ROZDZIAŁ 19

*Uwaga*

*Rozdział jest napisany z punktu widzenia Felixa, zanim przyszedł do niego Oscar*

Felix pov

Nasze życie mogłoby tak wyglądać. Tak cudownie i idealnie. Widziałbym ją każdego dnia o każdej porze. Mógłbym ją całować i przytulać, wtedy, kiedy chce. Robilibyśmy sobie śniadania, obiady i kolacje. Każdego ranka budziłbym się z nią i zasypiałbym też przy niej. Boję się jej spytać, czy mogę zostać na noc. Tak, ja Felix Sandman boję się czegoś. Brzmi to zabawnie ale tak jest. Przy niej zawsze czuję się inaczej, tak to jest być zakochanym. To przyjemne uczucie. Siedzimy teraz z Ashley przy stole i jemy kolację. To też jest dziwne, do tej  pory miałem tylko kilka dziewczyn, ale z żadną nie było, tak, jak jest teraz. Byłem dupkiem i sam to przyznaję. Jednak pod wpływem Ash się zmieniłem, sam to widzę. Czuję się teraz, jak we śnie, z którego nie chce się obudzić.

- Felix, coś się stało? - zapytała mnie. 

- Nie, dlaczego?

- Bo nic, nie mówisz, nie śmiejesz się, ani nic. - odpowiedziała, patrząc w talerz.

Wygląda tak uroczo. Ma związane swoje brązowe włosy w kucyk, jest ubrana w długą białą bluzkę (nie wiem po co, bez niej wygląda lepiej) i czarne legginsy.

- Znowu nic nie mówisz, nad czym tak myślisz? - ponownie zapytała.

- Myślę o tym, jaka jesteś piękna - stwierdziłem. Na te słowa od razu się zarumieniła i przysłoniła twarz rękoma.

- Przestań, to nie jest zabawne - odpowiedziała i wstała od stołu zanosząc talerze do zmywarki.

Bez wahania podążyłem za nią i przytulając ją od tyłu mówiłem:

- To nie jest żart, jesteś najpiękniejszą osobą jaką znam. 

Zamknąłem oczy i pocałowałem ją w szyję. Poczułem jak bierze mi talerz z rąk i odwraca się do mnie. 

- A kochasz mnie? - spytała.

- Oczywiście, że tak - i przytuliłem ją mocniej do siebie. 

Trzymała głowę na mojej piersi, po czym wreszcie wyszeptała:

- To skoro mnie kochasz, to pozmywaj naczynia.

Roześmiała się, uwalniając się z moich objęć. Prychnąłem, ale nie pomyślałem, że mówi to na prawdę. Niestety mówiła, sama polazła na górę, a mnie z tym wszystkim zostawiła. Więc podciągnąłem rękawy i zabrałem się do pracy. Po kilku minutach było już wszystko gotowe. Nie wiedziałem, co mam ze sobą za bardzo zrobić. Pójść na górę? To chyba jedyne możliwe rozwiązanie. Jednak okazało się, że Ashley się myję, nie pozostało mi nic innego, jak posiedzieć u niej w pokoju i czekać na nią. Okazało się, że siedziała w łazience z ponad godzinę.
Kiedy weszła do pokoju, zapytałem:
- Co tak długo?! Jeszcze chwila, a bym umarł z nudów.
Nic nie odpowiedziała, podeszła do szafy i zaczęła zastanawiać się co ubrać. Dalej wahałem się nad pytaniem, czy mogę zostać na noc. A co jeśli to za szybko? Podrapałem się w głowę i po chwili wydukałem z siebie.
- A-A-Ashley m-m-mam p-p-pytanie - czułem się jak dziecko w przedszkolu, które chce się zapytać, czy może iść siku.
- Tak możesz zostać na noc - odpowiedziała, nie patrząc na mnie. 
Zdziwiło mnie to, skąd wiedziała o co chce zapytać. Czyżbym powiedział, jakąś swoją myśl na głos? Ręce zaczęły mi drżeć, prawdopodobnie ze szczęścia. Chciałem ją teraz przytulić i powiedzieć milion słów na temat tego, jakie jest moje życie dzięki niej. Niestety zamiast tego, siedziałem na  jej łóżku i nie mogłem się ruszyć.
- A teraz wyjdź - odwróciła się do mnie i powiedziała z uśmiechem.
- C-c-co? - w głowię, miałem już setki najstraszniejszych scenariuszy. Może tylko żartowała z tym, że mogę zostać.
- Co masz taką przerażoną minę?! Po prostu muszę się przebrać w piżamę. Ty też idź się myć, skoro masz zostać.
Odetchnąłem z ulgą, ale za nim wyszedłem, oznajmiłem:
- W takim razie, masz ubrać moją koszulkę do spania - uśmiechnąłem się drwiącą.
Zdjąłem z siebie, mój czarny T-shirt i rzuciłem jej na podłogę. Ona skrzyżowała ręce na piersi i popatrzyła na podłogę.
Poszedłem się myć, jak kazała. Oczywiście muszę dzisiaj spać w bokserkach, bo nago ani w dżinsach nie mogę. Jestem ciekawy, czy Ash włożyła moją bluzkę. Kiedy wyszedłem z łazienki, zobaczyłem ją w moim czarnym T-shircie i od razu moje serce zaczęło szybciej bić. Podbiegłem do niej na łóżko i pocałowałem ją, jak najlepiej potrafię. Nasze usta się złączyły, a moje palce zatopiłem w jej włosach.
Reszta wieczoru minęła spokojnie, Ashley leżała na mnie, a ja ją obejmowałem. Uwielbiam to uczucie, mam ją tylko dla siebie. Opowiadaliśmy sobie o naszych różnych przygodach z dzieciństwa. Na koniec zgasiliśmy światło i poszliśmy spać. Osobiście uważam, że to była najlepiej spędzona noc mojego życia. Budziłem się kilka razy, tylko po to, żeby zobaczyć jak śpi. Muszę powiedzieć, że ten widok jest taki cudowny. Ona jest cudowna. Boże... kocham ją tak bardzo. Zmieniłem się przez nią, ale na lepsze. Umiem dostrzegać wiele małych rzeczy, panuję nad sobą i zrobiłem się milszy dla ludzi.

