Wróciłam do domu około 21. Po dzisiejszym dniu z Naomi, nie byłam zmęczona. Jednak po powrocie zdecydowałam się wziąść prysznic. Malutka część mnie miała nadzieję, że, gdy wyjdę w moim pokoju zastanę Felixa. Przytuli mnie i powie, jak bardzo mnie kocha. Jednak to są tylko moje wyobrażenia. Rzeczywistość okazała się inna. Kiedy wyszłam czekało na mnie, tylko moje puste łóżko. Dzięki temu, że go tu nie ma, mogę się spokojnie przebrać. Po upływie 5 minut, siedziałam już przy biurku w czystej różowo-szarej koszuli nocnej. Nie do końca wiedziałam, czemu nie leżę pod ciepłą kołderką, tylko siedzę na zimnym krześle. Może nie chciałam położyć się bez niego. Nie miałam nawet pewności, czy przyjdzie.
"Walić go" pomyślałam. Włączyłam lampki, które są zawieszone, po całym pokoju i wskoczyłam do łóżka. Po niedługim czasie zasnęłam.
W środku nocy, obudził mnie jakiś hałas, dobiegający z naszego podwórka.
Nie do końca świadoma tego, co robię, ruszyłam w stronę okna. Spojrzałam na dół, najpierw zobaczyłam ciemną postać. Przestaraszyłam się, pomyślałam, że to może być, jakiś włamywacz lub morderca. Nagle usłyszałam krzyk:
- ASHLEY OTWÓRZ! TO JA FELIX!
Kamień spadł mi z serca i odetchnęłam z ulgą, gdy to usłyszałam. W głębi serca liczyłam na to, że przyjdzie, jak będę spała. Z tego przejęcia zapomniałam, że powinnam otworzyć okno. Mój chłopak spokojnie wejdzie sobie po drzewie. Jakie szczęście, że rośnie akurat tutaj. Po chwili stanął obok mnie i patrzył mi prosto w oczy. Moje serce zaczęło szybciej bić.
- C-ciesze się .... że j-jesteś - wydukałam z siebie.
- Kurwa Ashley, co ty sobie do cholery wyobrażasz!? - krzyknął na mnie, stojąc tuż przy mojej twarzy. Dzieliły nas zaledwie centymetry.
- Nie rozumiem - moje podniecenie zmieniło się natychmiast w zdenerwowanie.
Nie wiedziałam, co źle zrobiłam. Bałam się, że może chodzi o Oscara. Mógł zwymyślać, że spaliśmy ze sobą. Felix jest łatwowierny, co wydaję mi się wadą.
- Jak nie rozumiesz? - wyczułam alkohol od niego.
- Piłeś?! - krzyknęłam.
Kolejna awantura między nami, mam już tego dosyć, ale kocham go z całego serca.
- Może troszeczkę, ale nie chodzi mi o to. - powiedział chwiejąc się na nogach.
- Po co to wszystko? Po co piłeś?
- Próbuję ci to wyjaśnić - szarpnął mnie za nadgarstek.
Popatrzyłam na niego i na to, jak mocno mnie ściska.
- PO CO SIĘ MIESZASZ W TO GÓWNO! - krzyknął i rzucił mną na łóżko.
Nie zauważyłam, kiedy poleciały mi łzy.
- Felix nie rozumiem - powiedziałam spokojnie, myślałam, że na niego to jakoś wpłynie.
- Chodzi mi o to, czemu wypytujesz się o takie rzeczy Rebeccy i Anny. Gdybym chciał, już dawno bym ci powiedział. Jednak skoro tego nie mówię, znaczy, że mam powody. Czemu po prostu się mnie nie zapytałaś?
Moją odpowiedzią była cisza. Zrozumiałam już, za co jest zły. Sama nie wiem, dlaczego tak postąpiłam. Felix podszedł do mnie i znowu złapał za nadgarstek.
- ODPOWIADAJ! - krzyknął i potrząsnął mnie mocno.
- J-ja... Nie wiem - zaczęłam płakać.
- Kurwa Ashley...Kocham cię, ale nie mieszaj się w to. Jeśli chcesz coś wiedzieć zapytaj się do jasnej cholery mnie.
Nadal nic nie odpowiadałam. Płakałam.
- Oscar i ja to zamknięty temat.
- Czemu? - powiedziałam po cichu.
- BO KURWA TAK! - walnął pięścią w ścianę - NIE MIESZAJ SIĘ W TO! CHCE TWOJEGO BEZPIECZEŃSTWA!
Patrzyłam na niego i miałam wrażenie, jakbym patrzyła na innego człowieka. W pewnych momentach miałam ochotę na niego krzyknąć, ale wystraszyłam się tego, że mnie uderzy.
- Nie płacz teraz - warknął.
- A co mam robić? - wybuchłam.
"Nie jesteś taka, że pozwalasz, by na ciebie krzyczano" powtarzałam sobie w duchu.
- Daj mi się do ciebie zbliżyć, nic nie wiem o tobie. To dla ciebie problem?! Poza tym, o co ta awantura?! Że się tobą interesuję? To chyba dobrze, tak wygląda związek. Dlaczego zawsze, kiedy jest dobrze ty musisz coś popsuć!
- To nie z mojej winy! Skoro interesuję cię moje życie, dokładnie jego część to...
Chwila to jest kawałek mojego życia, za czasów Oscara. Już wiem, zależy ci na nim. Proszę idź! Już raz mnie dla niego zostawiłaś! Idź się z nim przeleć najlepiej! - oznajmił, po czym odwrócił się do mnie plecami.
Dlaczego on taki jest? Kiedy się z kimś kłóci, oddaje sto razy gorzej i to w najgorsze miejsca. To jest za wiele, jak na dzisiaj. Wiem, że przy kolejnych kłótniach będzie gorzej. Nie umie się pohamować ze swoją złością.
- Więc to cię boli - szepnęłam - Idź już - powiedziałam.
Zacisnęłam zęby, żeby nie płakać, zakmnęłam oczy i skrzyżowałam ręce na piersi.
- Co? - zdziwił się.
- To co słyszałeś. - byłam stanowcza.
Patrzył na mnie w taki sposób po raz pierwszy. W jego oczach zauważyłam smutek i poczucie winy. Jednak nie obchodziło mnie to. Po kilku minutach ciszy, wreszcie usłyszałam:
- Dobrze ale najpierw mnie pocałuj!
Z mojej buzi wyszedł dźwięk pomiędzy piskiem, a krzykiem.
- Jesteś nienormalny. Najpierw się kłócisz, a potem ...
Nie zdążyłam dokończyć, kiedy poczułam na sobie jego usta. Były ciepłe i do tego gorzkie od alkoholu. Objął rękami moją talię i jeszcze bardziej przysunął nas do siebie. Nasze języki muskały się, co wprawiało mnie w drżenie. Kochałam ten stan, kiedy nie istniało nic, poza nami. Ten pocałunek był najlepszy ze wszystkich z Felixem, jak i nienajlepszy w całym moim życiu.
- Dziękuję, tego potrzebowałem - powiedział już swoim normalnych głosem.
- Czego? - uśmiechnęłam się.
- Ciebie, kochanie.
Mogłabym słuchać, przez cały czas takich rzeczy.
- A teraz obiecaj mi słonko, że pójdziesz spać grzecznie i będziesz śniła o niegrzecznych rzeczach ze mną.
Pokiwałam głową.
- Powiedz! - rozkazał.
- Obiecuję.
Pocałował mnie w czoło, a potem wyszedł tak, jak wszedł.
Zamknęłam okno i położyłam się. Myślałam nad tym, dlaczego on taki jest. Najpierw się kłócimy, a na koniec mówi, żebym go pocałowała. Nie ma to zupełnie sensu. Jednak w czasie tych przemyśleń, zasnęłam.
-----------------------------------------------------------
13 ROZDZIAŁ! PECHOWY?!
Dzień dobry! Świętą juz prawie za nami. A my mamy 2/3 rozdziałów. Wydaję mi się, że ten rozdział jest naprawdę niezły, ale sami oceńcie w komentarzach. Jestem dumna, że to napisałam, bo jakoś nie mogłam się za to zabrać. Kiedy chcecie następny rozdział poniedziałek czy wtorek? Sami zdecydujcie:). Komentujcie i mam nadzieję, że Wielkanoc wam dobrze minęła.
niedziela, 5 kwietnia 2015
czwartek, 2 kwietnia 2015
ROZDZIAŁ 12
Oscar pov
- No mów, jaką masz sprawę? - zapytał Felix.
Po jego głosie można było się domyślić, że jeszcze śpi. Nienawidził wczesnego wstawiania, co dawało mi same korzyści. Dzisiaj właśnie pojawiła się szansa, na skłócenia jego i Ash.
- Obudziłem cię? Przepraszam - powiedziałem z uśmiechem.
- Mogę iść jeszcze spać, więc przejdź do rzeczy. - burknął.
- Dobra, masz dziewczynę i obaj wiemy, że ona mnie, już chyba, nie chce widzieć.
- No i?
- Mógłbyś jej powiedzieć, żeby nie mieszała się w nasze sprawy.
Felix nic nie mówił przez chwilę. Wiedziałem, że po tych słowach, napewno już wstał. Zapewne powoli ogarniała go wściekłość. Nagle usłyszałem ciche westchnięcie.
- Czy ty próbujesz nas skłócić? - zapytał z powagą.
- Nie, zapytaj się Rebeccy i Anny... - nieskończyłem wypowiedzi, kiedy usłyszałem.
- No, a one są tak wiarygodne... - stwierdził.
- Kolego wiesz, kto jest dobrym informatorem w tym mieście. Idź i się zapytaj!
- Omar - szepnął - O co się pytała?
- Ashley?! Pomyślmy o to dlaczego się nie lubimy... - odpowiedziałem.
Był to ciężki temat dla nas obu. Cała ta sprawa zdarzyła się bardzo szybko. Nie było wtedy, żadnej awantury. Po prostu z dnia na dzień przestaliśmy się do siebie odzywać.
- Dobra ym dzięki pa - powiedział to, po czym rozłączył się.
Teraz wystarczyło, tylko poczekać na rozwój wydarzeń.
