określić tego uczucia.
Od dnia spalenia pamiętnika nie widziałam Felixa, nie wiem, co u niego słychać, ani gdzie się aktualnie znajduję. Codziennie zastanawiam się, czy sobie wszystko przypomniał, a jeśli tak to dlaczego nie zadzwonił. Od czasu do czasu rozmyślam o tym, co by było gdyby ...?
- Ashley - wyrwał mnie z rozmyśleń Oscar.
Jechaliśmy właśnie do centrum miasta, zobaczyć nasz nowy dom. Naszą nową przyszłość.
- Przejmujesz się tym, czy się dostałaś tak? - zapytał.
Uśmiechnęłam się w geście potwierdzenia i zaczęłam obgryzać skórki przy paznokciu.
Dzisiaj miałam się dowiedzieć, czy dostałam się na studia medyczne. Właściwie to testy wypadły całkiem nieźle, właściwie miałam najwięcej punktów ze wszystkich. Moje oceny też były większości bardzo dobre. Mimo ciężkiego roku, udało mi się wyjść na prostą. W sumie to rozpoczynam swoje wymorzone życie.
- Jesteśmy - oznajmił Oscar.
Spojrzałam na budynek. Miał około dziesięć pięter, był cały biały, a balkony zbudowane były ze szkła.
Wysiadłam z samochodu i nie mogłam się napatrzeć na moje nowe miejsce zamieszkania.
- Podoba ci się? - Oscar objął mnie w tali i przyciągnął do siebie.
- Jest piękny, już się nie mogę doczekać, jak będzie wyglądał w środku.
Dałam mu buziaka w policzek, złapałam za rękę i razem poszliśmy w stronę drzwi.
Wewnątrz czekał na nas portier z kluczami. Zaprowadził nas do windy i pojechaliśmy na ostatnie piętro. Z nerwów ściskałam rękę Oskara, zastanawiałam się, czy dopływa mu w ogóle krew. Jestem mu wdzięczna za wszystko, co dla mnie zrobił i wciąż robi. Był przy mnie, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. Może mieszkanie razem w tym wieku to szaleństwo i coś bardzo dziwnego, ale stwierdziliśmy, że spróbujemy.  
Kiedy dojechaliśmy na nasze piętro, Oskar objął mnie w pasie i szepnął do ucha:
- Zobaczysz, będzie wszystko wspaniale wyglądać.
Nic nie odpowiedziałam, wiedziałam, że ma rację. Mimo wszystko i tak miałam pewne obawy.
Nasze mieszkanie miało numer czterdzieści i znajdowało się na końcu korytarza.
Stanęliśmy przy drzwiach.
- Gotowa żeby tam wejść? - zapytał.
- Chyba tak, a ty?
- Gdzie ty tam i ja - uśmiechnął się - Kocham cię bardzo. - oznajmił i przytulił mnie do siebie.
- Ja ciebie też - obdarowałam go pocałunkiem na szyi.
- Teraz wybacz, ale muszę to zrobić.
Zdziwiłam się, nie miałam pojęcia o czym on mówi.
Nagle poczułam, jak Oskar łapie mnie ręką pod kolanami i unosi w górę. Wziął mnie w ramiona i powiedział:
- Muszę to zrobić skarbie.
Nie miałam nic przeciwko, to słodkie i kochane. On zawsze taki jest. Romantyczny i stara się robić wszystko tak, żeby było mi jak najlepiej. Zawsze o kimś takim marzyłam.
Po chwili jedną ręką otworzyłam drzwi i razem przekroczyliśmy próg mieszkania.
W pierwszej chwili nasz nowy dom wyglądał na idealny. Gdy się wchodzi, na wstępie jest ogromny salon o białych ścianach. Kanapa, fotele i dywan są szare. Reszta dodatków była czarna. Ogólnie wszystko urządzone jest w minimalistycznym stylu. 
Od salonu odchodził korytarz, w którym znajdowały się trzy sypialnie - każda z nich posiadała oddzielną łazienkę.
Na lewo od drzwi wejściowych znajdowała się kuchnia, urządzona jest w nowoczesnym stylu i wszystko jest koloru szarego.