Obudziłem się pierwszy, ucieszyło mnie to, bo mogłem sobie na nią popatrzeć przez chwilę. Odgarnąłem jej włosy z twarzy, a ona momentalnie się obudziła.
- Witaj skarbie - przywitałem się i pocałowałem w czoło.
Po chwili uśmiechnęła się do mnie i zapytała:
- Która godzina?
Spojrzałem na zegarek leżący na komodzie obok łóżka. Dochodziła dziesiąta.
- Fuck! - krzyknąłem i wyrwałem się z łóżka.
- Co jest? - zapytała, powoli wstając.
Wyglądała uroczo, ale nie miałem czasu na dłuższe zastanawianie się nad tym.
- Tata kazał mi być w domu na jedenastą, muszę zająć się bratem - odpowiedziałem, zakładając spodnie.
- Masz jeszcze godzinę, zdążysz...
- Niestety, muszę podjechać jeszcze do sklepu - podszedłem do niej i ucałowałem ją w głowę.
Zanim wyszedłem z jej pokoju, zawołała mnie:
- Felix, ym... twoja koszulka - podała mi, zasłaniając się kołdrą.
Uśmiechnąłem się tylko i zbiegłem na dół. W sekundę założyłem buty i kurtkę, po chwili stałem już przed drzwiami. Chwilę później poczułem, jak ktoś chwyta mnie za rękę. Odwróciłem się i ujrzałem Ashley, objąłem ją w pasie i przysunąłem do siebie. Nasze usta się złączyły. Jej wargi były ciepłe i przyjemne. Niestety, kiedyś musiało się to zakończyć. 
- Pa - pożegnałem się.
Idąc do samochodu, myślałem o całym wczorajszym dniu. Pojechałem z nią do parku, gdzie opowiedziałem jej wszystko, a na koniec zanocowałem u niej. Najlepiej spędzony piątek w moim życiu.
Nagle dostrzegłem znajomą mi twarz. Po co on tu przylazł? Miejmy nadzieję, że nie do Ashley.
- Witaj kumplu - powitał mnie z uśmiechem.
Od razu chciałem mu przywalić.
- Czego znów chcesz?! Zawsze jak się pojawiasz są kłopoty! - odpowiedziałem, poprawiając sobie włosy.
- Musimy o czymś bardzo ważnym porozmawiać - wypowiedział to prawie śmiejąc mi się w twarz.
- Nie mamy o czym! Sory śpieszę się - oznajmiłem mu.
- A gdzie tak pędzisz?
- Musze pojechać do sklepu, a potem do domu, żeby pilnować brata. Jak widzisz nie mam czasu dla ciebie. - ominąłem go.
- Ja ci zajmę, jakieś dwadzieścia minut Felix, więc mogę pojechać z tobą. Porozmawiamy u ciebie w ogródku. To taki neutralny teren.
Stałem tyłem do niego, wiedziałem, że w tej chwili się uśmiecha. To na prawdę musi być coś ważnego, skoro tak mu na tym zależy. Czego on może chcieć. Pewnie znowu coś o Ashley. Czy mu się to nie nudzi?
- Dobra wsiadaj Enestad! U mnie masz dwadzieścia minut, po tym czasie cię wywalam.
Byłem ciekawy, co tym razem wymyślił. Chciałem się dowiedzieć, zżerała mnie ciekawość.
Wsiedliśmy oboje do auta i pojechaliśmy.

--------------------------------------------------------------------------

Rozdział 19!!!

Wiem, wiem dręczę was bardzo, hahaha. Jak widzicie znowu mamy Felixa i Ashley. Teraz z punktu widzenia Felixa. Możecie zobaczyć, co on o tym wszystkim myśli. Zabijecie mnie, przykro mi, ale takie były moje przemyślenia. Poza tym musiałam tak zrobić nie inaczej. Pamiętajcie, że was kocham bardzo :). Każdy pewnie wyczekuję na tajemnice, no ale cóż....