Ashley pov
Czekałam na Naomi, przy jej domu, punktualnie o 12. W czasie czekania, włączyłam sobie The summer set. Kiedy przesłuchałam całej piosenki, moja przyjaciółka wreszcie wyszła z domu.
- Hejka - przywitałam się z nią.
- Cześć, przepraszam, że tak długo. - przeprosiła.
- Nic się nie stało, mam tylko nadzieje, że autobus szybko przyjedzie.
- Ja też.
Miałyśmy szczęście, kiedy dotarłyśmy na przystanek, autobus właśnie podjeżdżał. Jechałyśmy do centrum ok. 30 min. Zanim poszłyśmy do galeri wstąpiłyśmy po drodze, do mojego ulubionego sklepu z perfumami. Na szyldzie przed wejściem, było napisane "Paradise". Mało oryginalna nazwa, jednak trafiona. Dla ludzi, którzy kochali wszelkie rodzaje zapachów, był to właśnie raj. Można było znaleźć tu wszystko od zapachów kwaśnych do słodkich, od zapachów morza do zapachu świeżej trawy. Wystrój lokalu nie był zapierający dech w piersiach. Wszystko pokryte różową farbą, gdzie, nie gdzie znajdowały się żółte szafki. Jednak obsługę można zaliczyć, do jednych z najlepszych. Kobiety zawsze pomogły znaleźć to, czego się szuka. Rozumiały mnie lepiej, niż ja samą siebie. Kiedy weszłam do środka, od razu zadzwonił dzwoneczek, który znajdował się tuż nad drzwiami. Na ten dźwięk przyleciała do mnie jedna ze sprzedawczyń i swoim miłym głosem zapytała:
- W czym mogę pomóc?
Znam ten sklep, lepiej niż własną kieszeń, więc napewno nie potrzebuje pomocy. Mama zabierała mnie tu, już, jako dziecko. Od mojego pierwszego razu tutaj, już wiedziałam, że będzie to mój ulubiony sklep. Nie licząc tego, że zawsze dostawałam tu cukierki. Właścicielka była dobrą znajomą mojej mamy, dlatego zawsze mieliśmy małą zniżkę. Kiedy zbliżały się święta, ciocia Audrey (tak nazywałam kobietę) przywoziła nam, kilka swoich nowych perfum. Dzięki temu nigdy nie brakowało nam przyjemnych zapachów.
- Chce się tylko rozejrzeć - odpowiedziałam.
Pracownica tylko się uśmiechnęła i wróciła do swoich zajęć.
- Po co, tak właściwie tu jesteśmy Ash? - zapytała Naomi - W domu masz wystarczająco dużo, takich buteleczek.
- Wiem, ale tamtej nocy był u mnie Felix. To już przecież wiesz, bo sama go widziałaś.
- A co robiliście? - zaciekawiła się moja przyjaciółka.
- Zacznę od początku, kiedy wieczorem weszłam do pokoju i zaczęłam się rozbierać, zauważyłam Felixa, który siedział na moim łóżku. Rozmawialiśmy chwilę, po czym pocalował mnie i położył na łóżko. Leżeliśmy bardzo długo razem. Kiedy zasnął, obserwowałam go. Jednak okazało się, że nie spał, tylko leżał i znowu zaczęliśmy gadać. Na koniec zasnęłam, a gdy się obudziłam, jego już nie było. Na początku myślałam, że to wszystko było snem. Naszczęście zauważyłam mała karteczkę, która leżała na mojej szafce nocnej - podałam jej ten liścik - zmierzając do sedna, myślę, a raczej mam nadzieję, że Felix dzisiejszej nocy też przyjdzie. Dlatego szukam jakiegoś super zapachu. Rozumiesz mnie prawda? - zapytałam Naomi.
- Jejku, jesteście super słodcy. Rozumiem w 100 procentach. Zazdroszczę ci, masz tak wielkie szczęście.
- Wiem o tym, ale boję się, że to wszystko zaraz się skończy.
- O czym ty mówisz! Ty kochasz jego, on kocha ciebie. Jest chemia między wami. Każda dziewczyna o tym marzy.
- Może i masz racje, ale teraz pomóż szukać mi odpowiedniego zapachu.
Moja reszta popołudnia zeszła na poszukiwaniach. Nie udałyśmy się do galeri, ponieważ, kiedy wyszłyśmy z "Paradise", było ok. 19, więc musiałyśmy wracać do domu. Na całe szczęście znalazłam wymarzony perfum, który mam nadzieje, spodoba się Felixowi.
---------------------------------------------
Rozdział 12!
Pierwszy z 3 rozdziałów, które dodam w świętach. Udało mi się go napisać. Niestety nie jestem pewna, kiedy ukażą się kolejne rozdziały. Dlatego musicie codziennie sprawdzać bloga, lub czytać moje wpisy na Twitterze. Na dole podam mojego tt. Zawsze, gdy pojawia się nowy rozdział, daje linka do mojego bloga.
Ogłoszenia:
Nie ma ich jakoś za dużo.
1. Możecie zobaczyć (jeśli wchodzicie przez komputer), że jeśli otwieracze mojego bloga, to zaczyna lecieć wam muzyka. Wybrałam spokojną muzykę. Odpowiada wam? Jeśli nie chcesz tego słuchać w czasie czytania, po prostu wciśnij stop. Będzie po sprawie. Podziękuję tutaj mojej koleżance Karolinie Gałeckiej, bo ona to zrobiła.
2. Mam nadzieję, że pojawi się w święta strona z piosenkami, które znalazły się w rozdziałach.
To wszystko. Komentujcie i piszcie jak wam się podoba.
Twitter ---->@ perfectfel
Teraz wystarczyło, tylko poczekać na rozwój wydarzeń.
Ashley pov
Czekałam na Naomi, przy jej domu, punktualnie o 12. W czasie czekania, włączyłam sobie The summer set. Kiedy przesłuchałam całej piosenki, moja przyjaciółka wreszcie wyszła z domu.
- Hejka - przywitałam się z nią.
- Cześć, przepraszam, że tak długo. - przeprosiła.
- Nic się nie stało, mam tylko nadzieje, że autobus szybko przyjedzie.
- Ja też.
Miałyśmy szczęście, kiedy dotarłyśmy na przystanek, autobus właśnie podjeżdżał. Jechałyśmy do centrum ok. 30 min. Zanim poszłyśmy do galeri wstąpiłyśmy po drodze, do mojego ulubionego sklepu z perfumami. Na szyldzie przed wejściem, było napisane "Paradise". Mało oryginalna nazwa, jednak trafiona. Dla ludzi, którzy kochali wszelkie rodzaje zapachów, był to właśnie raj. Można było znaleźć tu wszystko od zapachów kwaśnych do słodkich, od zapachów morza do zapachu świeżej trawy. Wystrój lokalu nie był zapierający dech w piersiach. Wszystko pokryte różową farbą, gdzie, nie gdzie znajdowały się żółte szafki. Jednak obsługę można zaliczyć, do jednych z najlepszych. Kobiety zawsze pomogły znaleźć to, czego się szuka. Rozumiały mnie lepiej, niż ja samą siebie. Kiedy weszłam do środka, od razu zadzwonił dzwoneczek, który znajdował się tuż nad drzwiami. Na ten dźwięk przyleciała do mnie jedna ze sprzedawczyń i swoim miłym głosem zapytała:
- W czym mogę pomóc?
Znam ten sklep, lepiej niż własną kieszeń, więc napewno nie potrzebuje pomocy. Mama zabierała mnie tu, już, jako dziecko. Od mojego pierwszego razu tutaj, już wiedziałam, że będzie to mój ulubiony sklep. Nie licząc tego, że zawsze dostawałam tu cukierki. Właścicielka była dobrą znajomą mojej mamy, dlatego zawsze mieliśmy małą zniżkę. Kiedy zbliżały się święta, ciocia Audrey (tak nazywałam kobietę) przywoziła nam, kilka swoich nowych perfum. Dzięki temu nigdy nie brakowało nam przyjemnych zapachów.
- Chce się tylko rozejrzeć - odpowiedziałam.
Pracownica tylko się uśmiechnęła i wróciła do swoich zajęć.
- Po co, tak właściwie tu jesteśmy Ash? - zapytała Naomi - W domu masz wystarczająco dużo, takich buteleczek.
- Wiem, ale tamtej nocy był u mnie Felix. To już przecież wiesz, bo sama go widziałaś.
- A co robiliście? - zaciekawiła się moja przyjaciółka.
- Zacznę od początku, kiedy wieczorem weszłam do pokoju i zaczęłam się rozbierać, zauważyłam Felixa, który siedział na moim łóżku. Rozmawialiśmy chwilę, po czym pocalował mnie i położył na łóżko. Leżeliśmy bardzo długo razem. Kiedy zasnął, obserwowałam go. Jednak okazało się, że nie spał, tylko leżał i znowu zaczęliśmy gadać. Na koniec zasnęłam, a gdy się obudziłam, jego już nie było. Na początku myślałam, że to wszystko było snem. Naszczęście zauważyłam mała karteczkę, która leżała na mojej szafce nocnej - podałam jej ten liścik - zmierzając do sedna, myślę, a raczej mam nadzieję, że Felix dzisiejszej nocy też przyjdzie. Dlatego szukam jakiegoś super zapachu. Rozumiesz mnie prawda? - zapytałam Naomi.
- Jejku, jesteście super słodcy. Rozumiem w 100 procentach. Zazdroszczę ci, masz tak wielkie szczęście.
- Wiem o tym, ale boję się, że to wszystko zaraz się skończy.
- O czym ty mówisz! Ty kochasz jego, on kocha ciebie. Jest chemia między wami. Każda dziewczyna o tym marzy.
- Może i masz racje, ale teraz pomóż szukać mi odpowiedniego zapachu.
Moja reszta popołudnia zeszła na poszukiwaniach. Nie udałyśmy się do galeri, ponieważ, kiedy wyszłyśmy z "Paradise", było ok. 19, więc musiałyśmy wracać do domu. Na całe szczęście znalazłam wymarzony perfum, który mam nadzieje, spodoba się Felixowi.