Poszłam do jednej z sypialni, była wręcz idealna. Utrzymana w tych samych kolorach, co reszta mieszkania. Garderoba była ogromna, z tego faktu chyba się najbardziej ucieszyłam. Będę miała dość miejsca na wszystkie ciuchy.
Nagle poczułam, jak ktoś obejmuję mnie w pasie.
- Jak ci się podoba? - to był Oskar.
- Jest cudownie, wszystko idealnie, jak z moich marzeń.
- To się cieszę, pamiętaj musimy się jeszcze dzisiaj dowiedzieć, czy się dostałaś do swojej równie wymarzonej szkoły.
- Pamiętam, ale bardzo się stresuję, a co jeśli nie dostałam się?
- Nawet tak nie mów, bo to nie prawda - powiedział i pocałował mnie w policzek.
Uśmiechnęłam się na ten gest.
- To może zejdę po nasze rzeczy do samochodu, a potem pojedziemy gdzieś na obiad? - zaproponował.
- Chętnie, tylko w pierwszej kolejności przynieś mi komputer - zawołałam, gdy wychodził z pokoju.
- Dobra - odpowiedział.
Po chwili usłyszałam trzask drzwi. Zostałam sama, wreszcie mogę chwilę pomyśleć. Moje życie wkracza w nową ścieżkę. Staję się samodzielna, spędzam najlepsze chwilę z moim chłopakiem, który jest cudowny. Wszystko jest naprawdę idealne, ale czy na pewno?
Nagle poczułam wibrację w kieszeni. Wyciągnęłam ze spodni telefon i zobaczyłam na wyświetlaczu imię - Naomi.
- No hej - przywitałam się.
- Hejka, jak tam nowe mieszkanie?
Wiedziałam, że o to zapyta.
- Jest takie jakie zawsze chciałam mieć.
- Zazdroszczę ci - westchnęła - Właśnie, dostałam się na studia medyczne! - pisnęła z radości.
- Gratulację.
- A ty? 
- Nie wiem, jeszcze nie sprawdzałam.
- Oh, ale na pewno się dostaniesz i będziemy razem chodzić na zajęcia. Wszystko ...
Ja też się bardzo cieszę, że idziemy razem na studia. W końcu jest moją przyjaciółką, ale nienawidzę, kiedy o tym gada. Potrafi mówić tylko o tym z jakąś godzinę, kiedyś nawet liczyłam. 
- Ashley słuchasz mnie? - zapytała.
- Tak jasne.
- No dobra, a jak ci się układa z tym Oskarem?
Zachichotałam, pamiętam jak powiedziałam jej o tym, że z nim jestem. Była zaskoczona i zła jednocześnie, śmiesznie wyglądała. Mówiła, że on nie jest dla mnie i powinnam pogadać z Felixem, jak wyjdzie ze szpitala i wtedy wszystko wyjaśnić. Nie posłuchałam się jej wtedy i wiem, że będzie mi to wypominać do końca życia, kiedy zerwę z Oskarem. Nie żałuję swojej decyzji, pozbierałam się po wypadku i po innych zdarzeniach. Skończyłam szkołę i zaczynam idealne życie. Chociaż Naomi nigdy nie zaakceptuję mojego wyboru, zawsze uważała, że to Felix jest tym odpowiednim. Kiedyś sama tak myślałam, ale teraz to naprawdę przeszłość. Chociaż od czasu do czasu mi go brakuję.
- Wszystko w porządku, jesteśmy szczęśliwi.
- Właśnie skoro taki jest temat, zgadnij kogo dzisiaj widziałam?
- Nie mam pojęcia Naomi. Po prostu mów.
- Więc widziałam Felixa.
- Wreszcie jest - powiedziałam, nawet nie myśląc.
Czemu to padło z moich ust? Czyżbym zanim tęskniła? Nie, to nie możliwe. Cieszę się po prostu, że jednak żyję. Nikt nie widział go od czasu jak wyszedł ze szpitala. Czyli od około dwóch miesięcy. Ja nie widziałam go dłużej, bo od czasu naszej rozmowy w kwietniu. Bałam się trochę o niego, ale teraz w sercu czuję spokój. Jestem trochę ciekawa, jak mu się układa w życiu? Czy wszystko w porządku z jego zdrowiem? Czy ma kogoś? Nie, tego ostatniego nie chce wiedzieć. Chyba...