Komentujcie xx

Mój blog jest też na wattpadzie szukajcie mnie pod tą nazwą - xdarkangelsxx

Tam historia jest wstawiana od początku.

ROZDZIAŁ 18

Oscar pov

 Znowu są razem? Dlaczego? Jakim cudem? To prawda, przez dłuższy czas nie miałem z nimi kontaktu, ale myślałem, że ona nie chce go znać. Najpierw myślałem, że wyjdzie mi akcja z pamiętnikiem, jednak nic z tego. Miałem, chociaż nadzieję, że uda mi się ich skłócić przez Felixa i powiedzeniu mu, żeby jego dziewczyna nie wtykała nosa w nie swoje sprawy. Okazuję się, że to też nie wyszło. Zastanawiam się czemu?  Zrobiłem wszystko, co trzeba było. Może nie mam u niej szans? Może oni na prawdę się kochają? 

"Nie możesz tak myślec Oscar" - usłyszałem w swojej głowie.

Właśnie nie mogę się poddać, muszę ...

Muszę zrobić, to po swojemu. Trzeba dążyć do swoich celów i się nie poddawać. Ja po prostu muszę...

Rozpłakałem się. Z jakiego powodu? Nie wiem. Łzy przestały lecieć, kiedy usłyszałem jakiś szelest. Siedziałem na ławce i przyglądałem się wszystkiemu wokół mnie. Kilka domów i drzew nic nadzwyczajnego. Jednak jest to osiedle Ashley. Odkąd urwaliśmy kontakt, przychodzę tu każdego wieczoru i obserwuję jej dom. Do tej pory mnie nie zauważyła, może i lepiej. Dzisiaj widziałem jak wysiada z Felixem i wchodzą razem do jej domu. Domyślam się, że pewnie zostanie na noc. Doprowadza mnie to do szału, ona powinna być moja, a nie jego. 

"Przyszedł ten czas Oscar" - powiedział głos z mojego umysłu. 

Tak, wreszcie muszę mu, to opowiedzieć. Może wreszcie,to coś zmieni, może dzięki temu ją zostawi. To musi zadziałać, przyjdę tu z rana i będe czekać na moment, aż Felix będzie wychodził. 

Ziewnąłem i rozciągnąłem się, po czym wstałem i ruszyłem w kierunku swojego domu. W drodze wiele myślałem o tym, jak może potoczyć się jutrzejsza rozmowa. Jest wiele możliwości. Po pierwsze, Felix może mnie zwyczajnie ominąć i olać. Kolejna opcja to zwyzywanie mnie na środku ulicy, chociaż nie zrobiłby tego, bo w pobliżu jest Ashley. 

- Oscar, co się martwisz - szepnąłem. 

Jak dobrze, że o tej porze nikt nie chodzi po ulicach. Uznali by go za wariata, psychopatę, który chodzi po chodnikach tak pięknego miasta i zatruwa życie społeczności. 

"Wróćmy do spraw ważnych" - pomyślałem.

Nie mogę myśleć, że coś pójdzie źle. To ja ustalam reguły tej gry, nikt inny nie może. Ma się potoczyć po mojej myśli. W końcu jestem Oscar Enestad, nie boję się nikogo i mam w dupie uczucia innych lub ich zdanie na mój temat. Biorę to co chce, nie ograniczam się. Taki jestem i od dziecka chciałem taki być. 

Nagle zadzwonił mi telefon. Popatrzyłem na wyświetlacz i zobaczyłem napis "mama" 

- Jezu - prychnąłem.

Przyłożyłem komórkę do ucha i powiedziałem:

- Czego?!

- Gdzie jesteś i za, ile będziesz? - usłyszałem.

- Nie twój zasrany interes. Jak będe, to będe. 

Zaczęła płakać, nie za bardzo mnie, to obchodziło w tym momencie. Po chwili domyśliłem się, że słuchawkę przejął mój ojciec. 

- Jak ty się gówniarzu do matki odzywasz. Wracaj do domu! - krzyknął.

- Dobra easy! Zaraz będę! - nacisnąłem czerwoną słuchawkę. 

Boże, jak ja ich nienawidzę. Mam już 20 lat, a oni dalej traktują mnie jak dziecko. Ile razy mam, im udowadniać, że, nim nie jestem? Ah tak, skończy się to wszystko, gdy w końcu pójdę na jakieś studia. Tata wiele razy mi mówił:

"Oscar zrób coś ze swoim życiem, idź na studia, znajdź pracę, a skończy się to wszystko, nie będziesz już dla nas gówniarzem"

 Natomiast mama mówiła:

"Robimy to, bo cię kochamy skarbie".