---------------------------------------------
Rozdział 12!
Pierwszy z 3 rozdziałów, które dodam w świętach. Udało mi się go napisać. Niestety nie jestem pewna, kiedy ukażą się kolejne rozdziały. Dlatego musicie codziennie sprawdzać bloga, lub czytać moje wpisy na Twitterze. Na dole podam mojego tt. Zawsze, gdy pojawia się nowy rozdział, daje linka do mojego bloga.
Ogłoszenia:
Nie ma ich jakoś za dużo.
1. Możecie zobaczyć (jeśli wchodzicie przez komputer), że jeśli otwieracze mojego bloga, to zaczyna lecieć wam muzyka. Wybrałam spokojną muzykę. Odpowiada wam? Jeśli nie chcesz tego słuchać w czasie czytania, po prostu wciśnij stop. Będzie po sprawie. Podziękuję tutaj mojej koleżance Karolinie Gałeckiej, bo ona to zrobiła.
2. Mam nadzieję, że pojawi się w święta strona z piosenkami, które znalazły się w rozdziałach.
To wszystko. Komentujcie i piszcie jak wam się podoba.
Twitter ---->
sobota, 28 marca 2015
ROZDZIAŁ 11
Nie umiem opisać, tego uczucia. To jak się przy nim czuję, to coś niesamowitego. Jakbym latała, a z tego, co mi wiadomo, latanie jest fajne. W tej chwili nie obchodzi mnie to, że mama może wejść do pokoju lub moge zrobić coś głupiego. Ważne jest to, że mogę się do niego przytulić. Jest całym moim światem. Ludzie mogą mówić, że obrzydzają ich takie sprawy. W pewnym sensie sama byłam, kiedyś takim człowiekiem. Jednak nie wiedziałam, że istnieje taki stan w jakim teraz jestem. Kiedy leżymy, a on przesuwa ręką po moim biodrze, przechodzą mnie ciarki. Jednocześnie chce czuć jego dłoń przez cały czas na sobie. Bardzo trudno jest mi się skupić, gdy on jest blisko.
- Ashley - wypowiedział to imię, najładniej na świecie. Mówił szeptem.
- Felix - odpowiedziałam.
On na usłyszane imię, zamknął oczy,a ja popatrzyłam na jego powieki. Dzięki światłu z okolicznych latarni, które przebijało się przez moje okno. Dostrzegłam rysy jego żył. Zwykle, wywoływały one u mnie wstręt. Jednak dzisiaj chciałam je dotnąć. Miałam ochotę poprowadzić swoją rękę przez wszystkie wypukłości na jego skórze. To było takie wewnętrzne pragnienie. Nie mogłam tego zrobić, obudziłabym go tym. Dlatego patrzyłam, jak śpi. Wyglądał jak niewinne dziecko, jest taki uroczy. Pierwszy raz w życiu, patrzę tak na kogoś, w taki sposób. Przy nim nie umiem, nawet zasnąć.
- Wiem, że to robisz - powiedział z zamkniętymi oczami.
- Co niby robię? - powiedziałam po cichu dotykając jego policzka.
- Gapisz się na mnie - uśmiechnął się.
Pobłażało mu to, że go obserwuję.
- Skąd to możesz wiedzieć? - zapytałam.
- Wiem, więcej niż ci się wydaje.
Zamknęłam oczy, chciałam zasnąć. Nagle poczułam jego rękę na mojej twarzy. Następne, co poczułam, to były jego wargi. Jego pocałunki były jak jedzenie czegoś słodkiego. Chcesz po prostu więcej i więcej.
- Mógłbym mieć takie noce zawsze - oznajmił, po czym, przewrócił mnie na drugi bok.
Jego dłoń powędrowała na mój brzuch. Leżeliśmy wtuleni w siebie.
- Ja też - pomyślałam - Ja też.
Zasnęłam, a kiedy obudziłam się rano, jego już nie było. Przez chwilę myślałam, że może, to był, tylko sen. Byłam przykryta kocem, co mnie jeszcze bardziej zdzwiło. Razem z Felixem nie leżeliśmy pod niczym.
- Może rzeczywiście to był tylko sen - powiedziałam na głos.
Jeszcze raz rozejrzałam się po pokoju. Nie było go.
- Może łazienka? - zapytałam sama siebie.
Pobiegłam tam, jednak była pusta. Kiedy wróciłam, zauważyłam, że na mojej szafeczce przy łóżku, coś leży. Podeszłam tam i zobaczyłam mała karteczkę. Wzięłam ją do rąk i przeczytałam na głos:
"Ashley, wyszedłem w nocy, nie chciałem, żebyś miała nieprzyjemności. Poza tym musiałem wracać do domu. Kocham cię."
Czyli ten koc, to wszystko, co się wydarzyło w nocy, było prawdziwe. Z ulgą upadłam na łóżko.
- Skoro wczoraj w nocy był, to dzisiaj też przyjdzie. Mam nadzieję, że moja mama, kiedyś go pozna. Ucieszyłaby się, że mam kogoś. Zrobiła by wywiad i...
Olly Murs Dance with me tonight ktoś do mnie dzwonił.
- Halo - odebrałam.
- Ashley - usłyszałam głos Naomi - Co u ciebie robił Felix? Opowiedz mi wszystko!
- Chwila - zaśmiałam się - może umówimy się o 12 przed twoim domem. Potem skoczymy na miasto?
- Pewnie - odpowiedziała mi.
- Dozobaczenia - rozłączyłam się.
Oscar pov
Słuchałem Bad habbit, kiedy w oddali dostrzegłem Rebecce. Nie lubiłem jej, ale musiałem być uprzejmy, ona jest jedyną osobą, która bez pytania, powie mi, co się dzieję u Ashley i Felixa. Sam nie mogłem się dowiedzieć, oboję przestali mnie lubić. Szczególnie po ostatnich wydarzeniach. Miałem nadzieję, ż rozmowa z tą idiotką, będzie krótka. Gdy znalazłem się wystarczająco blisko niej, zdjąłem słuchawki i powiedziałem:
- Cześć.
Dziewczyna na mój widok wstała i z zbyt miłym głosem odpowiedziała:
- O hej, tak dawno cię nie widziałam.
- Co tu robisz? - zapytałem, ciągnąc rozmowę dalej.
- Czekam na Anne - oznajmiła przewracając oczami.
Skoro siebie nie lubią, to po co, zadają się ze sobą. Nigdy nie zrozumiem tej logiki.
- No a jak tam u ciebie Oscarku? - zapytała.
Miałem ochotę za tego "Oscarka" jej przywalić. Jednak takim sposobem nigdy nie dostanę informacji.
- Leci.
- Słyszałam, że przez ciebie Ashley policja złapała.
- Ta - już wiedziałem, że dostanę, to czego chce.
- Nie dawno z nią rozmawiałyśmy, wypytywała się nas, dlaczego nie lubisz Felixa.
Moje serce zaczęło szybciej bić. Zrobiło mi się gorąco. Ona nie może się dowiedzieć o tym wszystkim.
- Jednak nic nie powiedziałyśmy, w sumie my i tak wiemy, niewiele.
Nie wiedziałem, co mam robić. Jestem na sto procent pewny, że Felix nic jej nie powie.
- Kiedy się o to pytała?
- Wczoraj wieczorem.
Wiedziałem, że mam mało czasu na działanie. Skoro pytała się wczoraj wieczorem, na pewno nie rozmawiała o tym z Felixem jeszcze. Co oznacza, że mam tylko chwilę na skłócenia ich.
- Ogólnie to możemy jej powiedzieć, jeśli chcesz - powiedziała Rebecca.
- Zamknij się! - krzyknąłem do niej.
Wyciągnąłem telefon z kieszeni i wybrałem numer Felixa.
- Halo - usłyszałem jego zaspany głos.
Miałem szczęście, ten kretyn jeszcze śpi.
- Hejka Felix, miło słyszeć twój głos o poranku. Cóż to chyba nie będzie miły dzień, bo mam ci coś do powiedzenia - uśmiechnąłem się.
-----------------------------------------------------------------------
Mamy rozdział 11! Kto się cieszy?!
Kochani, przepraszam, że nie pisałam. Jednak w tamtym tygodniu zupełnie nie miałam czasu na pisanie. W sobotę byłam w kinie z przyjaciółmi, a pózniej nauka i na koniec jeszcze przyszywana siostra do mnie przyjechała na noc. Same problemy. Jeszcze wydarzyło się, coś w rodzinie, co też było jedną z przyczyn. Dziękuję, że czekaliście. Mam nadzieję, że rozdział się podoba. Staram się dla was. Idą święta, więc czy jest ktoś, kto chce może 3 rozdziały? Mogę wstawić 3 rozdziały, ale to od was zależy. Jeśli chcesz napisz na dole w komentarzu. No dobra czas na sprawy organizacyjne:
1. Pojawiły się 2 piosenki w tym rozdziale, i chyba pora na wstawienie jakieś zakładki z piosenkami co myślicie?
2. Przychodzi coraz więcej komentarzy na bloga, co mnie bardzo cieszy. I dziękuję wam, za to, moje aniołki kochane.
3. Jest już po pierwszej 10 i od tego rozdziału akcja zaczyna się rozwijać. Mam nadzieję, że wam się spodoba. Ja osobiście, nie mogę sie doczekać waszej reakcji na ostatnie rozdziały, bo wtedy się wszystko rozwiążę. Jednak do tego momentu, jeszcze dużo czasu.
4. No i jeszcze jedno szukam dalej kogoś, kto zrobiłby mi ten obrazek na bloga. Jeśli tak to napisz mi w komentarzu. Byłabym bardzo wdzięczna. Ja powiem ci, jak to ma wyglądać.
To chyba tyle i dziękuję, że jesteście, czytam wszystkie kometarze. Kocham was mocno.
Ps. Jakie macie plany na święta?
sobota, 14 marca 2015
ROZDZIAŁ 10
Zrobiłam to, co powiedziała, usiadłam. Nie wiedziałam, co jest aż tak ważnego, że moja mama jest poważna. W całym swoim życiu, tylko raz taka była, kiedy opuszczał nas ojciec. Nie były to za przyjemne czasy, ale dałyśmy sobie radę i dalej dajemy.