- Ashley, jesteś tam?! - zapytała Naomi.
- Tak, tak jestem.
- Nie mówiłaś nic przez kilka minut. Zaczęłam się trochę martwić. Wszystko w porządku?
- Tak, chyba... Gdzie go widziałaś?
- Kogo? 
- No wiesz kogo - Felixa - powiedziałam szeptem, bojąc się, że za chwilę wejdzie Oskar i usłyszy moją rozmowę.
- Kręcił się obok twojego domu - oznajmiła.
"Ciekawe po co?" - zapytałam sama siebie.
Może sobie wszystko przypomniał i teraz mnie szuka. Serce zabiło mi mocniej. Nie mogę! Mam idealne mieszkanie, wspaniałego chłopaka i wszystko zaczyna się układać. Nie mogę sobie tego zniszczyć, przez dawną miłość. 
Usłyszałam dźwięk przekręcanego zamka.
- Ashley mam ci opowiadać dalej? - spytała moja przyjaciółka.
Wtem do mieszkania wszedł Oskar z przyjaznym uśmiechem. Gestem wskazałam mu telefon, on tylko skinął głową i poszedł odłożyć pudła.
- Nie, posłuchaj może się jutro spotkamy i wtedy mi opowiesz o wszystkim? - zaproponowałam.
- Dobry pomysł, to gdzie i o której jutro?
- U mnie, napiszę ci wieczorem mój nowy adres i godzinę, do zobaczenia.
- Do zobaczenia, trzymaj się. - pożegnała się.
Wcisnęłam czerwoną słuchawkę i spojrzałam na mojego chłopaka.
- Coś się stało? - zapytał mnie.
- Nie, czemu pytasz? - podeszłam do niego bliżej.
- Masz taki wystraszony wzrok, jakbyś usłyszała coś strasznego. Z kim w ogóle rozmawiałaś i o czym?
- Z Naomi, a wiesz ona ma trochę problemów teraz i muszę się z nią jutro spotkać i pogadać o tym. 
- Dobra - uśmiechnął się - Na pewno nic więcej?
- Nie - skłamałam.
Czemu nie mogę mu powiedzieć prawdy? W sumie nie wiem jak zareaguję na wieść o tym, że Felix kręcił się obok mojego rodzinnego domu. Mógłby przecież się wkurzyć, a wiadomo, że wtedy jest nieobliczalny. Wolę nie ryzykować i nic nie mówić. Dowiem się tylko tego, co ma Naomi do powiedzenia i na tym się skończy. Prawda? Przecież nie zacznie mi znowu zależeć na Felixie i nie zostawię Oskara dla niego. Chcę mieć normalne życie, bez zbędnych dramatów. 
- Na tych pudłach leży twój komputer skarbie - powiedział i znowu wyszedł po kolejne rzeczy.
- Dziękuję - odpowiedziałam i sięgnęłam po urządzenie.
Usiadłam na nowej kanapie i czekałam, aż laptop się włączy.
Przez chwilę myślałam o Felixie. Jestem strasznie ciekawa, po co tam był dzisiaj? Dlaczego się jeszcze ze mną nie skontaktował?
Poza tym czemu Oskar tak się mnie o wszystko wypytywał?

----------------------------------------------------------------
KONIEC ROZDZIAŁU 29!