Jednak nie wiedzieli, że ja mam pracę. Nie potrzebuję, jakiś zasranych studiów. Już dawno mógłbym się wyprowadzić i to na drugi koniec świata. Mam sporo kasy, jednak mieszkam u nich, ponieważ mam w tym mieście niedokończone sprawy, które muszę załatwić. Jedną z nich jest Ashley. Gdy to wszystko się skończy mam w planach wyjechać i już nigdy tu nie wracać. Nie chce mieć kontaktu z rodzicami. Przez wszystkie lata traktowali mnie jak śmiecia, tłumacząc się, że to dla mojego dobra. Gówno prawda. Teraz, kiedy jestem samodzielny, mam w dupie ich troskę i to jak się do nich odnoszę. Przez te 20 lat zasłużyli sobie na to. 

Tak długo myślałem nad tym wszystkim, że nie zauważyłem jak znalazłem się przed drzwiami domu. Wszedłem do środka i poczułem zapach papierosów i alkoholu. Nic sobie z tego nie zrobiłem od dzieciństwa ojciec rozwiązywał tak swoje problemy, a raczej stres. Matka pewnie płacze na górze w sypialni. Ja nie zamierzałem nawet wchodzić do salonu i informować kogokolwiek, że jestem. Pewnie i tak już słyszeli. Zdjąłem kurtkę i buty, po czym od razu poszedłem do góry. Jak wchodziłem usłyszałem z pokoju na dole ciche:

- Ja pierdole.

Nie przejąłem się tym, dotarłem do swojego pokoju i od razu położyłem się na łóżko. Po chwili leżenia, zdjąłem spodnie, koszulkę i skarpetki. Wziąłem telefon do ręki i nastawiłem budzik na siódmą rano. Felix wstaje około dziesiątej, co oznacza, że, zanim się zbierze będzie jedenasta. Odłożyłem komórkę na szafkę obok i wreszcie poszedłem spać. 

*****************************

Kilka godzin później

Usłyszałem dźwięk budzika i już wiedziałem, że się nie wyspałem. Przetarłem oczy i wyłączyłem urządzenie. Po kilku minutach wstałem i podszedłem do lustra sprawdzić stan moich włosów. Okazało się, że jedynie co da się z nimi zrobić, to umyć. Poszedłem, więc do łazienki i wziąłem szybki prysznic. Okryłem się ręcznikiem, a krople wody spływały po moim ciele. Zanim się ubrałem poszedłem zrobić sobie śniadanie. Na podłodze w kuchni leżały potłuczone kieliszki, a na blacie stołu był porozlewany alkohol. To nie nowość, prawie każdego ranka taki obraz ukazuję mi się, gdy chce coś zjeść. To się już robi, po 

prostu nudne. Westchnąłem po cichu i otworzyłem lodówkę. Wyjąłem z niej jajka i na szybko zrobiłem sobie jajecznice. Usiadłem przy stole i w spokoju zjadłem swoje śniadanie. Cieszę się, że, chociaż rano jest cisza, kiedy rodzice śpią w weekendy do jedenastej, ja mam święty spokój. Muszę wyjść przed ich wstaniem. Nie chce porannej awantury, wydaje mi się, że oni też tego nie chcą. Kiedy zjadłem wstawiłem naczynia do zmywarki i poszedłem do pokoju się ubrać. Po 15 minutach byłem gotowy do wyjścia. Było koło ósmej, miałem jeszcze czas, żeby podjechać do Starbucks'a po kawę. Więc wyszedłem z domu i pojechałem autem do mojej ulubionej kawiarni. Kupiłem to, co chciałem i ruszyłem pod dom Ashley. Oczywiście, nie mogłem zaparkować blisko budynku, ponieważ któreś z nich mogłoby rozpoznać mój samochód, a wtedy nic, by z mojego planu nie wyszło. W takim razie zostawiłem samochód dwie przecznice dalej i spokojnie poszedłem ku mojemu celowi. Po kilkunastu minutach już siedziałem na ławeczce i piłem moją ulubioną kawę. Sam jej zapach pobudzał mnie. Spojrzałem na zegarek w telefonie było za piętnaście dziewiąta, więc stwierdziłem, że posłucham sobie przez ten czas muzyki i jeszcze raz pomyśle o tym, co mam powiedzieć. Musze dzisiaj być dobrym aktorem. 

Włożyłem słuchawki do uszu i włączyłem sobie Becky G i od razu przypomniał mi się OG, który uwielbia jej piosenki. Ja w sumie też lubię ją słuchać. Zamknąłem oczy i rozkoszowałem się tą chwilą. 

Gdy dochodziło w pół do jedenastej, wyczekiwałem Felixa. Patrzyłem się cały czas na drzwi frontowe, miałem zaraz zobaczyć go i powiedzieć mu wszystko. Denerwowałem się, serce omal mi nie wypadło, a nogi i ręce drżały. W myślach powtarzałem sobie "dasz radę", "walcz o swoje marzenia", jednak to nie wiele pomagało. Kiedy wreszcie zobaczyłem ich żegnających się (czyli ich pocałunek) całe zdenerwowanie mi przeszło, wkurzyłem się i wiedziałem, co muszę zrobić. Gdy Ashley weszła już do domu, ja przystąpiłem do działania i ruszyłem w stronę Felixa. Ten zauważył mnie chwilę później, nie był zadowolony z tego, ale mało mnie to  obchodziło. Przed oczami miałem ich pocałunek. 