- Co się stało? - zapytałam kobiety.
- Już nie długo kończysz szkołę i chyba najwyższy czas porozmawiać o tym.
Tylko nie pogadanka, jaka to już jestem duża i muszę się teraz o siebie troszczyć.
- Mamo...
- Kochanie, nie chodzi mi o taką normalną rozmowę, mam dla ciebie propozycje.
- Jaką? - zdziwiłam się.
- Będziesz szła na studia, więc może czas pomyśleć o przestrzeni dla ciebie.?
Otworzyłam usta. Nigdy nie sądziłam, że tak łatwo dostanę swoje mieszkanie. Zawsze myślałam, że będe musiała o to błagać.
Nagle przyszedł kelner:
- Co panie zamawiają? - zapytał się.
Moja mama zaczęła mu wymieniać, a ja położyłam ręce no stole i prawie podskoczyłam z radości.
- Czy ty mi proponujesz...
- Tak - odpowiedziała, zanim skończyłam - Myślałam nad czymś w centrum. Pamiętasz te nowe bloki, o których ci ostatnio mówiłam i pokazywałam.
- Jezu! - pisnęłam.
- Ciszej skarbie!
Uśmiech nie schodził mi z twarzy.
- Kocham cię! - powiedziałam.
Mama tylko uśmiechnęła się.
- A tak w ogóle, co mi zamówiłaś? - zapytałam.
- Zobaczysz.
Reszta popołudnia minęła wspaniale. Cały czas z mamą żartowałyśmy i rozmawiałyśmy o tym jak udekoruje mieszkanie.
Koło siódmej wieczorem, zaczęłyśmy się zbierać. Nagle dostałam SMS:
"Jak tam ręcznik?"
Po odczytaniu tego, na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
- To pewnie ktoś ważny? - spytała sie mama.
- Czemu?
- Bo nagle zrobiłaś minę, której nigdy u ciebie nie widziałam.
- To po prostu uśmiech - wyjaśniłam.
- Takie historyjki to możesz misiowi wciskać - odpowiedziała.
Roześmiałam się.
Wychodząc z restauracji, na murku na przeciwko budynku zobaczyłam Rebecce i Anne.
- Hej mamo, idź do samochodu, ja muszę jeszcze coś załatwić.
Nie usłyszałam już odpowiedzi, bo pobiegłam na drugą stronę ulicy. Nie wiedziałam, co robię, ale od samego początku jedno pytanie mnie męczyło. Sądziłam, że one bedą znały odpowiedź. Kiedy mnie zauważyły, od razu zaczęły szeptać między sobą.
- Czego tu chcesz? - wstała i zapytała się Rebecca.
- Tak dokładnie - powiedziała Anna.
Dziewczyny przewróciły oczami.
- Nie przyszłam, żeby się kłócić. Mam tylko jedno pytanie.
Rebecca nawet się tym nie przejęła. Dalej zachowywała się jak suka.
Czasami wydawałoby się, że rozmawianie z kim kolwiek męczy ją.
- Jeśli to pytanie, czy odpuściłam Felixa, to odpowiedź brzmi nie.
- Ja też nie - oznajmiła Anna.
"Jak zwykle papuga" - pomyślałam.
- Mniejsza z tym, czemu Oscar i Felix się nie lubią?
To pytanie jest nie dyskretne, ale może jeśli będe znała odpowiedź, jakoś lepiej zrozumiem Felixa.
Rebecca roześmiała się, a Anna za nią.
- Na prawdę, odważna jesteś, że nas o to pytasz - oznajmiła brunetka.
- Nie rozumiem.
- Jakby któryś z nich dowiedziałby się, że nas, o to pytałaś, pobili by nas i ciebie. To po prostu nie jest twoja sprawa.
- Ale...
- Zapytaj się Felixa albo Oscara. Idziemy Anna.
Zostałam sama, nie wiedziałam, co mam teraz zrobić.
Poszłam do samochodu, na szczęście mama nie pytała o nic.
Jechałyśmy tylko 15 minut. Kiedy dotarłyśmy do domu, powiedziałam tylko dobranoc i poszłam do swojego pokoju. Zaczęłam zdjemować z siebie ciuchy, podeszłam do szafy, chciałam wybrać coś luźniejszego, gdy nagle usłyszałam.
- Znowu widzę cię prawie nagą kochanie.
Odwróciłam się w stronę łóżka. Znowu tam siedział i znowu na mnie nie patrzył, gdy to mówił. Próbowałam zakryć się rękami, ale nie wychodziło mi to najlepiej. Wyjęłam pierwszą lepszą bluzkę z szafki i założyłam ją na siebie. Naszczęście była na tyle długa, żeby zasłaniać mi tyłek.
- Jak ty tutaj wchodzisz?
- Przez okno - odpowiedział bez wachania.
Tym razem to ja podeszłam do niego i usiadłam na skraju łóżka. Odwrócił głowę i pocalował mnie. Swoje ręce przesunął na brzeg mojej bluzki i pociągnął za nią.
- Nie ukrywaj swojego ciała.
Położył mnie na łóżku i przytulił się do mnie.
----------------------------------------------
Witam 10 rozdział!
Jest idealnie w weekend.
Dziękuję, że jesteście ze mną. Narazie nic nowego nie będzie na blogu, bo dalej niestety nie mam komputera.
Komentujcie i mówcie jak 10 rozdział.
- Co się stało? - zapytałam kobiety.
- Już nie długo kończysz szkołę i chyba najwyższy czas porozmawiać o tym.
Tylko nie pogadanka, jaka to już jestem duża i muszę się teraz o siebie troszczyć.
- Mamo...
- Kochanie, nie chodzi mi o taką normalną rozmowę, mam dla ciebie propozycje.
- Jaką? - zdziwiłam się.
- Będziesz szła na studia, więc może czas pomyśleć o przestrzeni dla ciebie.?
Otworzyłam usta. Nigdy nie sądziłam, że tak łatwo dostanę swoje mieszkanie. Zawsze myślałam, że będe musiała o to błagać.
Nagle przyszedł kelner:
- Co panie zamawiają? - zapytał się.
Moja mama zaczęła mu wymieniać, a ja położyłam ręce no stole i prawie podskoczyłam z radości.
- Czy ty mi proponujesz...
- Tak - odpowiedziała, zanim skończyłam - Myślałam nad czymś w centrum. Pamiętasz te nowe bloki, o których ci ostatnio mówiłam i pokazywałam.
- Jezu! - pisnęłam.
- Ciszej skarbie!
Uśmiech nie schodził mi z twarzy.
- Kocham cię! - powiedziałam.
Mama tylko uśmiechnęła się.
- A tak w ogóle, co mi zamówiłaś? - zapytałam.
- Zobaczysz.
Reszta popołudnia minęła wspaniale. Cały czas z mamą żartowałyśmy i rozmawiałyśmy o tym jak udekoruje mieszkanie.
Koło siódmej wieczorem, zaczęłyśmy się zbierać. Nagle dostałam SMS:
"Jak tam ręcznik?"
Po odczytaniu tego, na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
- To pewnie ktoś ważny? - spytała sie mama.
- Czemu?
- Bo nagle zrobiłaś minę, której nigdy u ciebie nie widziałam.
- To po prostu uśmiech - wyjaśniłam.
- Takie historyjki to możesz misiowi wciskać - odpowiedziała.
Roześmiałam się.
Wychodząc z restauracji, na murku na przeciwko budynku zobaczyłam Rebecce i Anne.
- Hej mamo, idź do samochodu, ja muszę jeszcze coś załatwić.
Nie usłyszałam już odpowiedzi, bo pobiegłam na drugą stronę ulicy. Nie wiedziałam, co robię, ale od samego początku jedno pytanie mnie męczyło. Sądziłam, że one bedą znały odpowiedź. Kiedy mnie zauważyły, od razu zaczęły szeptać między sobą.
- Czego tu chcesz? - wstała i zapytała się Rebecca.
- Tak dokładnie - powiedziała Anna.
Dziewczyny przewróciły oczami.
- Nie przyszłam, żeby się kłócić. Mam tylko jedno pytanie.
Rebecca nawet się tym nie przejęła. Dalej zachowywała się jak suka.
Czasami wydawałoby się, że rozmawianie z kim kolwiek męczy ją.
- Jeśli to pytanie, czy odpuściłam Felixa, to odpowiedź brzmi nie.
- Ja też nie - oznajmiła Anna.
"Jak zwykle papuga" - pomyślałam.
- Mniejsza z tym, czemu Oscar i Felix się nie lubią?
To pytanie jest nie dyskretne, ale może jeśli będe znała odpowiedź, jakoś lepiej zrozumiem Felixa.
Rebecca roześmiała się, a Anna za nią.
- Na prawdę, odważna jesteś, że nas o to pytasz - oznajmiła brunetka.
- Nie rozumiem.
- Jakby któryś z nich dowiedziałby się, że nas, o to pytałaś, pobili by nas i ciebie. To po prostu nie jest twoja sprawa.
- Ale...
- Zapytaj się Felixa albo Oscara. Idziemy Anna.
Zostałam sama, nie wiedziałam, co mam teraz zrobić.
Poszłam do samochodu, na szczęście mama nie pytała o nic.
Jechałyśmy tylko 15 minut. Kiedy dotarłyśmy do domu, powiedziałam tylko dobranoc i poszłam do swojego pokoju. Zaczęłam zdjemować z siebie ciuchy, podeszłam do szafy, chciałam wybrać coś luźniejszego, gdy nagle usłyszałam.
- Znowu widzę cię prawie nagą kochanie.
Odwróciłam się w stronę łóżka. Znowu tam siedział i znowu na mnie nie patrzył, gdy to mówił. Próbowałam zakryć się rękami, ale nie wychodziło mi to najlepiej. Wyjęłam pierwszą lepszą bluzkę z szafki i założyłam ją na siebie. Naszczęście była na tyle długa, żeby zasłaniać mi tyłek.
- Jak ty tutaj wchodzisz?
- Przez okno - odpowiedział bez wachania.