Jak wam się podoba? Mi osobiście nie za bardzo. Nie miałam weny, żeby to napisać. Myślałam nad tym rozdziałem jakieś 3 dni i w końcu stwierdziłam, że dla was go napiszę. Nie jest idealny, przepraszam. Za tydzień będzie lepszy, bo już mam pomysł. Wiem też, że nie było dawno rozdziału, niestety nie mogłam wcześniej byłam na obozie we Włoszech (10 dni). W niedziele dopiero wróciłam i jak widzicie ten rozdział jest też wcześniej, z racji tego, że mam jutro urodziny. Tak HBday to me hahah! Nie wiedziałam, czy będę miała czas go dodać, więc wstawiam dzisiaj. Ogólnie rozdział 29 rozpoczyna 3 dział "Do góry nogami" naszego ff, ogólnie jak chcecie sobie przypomnieć inne działy tzn jak się nazywają, wszystkie podane są w zakładce "Rozdziały". Przypominam też, że są dwie nowe zakładki takie jak Aktualnośći i Spojlery. Zaglądajcie tam czasami. Jeszcze jedna (ostatnia) ważna informacja, dobiliśmy do 4K wyświetleń na blogu. Jeeeej! Z tego powodu jestem bardzo szczęśliwa i dziękuję wam, że jesteście ze mną. Lots of love xx Kocham was bardzo! Komentujcie!!!
Ps. wiem trochę dużo informacji się zebrało haha

ROZDZIAŁ 28

Podczas czytania możecie puścić - Live forever
------------------------------------------

Nie chce go znać. Pobawił się. Nie zmienił się. Nie chce, żeby odzyskał wspomnienia. Mam ochotę mu przywalić, ale przecież nie mogę się do niego zbliżać. Serio nie mógł sobie odpuścić? Wiedział po opowiadaniach, jaki jest dla mnie ważny, a i tak wykorzystał to przeciwko mnie. Wiem, że jest taki, bo niczego nie pamięta. Jednak nie do końca go to usprawiedliwia. Zachowuję się, jakby dalej był z "paczki" i bawi się uczuciami. Jeśli chce taki być, proszę bardzo. Mam tylko nadzieję, że nie odzyska pamięci, bo chyba nie potrafiłabym mu wybaczyć. Ja głupia myślałam, że wszystko wraca do normy.

Weszłam do pokoju, trzasnęłam drzwiami i krzyknęłam z całych sił. Następnie oparłam się o ścianę i popatrzyłam na mój pokój. Nie zapalałam światła, wolałam zostać w ciemności. Jedyne, co oświetlało pomieszczenie był blask ulicznych latarni.
- To głupie łóżko - powiedziałam do siebie.
Z tym meblem wiązało się tyle wspomnień. Walnęłam z całej siły pięścią w kołdrę. Podeszłam do mojego biurka i z całej siły wywaliłam na ziemię wszystko, co się na nim znajdowało.
- Felix dlaczego? - łzy leciały po moich policzkach.
Wyjęłam z szuflady swój pamiętnik, otworzyłam na jednej stronie i zaczęłam czytać.
"Nie powinnam mu wybaczać, tego, że cię ukradł, ale zakochuję się w nim. Do tego przeprosił i pocałował. Nigdy nie czułam czegoś takiego. Przeszły ..."
Nie przeczytałam do końca, bo jednym ruchem ręki wyrwałam tą stronę. Podarłam ją jeszcze na malutkie kawałeczki i jeszcze bardziej się popłakałam.
- Jesteś głupia Ashley - wyszeptałam.
Znalazłam kolejny wpis i przeczytałam go:
"Powiedział mi wszystko. Jego mama nie żyję, cieszę się, że wreszcie to wyznał. Potem wieczorem u mnie nocował i ..."
Wyjęłam spod biurka paczkę zapałek i podeszłam do okna. Rozpaliłam jedną i powiedziałam:
- To już koniec opowieści.
Spaliłam mój pamiętnik i wcale nie czułam smutku, robiąc to. Wręcz cieszyłam się i czułam ulgę. W pewnym stopniu uwolniłam się od niego. Chociaż w głębi serca dalej go kochałam.
Wyjęłam ze spodni telefon i zaczęłam oglądać zdjęcia. Cholernych kilka wspomnień. Miałam przez chwilę chęć rzucić nim o ścianę, ale nie wiedziałabym jak wytłumaczyć to mamie. Poza tym jutro musiałam wstać jakoś do szkoły.
Miałam ochotę z kimś teraz pogadać o tym, wyżalić się, niestety Naomi pewnie się uczyła lub już spała, gdyby była inna sytuacja pewnie robiłabym to samo.