- Witaj kumplu - wyszczerzyłem się.

- Czego znów chcesz? Zawsze jak się pojawiasz są kłopoty! - powiedział z irytacją, poprawiając włosy.

- Musimy o czymś bardzo ważnym porozmawiać - odpowiedziałem.

Widać, że chce wiedzieć o co chodzi.

-----------------------------------------------------------------

Mamy kolejny rozdział jej!!!

Nie napisze długiej notatki, ponieważ telefon mi się już trochę wiesza. Przepraszam. Mam nadzieję, że rozdział się podoba i jest wystarczająco długi. Komentujcie i piszcie mi, co sądzicie. Na blogu nic nowego nie ma, niestety. Dziękuje, że jesteście ze mną! 

ROZDZIAŁ 17

Siedzieliśmy w ciszy na ławce, trzymaliśmy się za ręce i udawaliśmy, że nic poza nami nie istnieje. Nasze relacje się zmieniły, jeszcze nie wiem czy na lepsze, jednak czuję się przy nim inaczej. Poznałam go, mam świadomość tego, z czym się zmaga. Śmierć bliskiej osoby zawsze jest bolesna, do tego strata przyjaciela. Podziwiam go za siłę, którą w sobie nosi. Na jego miejscu, nie zniosłabym czegoś takiego, popadłabym w depresję lub po prostu oszalała. Jednak z takich sytuacji, wyciągnęłaby mnie mama, a jemu nikt nie pomagał. Sam musiał zajmować się młodszym bratem, który nie rozumiał, co się wydarzyło.
Spojrzałam się na niego i zobaczyłam w nim dobrą osobę, która z jednej strony jest silna, a z drugiej słaba. Mogłam go też nazwać aniołem. Troszczył się o mnie, kiedy wymagała tego sytuacja. Przykładem może być moment, kiedy odebrał mnie z komisariatu. Oczywiście pokłóciliśmy się i mnie wyzywał, ale zaczynam dostrzegać też dobre strony tej sytuacji. Po pierwsze przyjechał, może się to wydawać normalne, ale wtedy myślałam, że to on zabrał mi pamiętnik i odsunęłam się od niego, a mimo to wrócił. Druga sprawa; nic nie powiedział mojej mamie, za co mu nie podziękowałam do tej pory.

- Dziękuję - powiedziałam, wyrywając nas z naszych myśli.
- Za co? - chłopak spojrzał się i zrobił pytającą minę.
- Za każdy dobry uczynek - uśmiechnęłam się.
Felix nic nie zrobił, nic nie odpowiedział. Liczyłam nawet na głupie odwzajemnienie uśmiechu, a on nic,po prostu patrzył się na mnie. Po kilku minutach wstał i spojrzał się na koniec alejki. Zbliżyłam się do niego, ale on momentalnie się odsunął. Skrzyżowałam ręce na piersi i spuściłam wzrok, patrzyłam na swoje stopy, włosy owiewał mi chłodny wiatr. Czekałam na jego ruch. Jednak nic się nie stało, po chwili miałam dość ciszy.
- Co się stało? Przez chwilę zdawało mi się, że jest wszystko dobrze, a teraz okazuję, że znowu coś się dzieje! Za każdym razem, kiedy powiem coś miłego, kiedy myślę, że się zbliżyłam, ty robisz pomiędzy nami większą przepaść.
Łzy napłynęły mi do oczu, miałam ochotę się rozpłakać z powodu takiej głupoty. Niestety taka jestem; straszna histeryczka.
- Felix... - powiedziałam, po czym złapałam go za ramię.
W tym momencie wydarzyło się coś, czego nigdy bym się nie spodziewała. Moje usta zrobiły się ciepłe, a całe ciało zaczęło drżeć. Poczułam jego wargi na moich. Pocałował mnie. Ręce położył na moje biodra i przesunął mnie bliżej siebie. Kiedy złapaliśmy oddech, przytulił mnie, a głowę oparł na moim ramieniu.
- Nigdy więcej, nie mów takich rzeczy. Czasami potrzebuję małej chwilki tylko dla siebie. Kocham cię i jesteś moim skarbem, który jest tylko dla mnie. - wyszeptał mi do ucha. Po czym złożył mały pocałunek na mojej szyi. 
Po chwili przybliżył swoje usta do moich. Czułam jego oddech, był bardzo nieregularny, zupełnie jakby stresował się przed bliskością. 
- Pocałuj mnie - szepnął.
Zrobiłam to co kazał. Tym razem pocałunek był inny. Bardziej namiętny ale jednocześnie czuły. Nie da się tego wyrazić słowami. Po prostu potrzebowaliśmy tego, tak bardzo jak narkotyku. Jego usta, były uzależnieniem, nie dało się od nich oderwać. Moje serce szalało, a w jego ramionach zapominałam o wszystkim. Skupiałam się na jego gorących wargach, które muskały moje usta. Ten pocałunek był najlepszy w moim życiu, kiedy położyłam swoje ręce na jego karku, Felix oddalił głowę i powiedział:
- Chyba trzeba już ruszać do domu.
Przytaknęłam i delikatnie złożyłam całusa na jego ustach. 
Złapaliśmy się za rękę i poszliśmy w kierunku samochodu. W czasie drogi zapytałam się, od kiedy posiada samochód. Dowiedziałam się, że w tamtym roku zrobił prawko, a samochód kupił sobie ze swoich pieniędzy. Nie chciałam już się pytać, jak zdobywa pieniądze i z czego się utrzymuję, wystarczyło mi informacji, jak na jeden dzień.