Tym razem to ja podeszłam do niego i usiadłam na skraju łóżka. Odwrócił głowę i pocalował mnie. Swoje ręce przesunął na brzeg mojej bluzki i pociągnął za nią.
- Nie ukrywaj swojego ciała.
Położył mnie na łóżku i przytulił się do mnie.
----------------------------------------------
Witam 10 rozdział!
Jest idealnie w weekend.
Dziękuję, że jesteście ze mną. Narazie nic nowego nie będzie na blogu, bo dalej niestety nie mam komputera.
Komentujcie i mówcie jak 10 rozdział.
sobota, 7 marca 2015
ROZDZIAŁ 9
Wyleciałam na sam środek ulicy. Nie myślałam o tym, czy przeżyję. Chciałam po prostu, jak najszybciej uciec od Felixa. Gdy otworzyłam oczy i rozejrzałam się. Zdałam sobie sprawę, że leżę, tylko 2 pasy dalej, od miejsca z którego uciekłam. Poderwałam się z asfaltu, kiedy usłyszałam jego głos:
- Cholera Ash!
Zakręciło mi się w głowie i jak przez mgłę, zobaczyłam z daleka nadjężdżający samochód. Moja reakcja była spóźniona, odskoczyłam w ostatnim możliwym momencie. Na chodniku poczułam się bezpieczniej, schowałam się za najbliższym słupem i zastanawiałam się, co zrobić. Felix wysiadł z auta i rozglądał się na wszystkie strony. Kiedy ludzie zaczęli na niego trąbić, aby ruszył z miejsca. On czym prędzej wsiadł i odjechał. Odetchnęłam z ulgą. Spojrzałam na telefon dochodziła druga po południu, miałam jeszcze 2 godziny przed spotkaniem z mamą. Więc włożyłam słuchawki na uszy i wyruszyłam przed siebie. Nagle muzyka została przerwana, przez wibracje w telefonie. Na ekranie wyświetliło się jego imię...
Moje serce zaczęło szybciej bić, czyżby zaczął mnie szukać?!
"Może się martwi" - przeszła mi myśl po głowie.
Nie to niemożliwe, nazwał mnie "dziwką", pewnie chce mnie znaleźć, po to aby mnie bardziej obrażać. Jedyna myśl, jaka teraz krążyła mi po głowie, to była ucieczka. Nie mam za dobrej kondycji, ale w tej sytuacji to konieczne. Schowałam słuchawki do torebki, a tą przewiesiłam przez ramię, aby lepiej mi się biegło. Najpierw truchtałam, jednak, gdy zdałam sobie sprawę, że taka ucieczka jest bezsensu, przyspieszyłam. Przez całą drogę odwróciłam się, tylko raz. Naszczęście wtedy niczego podejrzanego nie zobaczyłam. Kiedy dotarłem do domu, byłam zmęczona i spocona. Nie miałam ochoty iść na obiad z mamą, która pytała by mnie, jak minął mi dzień. Musiałabym skłamać, czego nie lubię robić. Odtworzyłam drzwi, odłożyłam wszystkie rzeczy na szafkę, udałam się do łazienki, przeskakując po dwa stopnie na schodach. Zamknęłam drzwi i w tym momencie poczułam się bezpiecznie. Oparłam się o umywalkę i spojrzałam w lustro. Nie wyglądałam, aż tak najgorzej. Jedynie włosy były potargane.
Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Każda kropelka wody, była dla mnie ukojeniem. Po całym dzisiejszym dniu, teraz dopiero poczułam się zrelaksowana i spokojna. Kiedy skończyłam swoją odświeżającą kąpiel, wzięłam ręcznik i owinęłam się nim. Nie miałam ochoty na suszenie włosów, ani malowanie się. Wychodząc z pomieszczenia, zaczęłam zastanawiać się, co moge na siebie ubrać. Jednak, jak weszłam do pokoju, nie myślałam, że ktoś tam będzie. Przez chwilę całkowicie straciłam dech w piersiach. Zaczęłam się trzęść, na jego widok. Siedział odwrócony plecami do mnie i prawdopodobnie patrzył przez okno. Miałam jeszcze czas, żeby po cichu wyjść i zadzwonić na policję.
"Nie zrobię tego, nie jestem przerażoną dziewczyną, która boi się jakiegoś chłopaka" - powtarzałam sobie w myślach.
Podeszłam do szafy i udawałam, że go tu nie ma.
- Zamierzasz udawać, że mnie tu nie ma? - zapytał.
- Tak - odpowiedziałam chamsko.
Oboje chyba zdziwiliśmy się moim tonem głosu.
- Ashley... Chce cię przeprosić - wstał i spojrzał na mnie.
Odwróciłam się i również popatrzyłam na niego.
- Wyglądasz seksownie w samym ręczniku - stwierdził.
W jego ustach brzmiało to jak najlepszy komplement na świecie, moje serce biło szybciej. Chciałam na niego teraz skoczyć i go przytulić. Dlaczego on tak na mnie działa, zrobił mi tyle złego, a ja dalej go kocham.
Zarumieniłam się, a Felix to zauważył:
- Jak masz czerwone policzki, wyglądasz słodko - uśmiechnął się.
Nie moge pokazać mu, że czuje się przy nim inaczej. Uzna mnie za słabą, a pózniej znowu zacznie mnie ranić. Nie chce tego, dlatego odwróciłam się plecami do niego.
- Przestań! - krzyknęłam.
- Co? - usłyszałam zdziwienie w jego głosie.
- Zawsze jest tak samo, najpierw mnie komplementujesz, a potem obrażasz dlaczego? - kiedy to powiedziałam poczułam, że nie jestem już tak silna.
- Kiedyś się dowiesz...
- Dlaczego nie moge teraz wiedzieć?
- Posłuchaj kocham cię, mimo, że się tak zachowuję. Czasami musisz to wytrzymać. Zrozum też, że nienawidzę Oscara i ten człowiek mnie wkurza.
Odwróciłam się znowu, tym razem Felix stał tuż obok mnie.
Położył palce ma moim policzku i pocalował go.
Przeszły mnie ciarki.
- Chciałbym kiedyś znowu cię zobaczyć w ręczniku, ale teraz musisz się zbierać. - oznajmił.
- Skąd wiesz?
- Twoja mama napisała karteczce na lodówce.
Zachochotałam, a on się uśmiechnął. Podszedł do drzwi.
- Poczekaj oprowadzę cię - zaproponowałam.
- Wiem jak trafić, ty sie ubieraj. Do zobaczenia.
Popatrzyłam na zegarek dochodziło w pół do czwartej.
- Cholera! - krzyknęłam.
Ubrałam się w turkusową sukienkę na ramiączkach, czarne koturny i czarny naszyjnik. Nie miałam czasu na kręcenie włosów, dlatego tylko je uczesałam.
Zanim wyszłam, sprawdziłam wszystko w domu i na koniec zamknęłam drzwi. Pobiegłam szybko na autobus. Zdążyłam w samą porę, akurat podjeżdżał na przystanek. Jechałam 10 minut, po czym wysiadłam i zadzwoniłam do mamy zapytać się, gdzie jest.
- Hej mamuś, gdzie jesteś?
- Czekam na ciebie ,za ile będziesz?
- Za 5 minut - powiedziałam, po czym się rozłączyłam.
Budynek nie jest za wielki, ani za bardzo luksusowy. Jednak jest tam wyśmienite jedzenie, kiedy nie chce nam się z mamą robić obiadu, chodzimy tam.
W środku jest klasycznie, wszystko białe i proste. Nie wiedziałam, gdzie usiąść, dlatego spytałam się recepcjonisty:
- Gdzie siedzi Pani Kien?
- Drugi stolik po prawej. - odpowiedział.
- Dziękuję.
Poszłam w tamtą stronę.
- Cześć mamo - uśmiechnęłam się do kobiety.
- Usiądź, musimy o czymś porozmawiać.
-------------------------------------------------------------------------
Hejka!!!
Po długiej przerwie, ale jest!!!!
Przepraszam za wszystkie błędy, ale pisze na telefonie. Jeśli jeszcze nie wiecie dlaczego, to przeczytajcie notkę z przed tygodnia.
Narazie nie mam żadnych spraw, poza tym nieszczęsnym obrazkiem. Dalej szukam chętnych! Mówcie też co byście zmienili, albo o czym chcecie więcej czytać. Może o Ashley i Felixie, albo Ahley i Oscarze, czy może w ogóle o czymś innym. Komentujcie tam na dole!
- Cholera Ash!
Zakręciło mi się w głowie i jak przez mgłę, zobaczyłam z daleka nadjężdżający samochód. Moja reakcja była spóźniona, odskoczyłam w ostatnim możliwym momencie. Na chodniku poczułam się bezpieczniej, schowałam się za najbliższym słupem i zastanawiałam się, co zrobić. Felix wysiadł z auta i rozglądał się na wszystkie strony. Kiedy ludzie zaczęli na niego trąbić, aby ruszył z miejsca. On czym prędzej wsiadł i odjechał. Odetchnęłam z ulgą. Spojrzałam na telefon dochodziła druga po południu, miałam jeszcze 2 godziny przed spotkaniem z mamą. Więc włożyłam słuchawki na uszy i wyruszyłam przed siebie. Nagle muzyka została przerwana, przez wibracje w telefonie. Na ekranie wyświetliło się jego imię...
Moje serce zaczęło szybciej bić, czyżby zaczął mnie szukać?!
"Może się martwi" - przeszła mi myśl po głowie.
Nie to niemożliwe, nazwał mnie "dziwką", pewnie chce mnie znaleźć, po to aby mnie bardziej obrażać. Jedyna myśl, jaka teraz krążyła mi po głowie, to była ucieczka. Nie mam za dobrej kondycji, ale w tej sytuacji to konieczne. Schowałam słuchawki do torebki, a tą przewiesiłam przez ramię, aby lepiej mi się biegło. Najpierw truchtałam, jednak, gdy zdałam sobie sprawę, że taka ucieczka jest bezsensu, przyspieszyłam. Przez całą drogę odwróciłam się, tylko raz. Naszczęście wtedy niczego podejrzanego nie zobaczyłam. Kiedy dotarłem do domu, byłam zmęczona i spocona. Nie miałam ochoty iść na obiad z mamą, która pytała by mnie, jak minął mi dzień. Musiałabym skłamać, czego nie lubię robić. Odtworzyłam drzwi, odłożyłam wszystkie rzeczy na szafkę, udałam się do łazienki, przeskakując po dwa stopnie na schodach. Zamknęłam drzwi i w tym momencie poczułam się bezpiecznie. Oparłam się o umywalkę i spojrzałam w lustro. Nie wyglądałam, aż tak najgorzej. Jedynie włosy były potargane.
Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Każda kropelka wody, była dla mnie ukojeniem. Po całym dzisiejszym dniu, teraz dopiero poczułam się zrelaksowana i spokojna. Kiedy skończyłam swoją odświeżającą kąpiel, wzięłam ręcznik i owinęłam się nim. Nie miałam ochoty na suszenie włosów, ani malowanie się. Wychodząc z pomieszczenia, zaczęłam zastanawiać się, co moge na siebie ubrać. Jednak, jak weszłam do pokoju, nie myślałam, że ktoś tam będzie. Przez chwilę całkowicie straciłam dech w piersiach. Zaczęłam się trzęść, na jego widok. Siedział odwrócony plecami do mnie i prawdopodobnie patrzył przez okno. Miałam jeszcze czas, żeby po cichu wyjść i zadzwonić na policję.
"Nie zrobię tego, nie jestem przerażoną dziewczyną, która boi się jakiegoś chłopaka" - powtarzałam sobie w myślach.
Podeszłam do szafy i udawałam, że go tu nie ma.
- Zamierzasz udawać, że mnie tu nie ma? - zapytał.
- Tak - odpowiedziałam chamsko.
Oboje chyba zdziwiliśmy się moim tonem głosu.
- Ashley... Chce cię przeprosić - wstał i spojrzał na mnie.
Odwróciłam się i również popatrzyłam na niego.
- Wyglądasz seksownie w samym ręczniku - stwierdził.
W jego ustach brzmiało to jak najlepszy komplement na świecie, moje serce biło szybciej. Chciałam na niego teraz skoczyć i go przytulić. Dlaczego on tak na mnie działa, zrobił mi tyle złego, a ja dalej go kocham.
Zarumieniłam się, a Felix to zauważył:
- Jak masz czerwone policzki, wyglądasz słodko - uśmiechnął się.
Nie moge pokazać mu, że czuje się przy nim inaczej. Uzna mnie za słabą, a pózniej znowu zacznie mnie ranić. Nie chce tego, dlatego odwróciłam się plecami do niego.
- Przestań! - krzyknęłam.
- Co? - usłyszałam zdziwienie w jego głosie.
- Zawsze jest tak samo, najpierw mnie komplementujesz, a potem obrażasz dlaczego? - kiedy to powiedziałam poczułam, że nie jestem już tak silna.
- Kiedyś się dowiesz...
- Dlaczego nie moge teraz wiedzieć?
- Posłuchaj kocham cię, mimo, że się tak zachowuję. Czasami musisz to wytrzymać. Zrozum też, że nienawidzę Oscara i ten człowiek mnie wkurza.
Odwróciłam się znowu, tym razem Felix stał tuż obok mnie.
Położył palce ma moim policzku i pocalował go.
Przeszły mnie ciarki.
- Chciałbym kiedyś znowu cię zobaczyć w ręczniku, ale teraz musisz się zbierać. - oznajmił.
- Skąd wiesz?
- Twoja mama napisała karteczce na lodówce.
Zachochotałam, a on się uśmiechnął. Podszedł do drzwi.
- Poczekaj oprowadzę cię - zaproponowałam.
- Wiem jak trafić, ty sie ubieraj. Do zobaczenia.
Popatrzyłam na zegarek dochodziło w pół do czwartej.
- Cholera! - krzyknęłam.
Ubrałam się w turkusową sukienkę na ramiączkach, czarne koturny i czarny naszyjnik. Nie miałam czasu na kręcenie włosów, dlatego tylko je uczesałam.
Zanim wyszłam, sprawdziłam wszystko w domu i na koniec zamknęłam drzwi. Pobiegłam szybko na autobus. Zdążyłam w samą porę, akurat podjeżdżał na przystanek. Jechałam 10 minut, po czym wysiadłam i zadzwoniłam do mamy zapytać się, gdzie jest.
- Hej mamuś, gdzie jesteś?
- Czekam na ciebie ,za ile będziesz?
- Za 5 minut - powiedziałam, po czym się rozłączyłam.
Budynek nie jest za wielki, ani za bardzo luksusowy. Jednak jest tam wyśmienite jedzenie, kiedy nie chce nam się z mamą robić obiadu, chodzimy tam.
W środku jest klasycznie, wszystko białe i proste. Nie wiedziałam, gdzie usiąść, dlatego spytałam się recepcjonisty:
- Gdzie siedzi Pani Kien?
- Drugi stolik po prawej. - odpowiedział.
- Dziękuję.
Poszłam w tamtą stronę.
- Cześć mamo - uśmiechnęłam się do kobiety.
- Usiądź, musimy o czymś porozmawiać.
-------------------------------------------------------------------------
Hejka!!!
Po długiej przerwie, ale jest!!!!
Przepraszam za wszystkie błędy, ale pisze na telefonie. Jeśli jeszcze nie wiecie dlaczego, to przeczytajcie notkę z przed tygodnia.
Narazie nie mam żadnych spraw, poza tym nieszczęsnym obrazkiem. Dalej szukam chętnych! Mówcie też co byście zmienili, albo o czym chcecie więcej czytać. Może o Ashley i Felixie, albo Ahley i Oscarze, czy może w ogóle o czymś innym. Komentujcie tam na dole!
niedziela, 1 marca 2015
NOTATKA OD AUTORKI
Hejka misiaki!
Chce wam tylko oznajmić (a nie mam innego sposobu na to), że zepsuł mi się, niestety komputer. Jak sami rozumiecie nie mam jak dodawać rozdziałów na bloga. Nieszczęściem jest też to, że nie wiadomo czy go odzyskam. ALE postaram się, jakimś sposobem dodawać nowe posty. Wiem, że czekacie już długo na rozdział 9, ale w tym tygodniu zacznę go pisać i mam nadzieję, że ukaże się w weekend. To chyba tyle, mam nadzieję, że mnie rozumiecie.
Chce wam tylko oznajmić (a nie mam innego sposobu na to), że zepsuł mi się, niestety komputer. Jak sami rozumiecie nie mam jak dodawać rozdziałów na bloga. Nieszczęściem jest też to, że nie wiadomo czy go odzyskam. ALE postaram się, jakimś sposobem dodawać nowe posty. Wiem, że czekacie już długo na rozdział 9, ale w tym tygodniu zacznę go pisać i mam nadzieję, że ukaże się w weekend. To chyba tyle, mam nadzieję, że mnie rozumiecie.
piątek, 13 lutego 2015
ROZDZIAŁ 8
W wozie policyjnym, nie pachniało jakoś wspaniale. Po podłodze walały się śmieci. Okna były pokryte brudem, na fotelu obok mnie leżała czyjaś kurtka.
Z radia leciała "wiejska" muzyka, ja nie wiem skąd pochodzili ci policjanci, ale gustu do muzyki to oni zupełnie nie mieli.
Ręce zaczęły mi mrowieć, modliłam się o to, abyśmy, jak najszybciej dojechali do komisariatu. Nie miałam nawet torebki na widoku, wszystkie moje rzeczy wzięli i schowali. Dobrze, że przynajmniej w nich nie grzebią.
Podróż nie należała do najprzyjemniejszych, mężczyźni w mundurach nie okazali się najlepsi do rozmowy. Nawet jak wysiadałam, szarpnęli mnie mocniej niż podejrzewałam. Zaprowadzili mnie najpierw do małego szarego pomieszczenia z jednym krzesłem i stołem. Czułam się jak przestępca, a w sumie nic takiego wielkiego nie zrobiłam. Tak sądzę... Żałowałam, że kurtkę schowałam do torebki, w pokoju nie było za ciepło. Nie wiedziałam, jak ludzie wytrzymują w podobnych miejscach, kilka lat. Co jeśli to zepsuję mi szanse na przyszłość? Przez ten głupi wybryk wszystko sobie zrujnowałam. Może nie dostane się do dobrego colleg'u. Bałam się, tego, co się stanie. Konsekwencję mogą być poważne. Głupia jestem, że o tym nie pomyślałam. "To był jedyny i ostatni raz, kiedy tutaj trafiasz".
Usiadłam spokojnie na krzesło, położyłam ręce na stół i czekałam. W sumie niedługo zjawił się policjant, który kazał kierować mi się do pokoju nr 17 na przesłuchanie.
Otwierając drzwi, moje serce biło jak szalone. Chciałam się rozpłakać, nie chce mieć problemów, a szczególnie z policją. Powstrzymałam się od płaczu, jednak poleciała mi jedna mała łezka, kiedy weszłam.
- Dzień Dobry - mężczyzna zza biurkiem, nawet na mnie nie spojrzał, gdy to powiedział. Czytał coś w papierach.
Otarłam szybko swój policzek i usiadłam na krześle przed nim.
- Nazywam się Komisarz Finn i jak wiesz jesteś na przesłuchaniu.
Na te słowa zaczęłam się trząść. Znowu naszła mnie ochota na płacz. Mężczyzna chyba to zauważył, bo od razu powiedział:
- Nie denerwuj się! Nic się nie stanie. Nie będzie żadnych konsekwencji. Chcemy po prostu porozmawiać. Nie masz się o co martwić, bo nie byłaś pod wpływem alkoholu.
Przełknęłam mocno ślinę i zaczęłam mówić.
- Jestem Ashley Kien.
- Może coś więcej opowiesz? - zachęcał mnie komisarz.
- Mam 18 lat. Uczęszczam do szkoły na Middleroad 45. Jestem na ostatnim roku. Mieszkam...
- Dobrze dziękuję. Resztę wiem. - powiedział z uśmiechem.
- To po co, to Panu było? - zapytałam oskarżycielskim tonem.