Przez chwilę zastanawiałam się, czy został mi ktoś jeszcze. Nagle wpadłam na pomysł, wybrałam numer i zadzwoniłam.
- Hej - odezwałam się.
- Ymm hej - usłyszałam po drugiej stronie.
- Przepraszam obudziłam cię, nie chciałam, nie będę przeszkadzać.
- mmm Nie, nie przeszkadzasz! Już się rozbudziłem - słychać było, że się porusza i przeciera twarz - mów o co chodzi?
- Mam ochotę z kimś pogadać.
- No to mów - odpowiedział.
- A nie mógłbyś przyjechać? - zapytałam.
- Nooo mogę w sumie, będę za piętnaście minut, do zobaczenia - powiedział, po czym się rozłączył.
Przez moment miałam wątpliwości, czy to aby na pewno dobry pomysł. Chociaż wydaję mi się, że Oscar się zmienił, pokazał to w szpitalu. Co jeśli on też mnie nabiera, jak Felix? W końcu, kiedyś też należał do paczki. Już w sumie nic nie wiem i nie mam pojęcia komu wierzyć.
Przez następne dwanaście minut krążyłam po pokoju i rozmyślałam o wszystkim, co przeżyłam. Zadawałam sobie pytanie, czy potrafię zapomnieć o człowieku, którego kocham najmocniej na świecie?
Nagle usłyszałam ciche:
- Ashley!
Otworzyłam okno i zobaczyłam Oscara. Serce zabiło mi trochę mocniej na jego widok.
- Jak mam wejść? Przez okno?
Czy to jest dobry pomysł?
- Nie, czekaj otworzę ci drzwi na dole - oznajmiłam, zamykając okno.
Wiem powinnam pozwolić mu wejść przez okno. Jednak w moim sercu to miejsce jest zarezerwowane dla Felixa. Chyba jeszcze mam prawo do tego, dopiero dzisiaj mi to zrobił. W sumie jak na siebie i tak się dobrze trzymam.
Zeszłam po schodach na dół, tak żeby nie obudzić mojej mamy.
Otworzyłam drzwi i po chwili do domu wszedł Oscar, na początku się przytuliliśmy i gestem dłoni oznajmiłam mu, żeby był cicho. Weszliśmy na górę i w moim pokoju dopiero zaczęliśmy gadać.
- No to o co chodzi? - zapytał.
Spojrzałam na niego. Stał dokładnie na przeciwko mnie. Po chwili zrobiłam coś, czego nigdy bym się nie spodziewała. Nawet nie sądziłam, że mam tyle odwagi. Pocałowałam Oscara, nie wiem dlaczego. Tak po prostu wyszło, myślałam, że mnie od siebie odepchnie, a on zrobił coś odwrotnego. Przyciągnął mnie bliżej do siebie i rękami objął mnie w talii. Jego wargi nie były takie jak Felixa. Całowało mi się z nim zupełnie inaczej. Usta miał ciepłe, ale to nie to samo. Nie przechodziły mnie ciarki, ani nie czułam, że potrzebuję więcej. Było fajnie, ale nie pociągająco. Po chwili zorientowałam się, że Oscar mnie złapał za nogi i podniósł. Opierałam się o ścianę i całowałam go. Naprawdę nie mogę w to uwierzyć. W pewnym momencie poczułam jego wargi na szyi, składał mi wilgotne pocałunki.
- Od dawna chciałem to zrobić - wyszeptał pomiędzy całusami.
Wzięłam jego twarz w dłonie i zapytałam:
- Czy ty coś do mnie czujesz? - zapytałam.
- Ym, no - jąkał się przez chwile - Dobra za długo czekałem, tak kocham cię od pierwszej chwili, kiedy cię poznałem.
Zaskoczyło mnie to. Wiedziałam, że mogę mu się podobać, jednak nie sądziłam, że aż tak. Co powinnam teraz zrobić? Jesteśmy w niezręcznej sytuacji. Najpierw całujemy się, potem on wyznaję mi miłość, a kilka godzin temu byłam jeszcze szczęśliwie zakochana w Felixie. Czy kogoś życie jest tak popaprane? Może to nie jest wada, że on mnie kocha. A co jeśli to szansa na zapomnienie o Felixie?