Do mojego domu dotarliśmy około 21. Zanim wysiadłam z auta, zapytałam się Felixa:
- Chcesz wejść do środka?
- Ym... - podrapał się w kark - a twoja mama?
- Nie będzie miała nic przeciwko temu - uśmiechnęłam się.
Pocałował mnie w czoło, po czym rozpiął pasy. 
Włożył ręce do kieszeni, co mnie lekko skrępowało. Jednak pomyślałam, że dla niego też nie będzie komfortowe rozmawianie z moją mamą. Miałam nadzieję, że nie dostaniemy na wstępie miliona pytań dotyczące "nas".
Otworzyłam drzwi, zdjęłam kurtkę i buty, po czym pokazałam Felixowi, że ma tu na mnie czekać. 
Weszłam do salonu, potem do kuchni, nigdzie jej nie było. Nagle dostrzegłam małą karteczkę leżącą na blacie kuchennym.
"Córeczko,
Wyjechałam na ważną konferencje, wracam w poniedziałek wieczorem. W kopercie zostawiam ci trochę pieniędzy.
Buziaki, Mama
Ps. Nie zrób imprezy, możesz zaprosić swojego chłopaka, jeśli chcesz"
Zaśmiałam się, moja mama chyba czytała mi w myślach. Wzięłam kartkę ze sobą i szybko pobiegłam do miejsca, gdzie kazałam czekać Felixowi. Pokazałam mu wiadomość i popatrzyłam na niego.
Jego szczęka się rozluźniła, dopiero teraz zauważyłam, jak stresowało go możliwość rozmawiania z nią.
Odgarnęłam włosy z twarzy i szybko pobiegłam do pokoju po gumkę do włosów.
Związałam sobie kitka, zanim jeszcze wyszłam popatrzyłam w lustro. Zdecydowanie powinnam się przebrać, wyjęłam z szafki za dużą na mnie białą bluzkę z napisami i szare dresy. Położyłam te rzeczy na łóżko i zaczęłam się przebierać, kiedy skończyłam, usłyszałam chrząknięcie. Odwróciłam się i zauważyłam stojącego w progu Felixa.
- Patrzyłeś się na mnie przez cały czas! - krzyknęłam.
Poczerwieniałam ze złości i z zażenowania. 
- Patrzyłem i muszę przyznać, że masz cudowne plecy i brzuch - przygryzł wargę i spojrzał się na moją koszulkę - spokojnie cycków nie widziałem - zaśmiał się.
Nie wiedziałam co mam zrobić. Z jednej strony wyglądał tak seksownie, gdy przygryzał wargę, a z drugiej zobaczył mnie w samym staniku i w gaciach. Postanowiłam się trochę z nim pobawić i przewróciłam oczami.
- No chyba mam prawo, komplementować i patrzeć się na ciało mojej dziewczyny - powiedział, posyłając mi całuska.
- No masz prawo - stwierdziłam oschłym tonem i wyminęłam go w drzwiach. Zeszłam ze schodów i poszłam do kuchni. Usłyszałam jego kroki, które podążały za mną. 
- Nie mów, że jesteś zła - prychnął, po chwili oparł się o jedną z szafek.
Nic nie odpowiedziałam, szukałam czegoś do jedzenia.
- Dziewczyny ... - powiedział.
Podeszłam do niego, w końcu nie wytrzymałam i wybuchłam:
- Tak jestem zła, postaw się na moim miejscu i pomyśl jak się poczułam. Może dla ciebie normalne widzieć półnagą dziewczynę w pokoju, ale dla mnie to chore - powiedziałam prawie płacząc.
Odwróciłam się od niego i skrzyżowałam ręce na piersi.
- Ashley... - wymamrotał - ja... ja... przepraszam - oznajmił i przytulił mnie od tyłu. 
Po chwili odsunął się i odwrócił mnie,teraz stałam twarzą w jego stronę. Gdy podniósł moją głowę, zaczęłam się śmiać.
- Ale cię nabrałam - śmiałam się.
- O ty mendo - odpowiedział z uśmiechem, po czym zaczął mnie gilgotać.
- Felix... - nie mogłam złapać oddechu - proszę... przestań...
Położyłam się ze śmiechu na podłogę, a on położył się na mnie.
- Przestanę, jeśli zrobisz mi coś do jedzenia
- Jeszcze czego! - prychnęłam i przewróciłam oczami.
- Dobrze, sama tego chciałaś - położył już ręce na moim brzuchu, był przygotowany, żeby znów mnie gilgotać.
- Dobra, dobra! - krzyknęłam - Zgoda!
Wstaliśmy z podłogi, a ja podeszłam do kuchenki i zaczęłam robić dla nas kolację.
- Jesteś najlepsza - szepnął mi do ucha.
Felix przytulił mnie od tyłu i pocałował w policzek.