Pan Finn spojrzał się na mnie i pokręcił głową, po czym spojrzał w komputer i zaczął coś wpisywać.
- No dobrze panienko Kien, proszę powiedzieć mi, co robiłaś w parku Roosiping?
Nie wiedziałam do końca, co mam powiedzieć. Mówić to co, trzeba czy iść w zaparte. Czy jeśli nic nie powiem, coś się stanie.
Popatrzyłam na swoje nogi, tak jak to robię w stresowych sytuacjach.
- Cóż - mój głos był niewyraźny i ledwo słyszalny.
- Proszę podnieść głowę i mówić do mnie, a nie do nóg.
Oparłam nogę na nogę i wreszcie odpowiedziałam komisarzowi.
- Kolega mnie tam przywiózł i to on wyprowadził mnie ze szkoły.
Wiem, że nie postąpiłam po koleżeńsku, ale on był tchórzem i powinien wreszcie ponieść odpowiedzialność za swoje czyny.
- Jaki kolega?
- Oscar Enestad - odpowiedziałam bez żadnego poczucia winy.
- W sumie to nie całkiem jego wina, bo gdybyś nie zgodziła się pójść, nie siedziałabyś tutaj.
On miał rację, gdyby nie moja głupota. Wszystko byłoby normalnie.
- Dobrze muszę zawiadomić twoją mamę.
Tylko nie to. Jeśli by się o wszystkim dowiedziała, miałabym szlaban do końca życia. Zrobiło mi się gorąco, na samą myśl o tym, że mama przyjeżdża mnie odbierać z komisariatu.
- Czy musi być to koniecznie moja matka? - zapytałam.
Mężczyzna zdziwił się tym pytaniem. Myślę, że po raz pierwszy je słyszy. Nie wiem, skąd nagle mam tą odwagę. Jednak wolę, żeby nie było nie potrzebnego stresu u mnie w domu. Przecież musiałabym wysłuchiwać tej jej całej gadaniny.
- No dobrze - dziwne było, że się zgodził. Zwykle policjanci z filmów są strasznie chamscy. W sumie, po co, nad tym jeszcze myślę.
- Felix Sandman, do niego proszę zadzwonić - ciarki mnie przeszły po plecach, gdy wypowiedziałam jego nazwisko. Tylko on, jako jedyny zrozumie mnie i do tego nakrzyczy. Moje serce chciało go zobaczyć, ale mózg wiedział, że mamy, jeszcze jedną nie wyjaśnioną sprawę ze sobą.
Pan Finn wybierał numer, a ja siedziałam na krześle i czułam bardzo dziwne uczucie w brzuchu. Byłam zdenerowowana, ręce mi drżały, puls się zwiększył,a płuca nie nadążały z pobieraniem tlenu.
- Jest pani wolna - usłyszałam.
Na te słowa, wstałam z krzesła i jak najszybciej wyszłam z pokoju. Odetchnęłam z ulgą, gdy znalazłam się na korytarzu. Tylko jeszcze, jak mam wyjaśnić wszystko Felixowi. Nawet nie wiem, czy mam na to siłę. Jestem zmęczona, liczyłam na udany i wspaniały dzień, a skończy się tym, że dostanę szlaban. Zapewne "mój chłopak" wypapla wszystko mamie.
Nagle podszedł do mnie młody policjant. Modliłam się tylko o to, aby nie wezwali mnie na kolejne przesłuchania.
- To pani torebka - powiedział i podał mi moją własność.
Szybkim ruchem ręki, wyrwałam mu ją i jak najszybciej ruszyłam w stronę wyjścia. Nie chciałam zostawać tu, ani minuty dłużej.
Nabrałam powietrza, kiedy tylko znalazłam się na świeżym powietrzu. Czułam się, jakby więzili mnie tam kilka lat. Wyjęłam telefon z torebki i nic. Żadnego głupiego nieodebranego połączenie, ani zasranej wiadomości. Myślałam, że Oscar się zainteresuję, a on nic. Nie wiem, dlaczego, aż tak źle się z tym czułam. Przecież wiedziałam, od momentu, kiedy zwiał, że nie mogę liczyć na jego pomoc. Jednak miałam jakąś maleńką nadzieję, na jego zainteresowanie.
- Cholera - krzyknęłam na cały głos.
- Czyżby coś się stało? - usłyszałam głos, którego się najbardziej bałam.
Spojrzałam w prawo. Stał tam, patrząc w ziemię z skrzyżowanymi rękoma na piersi. Nie wydawał się zły, w sumie nie wydawał z siebie żadnych emocji. Podeszłam do niego, dalej na mnie nie patrzał.
- Jedziemy? - zapytałam.
- Ta, mhm - odpowiedział, po czym odsunął się od auta i poszedł na drugą stronę.
Unikał mnie wzrokiem, dziwiło mnie to. Myślałam, że na mnie nakrzyczy, a przez to, że tego nie zrobił, czuję się jeszcze gorzej. Przez głowę przebiegła mi myśl, skąd on ma ten samochód. Na tę chwilę było mi to obojętne, więc po prostu wsiadłam. Kiedy Felix ruszył, nie mogłam się powstrzymać i spytałam.
- Czemu na mnie nie krzyczysz?
- A czemu miałbym to robić?
W myślach słyszałam, jak krzyczę "Bo jesteś moim cholernym chłopakiem!".
- Za tą akcję z policją - oznajmiłam po prostu.
- Ash jesteś dorosła, sama ponosisz za siebie odpowiedzialność.
Stanęliśmy na światłach i wtedy popatrzył się na mnie.
- Dobra w dupie mam udawanie takiego idioty. Kurwa Ashley, co ty sobie myślałaś?! Sądzisz, że Oscar jest typem, który się o kogoś martwi?! Ostrzegałem cię przed nim, ale widzę, że gówno to dało!
Wrócił mój dawny Felix, cieszyłam się, że taki jest. Troszczył się o mnie, uśmiechnęłam się z tego powodu.
- Bawi cię to?! - zapytał z wściekłością.
- Nie, ale cieszę się, że wróciłeś - powiedziałam.
Widziałam, jak po jego twarzy przebiegł niewinny uśmiech.
- Dość mam tego! Wróciłem dla tego, żebyś nie narobiła sobie, jeszcze większego syfu.
- Dobra, wiem o tym. Dostałam nauczkę - wyciągnęłam rękę, żeby podgłośnić radio. Jego dłoń była szybsza. Chwycił mnie za nadgarstek i zaczął krzyczeć.
- Jaką nauczkę?! Chcesz ominąć ten temat?! Jakby go nie było?! Słuchaj on jest! Tak samo jak nasza nie wyjaśniona sprawa z twoim pocałunkiem!
Obie dłonie zacisnęłam, jak najmocniej, ale musiałam odpowiedzieć:
- A Z TWOJĄ RĘKĄ NA MOIM POLICZKU, JAKBYŚ ZAPOMNIAŁ!
- MIAŁEM POWÓD! A ty co alkohol, czy po prostu nowa przygoda łóżkowa? - zaśmiał się.
- Nienawidzę cię! Wysadź mnie tutaj! - rozpłakałam się.
Jak on może mnie tak traktować i tak obrażać? Na imprezach robi się różne rzeczy, ale żeby od razu, porównywać mnie do jakiś dziwek, przez jeden niewinny pocałunek.
- No, co chyba nie powiedziałem nie prawdy? - uśmiech nie schodził z jego twarzy - A dzisiaj to co? Też poszłaś z nim z czystej ciekawości? Przyznaj się liczyłaś na coś więcej! - nie mogłam uwierzyć w to, co on mówi.
- Tak jestem dziwką, pasuję ci to! - rozpłakałam się bardziej - Żałuję, że poznałam was obu! - krzyknęłam i otworzyłam drzwi od auta.
------------------------------------------------------------------------
Kolejny rozdział za nami!
Jak widzicie udało mi się. Napisałam go w ciągu tygodnia. Jestem z tego powodu bardzo dumna. W ciągu dwóch dni na bloga było dużo odwiedzin. Dobiliśmy, aż do 800 odwiedzin, z czego też jestem dumna i to bardzo. W poniedziałek wracam do szkoły, co oznacza pisanie dla was, tylko weekendami. Niestety mówię wam otwarcie, że będziecie musieli czekać. Otwarcie oznajmiam wam, że rozdziały będą dodawane w weekendy, jeśli się one nie pojawią, znaczyć będzie, że ukażą się w czwartek.
Jakieś ogłoszenia:
Nie mam ich za wielu. Nowi bohaterzy się pojawili. Nie zrobiłam tej strony, której chciałam,ale może jeszcze przez te 2 dni się uda.
To chyba tyle.
Z radia leciała "wiejska" muzyka, ja nie wiem skąd pochodzili ci policjanci, ale gustu do muzyki to oni zupełnie nie mieli.
Ręce zaczęły mi mrowieć, modliłam się o to, abyśmy, jak najszybciej dojechali do komisariatu. Nie miałam nawet torebki na widoku, wszystkie moje rzeczy wzięli i schowali. Dobrze, że przynajmniej w nich nie grzebią.
Podróż nie należała do najprzyjemniejszych, mężczyźni w mundurach nie okazali się najlepsi do rozmowy. Nawet jak wysiadałam, szarpnęli mnie mocniej niż podejrzewałam. Zaprowadzili mnie najpierw do małego szarego pomieszczenia z jednym krzesłem i stołem. Czułam się jak przestępca, a w sumie nic takiego wielkiego nie zrobiłam. Tak sądzę... Żałowałam, że kurtkę schowałam do torebki, w pokoju nie było za ciepło. Nie wiedziałam, jak ludzie wytrzymują w podobnych miejscach, kilka lat. Co jeśli to zepsuję mi szanse na przyszłość? Przez ten głupi wybryk wszystko sobie zrujnowałam. Może nie dostane się do dobrego colleg'u. Bałam się, tego, co się stanie. Konsekwencję mogą być poważne. Głupia jestem, że o tym nie pomyślałam. "To był jedyny i ostatni raz, kiedy tutaj trafiasz".
Usiadłam spokojnie na krzesło, położyłam ręce na stół i czekałam. W sumie niedługo zjawił się policjant, który kazał kierować mi się do pokoju nr 17 na przesłuchanie.