- Ashley odpowiesz coś?
Zupełnie zapomniałam, że on czeka na odpowiedź.
- Widzę, że ja cię w ogóle nie obchodzę.
Zdjął mnie z siebie i chwycił za klamkę od drzwi.
- Nie, czekaj - co ja w ogóle robię - ty mi się też podobasz. Nie mówię, że cię kocham, ale powoli chyba zaczynam coś czuć.
Naprawdę tak jest? Czy ja go kocham? Czy nie okłamuję siebie i go naraz? A co jeśli to pomoże i zapomnę? Warto chyba spróbować.
- A co z Felixem? - zapytał.
"Gdybym tylko wiedziała" - powiedziałam do siebie w myślach.
- Nic, nie wyjdzie to raczej. On dalej nie pamięta i raczej sobie nie przypomni, a ja chyba poczułam coś do ciebie.
Nie wiedziałam czy to prawda, po prostu potrzebuję teraz go koło siebie. Może mogłabym zaryzykować i spróbować z nim być.
- W takim razie powinienem się cieszyć - odpowiedział zadowolony.
Zbliżył się do mnie i położył rękę na moim karku.
- W takim razie, co będzie z nami? - spytał.
Nie wiem, co mam mu powiedzieć, nie chce go krzywdzić, ale...
- Może zostaniesz na noc?
Warto ryzykować, może przy nim znajdę szczęście, którego szukam. Wiem zrobił wiele złych rzeczy, ale ostatnio się zmienił. To on teraz jest tym dobrym i się stara, a Felix to ten kretyn, który rani.
- Chętnie i może odwiozę cię jutro do szkoły. W sumie nie mam planów, to może potem jakaś randka? - zapytał, szczerząc się.
Uśmiechnęłam się, z nim jest inaczej. Wcześniej zawsze kłótnie i spotykanie się tylko na chwilę lub na jedną noc. Rankiem Felix zawsze szybko wychodził. Chociaż to przy nim czułam się lepiej. Nie. Ashley zranił cię i nic to nie zmieni. Muszę zapomnieć.
- To chodźmy już spać - uśmiechnęłam się - możemy iść na randkę jutro.
Oscar zdjął ubrania i został w samych spodnia, już miał kłaść się na łóżko, gdy musiałam spytać:
- Mogę twoją koszulkę?
Zdziwił się na początku, jednak potem schylił głowę, a gdy ją podniósł poprawił grzywkę i powiedział:
- Zawsze - zachichotał.
- Dzięki.
Ubrałam jego zwykłą białą koszulkę i położyłam się na łóżku. Wcześniej nie ubrałabym koszulki kogoś innego niż Felka. Cieszę się to jakiś postęp, chociaż to trochę szybko, ale ja przynajmniej nie bawię się uczuciami.
Oscar w nocy przytulił się do mnie, a mnie to jakoś nie przeszkadzało. Z jednej strony byłam szczęśliwa, a z drugiej chciałam się rozpłakać.
Prawdopodobnie wykorzystuję Oscara, tylko po to żeby nie czuć tej straty i pustki.
- A może będę jednak szczęśliwa? - zapytałam sama siebie po cichu.

---------------------------------------------------------------------------------
Rozdział 28
Przepraszam, że jest krótki, ale pisałam to przed wyjazdem na szybko. Wiem nie jest idealny, ale jak wrócę, obiecuję postaram się napisać o wiele lepszy rozdział. Więc ja teraz jestem we Włoszech i nie mam jak wchodzić na bloga. Rozdział dodał się sam bo go tak ustawiłam. Pewnie większość z was będzie nie zadowolona z faktu, że teraz jest Ashley i Oscar, no ale trudno. Pewnie mnie znienawidzicie, ale ja was kocham XD. Na górze jest piosenka, która bardzo mi pasuję do tego rozdziału i przy okazji teraz cały czas jej słucham. Włączcie ją sobie, naprawdę polecam. Są też nowe strony:
- Aktualności
- Spojlery
Zaglądajcie tam czasami
Komentujcie!