----------------------------------------------------------------------------------------
ROZDZIAŁ 17!
Przepraszam, że tyle czekaliście, ale wreszcie jest. Ten rozdział jest bardziej o Ashley i Felixie. Przepraszam tych, którzy wolą bardziej akcję, ale musicie to przetrwać. Za tydzień w rozdziale, będzie więcej akcji, jednak też nie za dużo. Mam nadzieję, że rozdział się podoba, a szczególnie tym, którzy wolą takie rozdziały. No nie przynudzam już. Za tydzień w sobotę będzie rozdział. KOMENTUJCIE!

Libster Blog Award

Dziękuję Ashlie Steen (http://zazakretemas.blogspot.com/) za nominacje do LBA :)

Dla przypomnienia:
Nominacje są otrzymywane od innych blogerów, za „dobrą robotę" dla blogerów o mniejszej liczbie obserwatorów.

Pytania od Ashlie Steen:
1 Jak to się stało, że założyłeś/aś bloga?
Nakłoniła mnie do tego moja mama.

2 Ulubiony gatunek literacki?
Romanse, fantasy - nie wiem do czego zaliczają się ff 

3 Ulubiona postać z książki?
Nie mam jednej ulubionej postaci, dlatego wymienię kilka:
Shang - z Century, jest tam moją ulubiona postacią, nie wiem w sumie czemu 
Caithlin - z ff (przepraszam, nie wiem czy dobrze napisałam) 
Josh - z "Tajemnice nieśmiertelnego Nicolasa Flamela" nigdy nie wiadomo, co zrobi

4 Najdłuższa książka jaką czytałąś/eś?
After

5 Ile blogów czytasz?
Narazie mało - 4

6 Ile masz blogów?
3 

7 Ulubiony kolor?
Biały 

8 Co robisz w wolnym czasie?
Zależy od pogody, jak ładna wychodzę. Jeśli pada to najcześciej, przeglądam you tuba, pisze, ogladam, czytam. Czyli to, co robią wszyscy.

9 Ile masz lat?
Prawie 15 

10 Film czy książka?
Zależy, powiedzialabym ze książka, ale jeśli jest ciekawie napisana. 

11 Kiedy kolejny rozdział?
W następny weekend - w ten mi się nie uda.

Moje pytania:
1. Co cię inspiruję?
2. Czy chciałabyś coś zmienić w swoim życiu?
3. Masz plany na przyszłość? 
4. Czy ktoś z twoich bliskich wie, że prowadzisz bloga? 
5. W jakim mieście mieszkasz? 
6. Ulubiony cytat? 
7. Ulubieni wykonawcy? 
8. Czy za kilka lat, też będziesz prowadzić bloga? 
9. Chciałabyś wydać swoją książkę? 
10. Masz rodzeństwo? Jeśli tak to siostrę czy brata?
11 ulubiona piosenka?

Nominuje:
1 http://closed-world-of-open-wounds.blogspot.com/
2 http://www.escapefooofanfic.blogspot.com/
3 http://whenthenightiscoming.blogspot.com/

ROZDZIAŁ 16

Lekcje mijały, a ja na żadnej nie mogłam się skupić. Siedziałam wpatrzona w niebo, rozmyślałam o tym, co wydarzy się za kilka godzin. Dowiem się wszystkiego. Byłam lekko podenerwowana, co chwilę przygryzałam dolną wargę w nadziei, że to mnie uspokoi. Jaki mógł być sekret Felixa? Musiało to być coś strasznego, skoro nie powiedział mi o tym, do tej pory. Może był dilerem, albo mordercą. Same czarne myśli krążyły mi po głowie. Wyobrażałam sobie Felixa, który bez najmniejszego poczucia winy zabijał. Ciarki przechodziły mi po plecach za każdym razem, gdy przez głowę przechodziła mi kolejna fantazja.
Tak to było fantazjowanie na temat chłopaka. Jednak nie miało nic wspólnego z przyjemnością.

Spojrzałam na zegarek, dochodziła pierwsza po południu. Za niecałe pół godziny wszystkie tajemnice, miały zostać rozwiane. Nagle do moich uszu doszedł głos nauczycielki.
- Wyjmijcie kartki - poinformowała.
Cała moja klasa oburzyła, się na samą myśl o "małym sprawdzianiku" - jak to ona miała w zwyczaju nazywać. Pani Merlon, była zdolna do robienia kartkówek w środku lekcji z bieżącego tematu.