Otwierając drzwi, moje serce biło jak szalone. Chciałam się rozpłakać, nie chce mieć problemów, a szczególnie z policją. Powstrzymałam się od płaczu, jednak poleciała mi jedna mała łezka, kiedy weszłam.
- Dzień Dobry - mężczyzna zza biurkiem, nawet na mnie nie spojrzał, gdy to powiedział. Czytał coś w papierach.
Otarłam szybko swój policzek i usiadłam na krześle przed nim.
- Nazywam się Komisarz Finn i jak wiesz jesteś na przesłuchaniu.
Na te słowa zaczęłam się trząść. Znowu naszła mnie ochota na płacz. Mężczyzna chyba to zauważył, bo od razu powiedział:
- Nie denerwuj się! Nic się nie stanie. Nie będzie żadnych konsekwencji. Chcemy po prostu porozmawiać. Nie masz się o co martwić, bo nie byłaś pod wpływem alkoholu.
Przełknęłam mocno ślinę i zaczęłam mówić.
- Jestem Ashley Kien.
- Może coś więcej opowiesz? - zachęcał mnie komisarz.
- Mam 18 lat. Uczęszczam do szkoły na Middleroad 45. Jestem na ostatnim roku. Mieszkam...
- Dobrze dziękuję. Resztę wiem. - powiedział z uśmiechem.
- To po co, to Panu było? - zapytałam oskarżycielskim tonem.
Pan Finn spojrzał się na mnie i pokręcił głową, po czym spojrzał w komputer i zaczął coś wpisywać.
- No dobrze panienko Kien, proszę powiedzieć mi, co robiłaś w parku Roosiping?
Nie wiedziałam do końca, co mam powiedzieć. Mówić to co, trzeba czy iść w zaparte. Czy jeśli nic nie powiem, coś się stanie.
Popatrzyłam na swoje nogi, tak jak to robię w stresowych sytuacjach.
- Cóż - mój głos był niewyraźny i ledwo słyszalny.
- Proszę podnieść głowę i mówić do mnie, a nie do nóg.
Oparłam nogę na nogę i wreszcie odpowiedziałam komisarzowi.
- Kolega mnie tam przywiózł i to on wyprowadził mnie ze szkoły.
Wiem, że nie postąpiłam po koleżeńsku, ale on był tchórzem i powinien wreszcie ponieść odpowiedzialność za swoje czyny.
- Jaki kolega?
- Oscar Enestad - odpowiedziałam bez żadnego poczucia winy.
- W sumie to nie całkiem jego wina, bo gdybyś nie zgodziła się pójść, nie siedziałabyś tutaj.
On miał rację, gdyby nie moja głupota. Wszystko byłoby normalnie.
- Dobrze muszę zawiadomić twoją mamę.
Tylko nie to. Jeśli by się o wszystkim dowiedziała, miałabym szlaban do końca życia. Zrobiło mi się gorąco, na samą myśl o tym, że mama przyjeżdża mnie odbierać z komisariatu.
- Czy musi być to koniecznie moja matka? - zapytałam.
Mężczyzna zdziwił się tym pytaniem. Myślę, że po raz pierwszy je słyszy. Nie wiem, skąd nagle mam tą odwagę. Jednak wolę, żeby nie było nie potrzebnego stresu u mnie w domu. Przecież musiałabym wysłuchiwać tej jej całej gadaniny.
- No dobrze - dziwne było, że się zgodził. Zwykle policjanci z filmów są strasznie chamscy. W sumie, po co, nad tym jeszcze myślę.
- Felix Sandman, do niego proszę zadzwonić - ciarki mnie przeszły po plecach, gdy wypowiedziałam jego nazwisko. Tylko on, jako jedyny zrozumie mnie i do tego nakrzyczy. Moje serce chciało go zobaczyć, ale mózg wiedział, że mamy, jeszcze jedną nie wyjaśnioną sprawę ze sobą.
Pan Finn wybierał numer, a ja siedziałam na krześle i czułam bardzo dziwne uczucie w brzuchu. Byłam zdenerowowana, ręce mi drżały, puls się zwiększył,a płuca nie nadążały z pobieraniem tlenu.
- Jest pani wolna - usłyszałam.
Na te słowa, wstałam z krzesła i jak najszybciej wyszłam z pokoju. Odetchnęłam z ulgą, gdy znalazłam się na korytarzu. Tylko jeszcze, jak mam wyjaśnić wszystko Felixowi. Nawet nie wiem, czy mam na to siłę. Jestem zmęczona, liczyłam na udany i wspaniały dzień, a skończy się tym, że dostanę szlaban. Zapewne "mój chłopak" wypapla wszystko mamie.
Nagle podszedł do mnie młody policjant. Modliłam się tylko o to, aby nie wezwali mnie na kolejne przesłuchania.
- To pani torebka - powiedział i podał mi moją własność.
Szybkim ruchem ręki, wyrwałam mu ją i jak najszybciej ruszyłam w stronę wyjścia. Nie chciałam zostawać tu, ani minuty dłużej.
Nabrałam powietrza, kiedy tylko znalazłam się na świeżym powietrzu. Czułam się, jakby więzili mnie tam kilka lat. Wyjęłam telefon z torebki i nic. Żadnego głupiego nieodebranego połączenie, ani zasranej wiadomości. Myślałam, że Oscar się zainteresuję, a on nic. Nie wiem, dlaczego, aż tak źle się z tym czułam. Przecież wiedziałam, od momentu, kiedy zwiał, że nie mogę liczyć na jego pomoc. Jednak miałam jakąś maleńką nadzieję, na jego zainteresowanie.
- Cholera - krzyknęłam na cały głos.
- Czyżby coś się stało? - usłyszałam głos, którego się najbardziej bałam.
Spojrzałam w prawo. Stał tam, patrząc w ziemię z skrzyżowanymi rękoma na piersi. Nie wydawał się zły, w sumie nie wydawał z siebie żadnych emocji. Podeszłam do niego, dalej na mnie nie patrzał.
- Jedziemy? - zapytałam.
- Ta, mhm - odpowiedział, po czym odsunął się od auta i poszedł na drugą stronę.
Unikał mnie wzrokiem, dziwiło mnie to. Myślałam, że na mnie nakrzyczy, a przez to, że tego nie zrobił, czuję się jeszcze gorzej. Przez głowę przebiegła mi myśl, skąd on ma ten samochód. Na tę chwilę było mi to obojętne, więc po prostu wsiadłam. Kiedy Felix ruszył, nie mogłam się powstrzymać i spytałam.
- Czemu na mnie nie krzyczysz?
- A czemu miałbym to robić?
W myślach słyszałam, jak krzyczę "Bo jesteś moim cholernym chłopakiem!".
- Za tą akcję z policją - oznajmiłam po prostu.
- Ash jesteś dorosła, sama ponosisz za siebie odpowiedzialność.
Stanęliśmy na światłach i wtedy popatrzył się na mnie.
- Dobra w dupie mam udawanie takiego idioty. Kurwa Ashley, co ty sobie myślałaś?! Sądzisz, że Oscar jest typem, który się o kogoś martwi?! Ostrzegałem cię przed nim, ale widzę, że gówno to dało!
Wrócił mój dawny Felix, cieszyłam się, że taki jest. Troszczył się o mnie, uśmiechnęłam się z tego powodu.
- Bawi cię to?! - zapytał z wściekłością.
- Nie, ale cieszę się, że wróciłeś - powiedziałam.
Widziałam, jak po jego twarzy przebiegł niewinny uśmiech.
- Dość mam tego! Wróciłem dla tego, żebyś nie narobiła sobie, jeszcze większego syfu.
- Dobra, wiem o tym. Dostałam nauczkę - wyciągnęłam rękę, żeby podgłośnić radio. Jego dłoń była szybsza. Chwycił mnie za nadgarstek i zaczął krzyczeć.
- Jaką nauczkę?! Chcesz ominąć ten temat?! Jakby go nie było?! Słuchaj on jest! Tak samo jak nasza nie wyjaśniona sprawa z twoim pocałunkiem!
Obie dłonie zacisnęłam, jak najmocniej, ale musiałam odpowiedzieć:
- A Z TWOJĄ RĘKĄ NA MOIM POLICZKU, JAKBYŚ ZAPOMNIAŁ!
- MIAŁEM POWÓD! A ty co alkohol, czy po prostu nowa przygoda łóżkowa? - zaśmiał się.
- Nienawidzę cię! Wysadź mnie tutaj! - rozpłakałam się.
Jak on może mnie tak traktować i tak obrażać? Na imprezach robi się różne rzeczy, ale żeby od razu, porównywać mnie do jakiś dziwek, przez jeden niewinny pocałunek.
- No, co chyba nie powiedziałem nie prawdy? - uśmiech nie schodził z jego twarzy - A dzisiaj to co? Też poszłaś z nim z czystej ciekawości? Przyznaj się liczyłaś na coś więcej! - nie mogłam uwierzyć w to, co on mówi.
- Tak jestem dziwką, pasuję ci to! - rozpłakałam się bardziej - Żałuję, że poznałam was obu! - krzyknęłam i otworzyłam drzwi od auta.
------------------------------------------------------------------------
Kolejny rozdział za nami!
Jak widzicie udało mi się. Napisałam go w ciągu tygodnia. Jestem z tego powodu bardzo dumna. W ciągu dwóch dni na bloga było dużo odwiedzin. Dobiliśmy, aż do 800 odwiedzin, z czego też jestem dumna i to bardzo. W poniedziałek wracam do szkoły, co oznacza pisanie dla was, tylko weekendami. Niestety mówię wam otwarcie, że będziecie musieli czekać. Otwarcie oznajmiam wam, że rozdziały będą dodawane w weekendy, jeśli się one nie pojawią, znaczyć będzie, że ukażą się w czwartek.
Jakieś ogłoszenia:
Nie mam ich za wielu. Nowi bohaterzy się pojawili. Nie zrobiłam tej strony, której chciałam,ale może jeszcze przez te 2 dni się uda.
To chyba tyle.
Subskrybuj:
Posty (Atom)