Spojrzałam na Naomi, która siedziała obok mnie. Po cichu zapytałam się jej, czy pomoże mi. Odpowiedziała, że tak, ale niestety musiała się przesiąść z rozkazu Pani Merlon. Ona zawsze utrudniała mi życie, do tego uczy najgorszego przedmiotu matematyki. Która teraz jest cholernie trudna. Przez wszystkie lata nauczania, miałam dobre oceny z tego przedmiotu. Niestety, od kiedy jestem w ostatniej klasie i mamy z tą babą, będę miała ledwo 3.
Do tego na dzisiejszej lekcji, w ogóle nie słuchałam, więc nie miałam nawet pojęcia o czym będzie sprawdzian.

Napisałam na karteczce swoje imię, nazwisko i klasę. Potem ładnie z tablicy przepisałam wszystkie zadania i zaczęłam myśleć nad nimi. Tak na prawdę, przez pół godziny gryzłam długopis i wypisywałam głupoty. Niestety, gdy dowiedziałam się, że zostało 5 minut, spojrzałam na kartkę i z 5 zadań, zrobiłam tylko 2 dobrze. Wiedziałam, że i tak lepiej nie napisze. Odłożyłam kartkę na brzeg ławki i czekałam na sygnał oznaczający moją wolność. 

Po dzwonku, pani Merlon zatrzymała mnie na chwilę.
- Ashley, dowiedziałam się, że chcesz dostać się na studia medyczne prawda?
Skąd mogła to wiedzieć, o czymś takim mówiłam 2 lata temu. Jednak były to tylko marzenia. Patrząc na to z dzisiejszej perspektywy, nie miałam szans, aby zostać lekarzem. Przez ostatnie tygodnie tyle się działo, że zapomniałam o takich sprawach, jak moja przyszłość. Nie zdawałam sobie też sprawy, że teraz jest okres, w którym powinnam wybierać i przygotowywać się do nadchodzących egzaminów.
- Nie wiem, już sama. Ostatnio tyle się dzieje, że zapominam o tym, co najważniejsze. - westchnęłam.
- Uważam, że masz jeszcze szanse się tam dostać, jeśli tylko będziesz chciała.
- Niech pani spojrzy na moje oceny. Mogę dostać 100% ze wszystkich testów, co nie zmieni faktu, że dla uczelni w ostatecznym rozrachunku, liczą się też oceny z tych przedmiotów.
- Posłuchaj, sprawdziłam twoje oceny. Dobrze radzisz sobie na przedmiotach przyrodniczych.
- Ale jest jeszcze matematyka...
- To nic, posłuchaj masz szanse jeszcze wybronić się na 5, pod warunkiem, że od tej chwili będziesz się systematycznie uczyć i pokazywać mi swoje osiągnięcia.
- Co to oznacza? - zapytałam.
- Że będziesz robić w zeszycie zadania z tematów, które były w tym roku szkolnym. Oczywiście musisz też pisać testy i sprawdziany na, co najmniej ocenę dobrą. - powiedziała.
Uśmiechnęłam się do niej i odpowiedziałam:
- Bardzo dziękuję, za taką szansę - po czym udałam się do wyjścia.
- Ash, tylko mnie nie zawiedź.
Przytaknęłam głową i ruszyłam korytarzem w stronę wyjścia z budynku.

Po dzisiejszej rozmowie z nią, stwierdziłam iż nie jest taką straszną kobietą, za jaką ją uważałam. Miała około 40, chociaż wyglądała na 50. Codziennie swoje długie blond włosy, miała upięte różnymi kolorowymi spinkami. Chodziła w długich i kolorowych sukienkach lub spódniczkach. Wyglądały, jakby ukradła je mojej babci. Była wysoka i szczupła. Zawsze wydawało mi się, że jest samotną kobietą, którą interesują tylko zabawy typu dręczenie uczniów. Nigdy nie pomyślałabym, że pomoże mi w takiej sytuacji.
Dała mi dużo do myślenia. Musiałam od dzisiaj zająć się swoją przyszłością na poważnie. Pomyśleć o uczelniach, na które mogę iść. Egzaminy są za 5 tygodni, co oznacza, że muszę trochę posiedzieć nad książkami. Pewnie szykuję się też bal, z okazji ukończenia szkoły. Niestety ta sprawa musiała poczekać. Chociaż wyobrażałam sobie siebie w długiej balowej sukni, a u mojego boku stał ...
- Cholera Felix! - krzyknęłam.
Pobiegłam, jak najszybciej do schodów i zaczęłam z nich zbiegać. Kiedy się skończyły podeszłam spokojnie do drzwi, przy okazji poprawiając swoje włosy. Na zewnątrz ujrzałam blondyna stojącego przy drzewie, rosnącym na dziedzińcu. Spojrzał na mnie, kiedy schodziłam ze schodów. Ruszył w moim kierunku, ręce trzymał w kieszeniach spodni,a głowę miał spuszczoną. Przez chwilę myślałam, że jest smutny, jednak po chwili zobaczyłam jego złośliwy uśmieszek, który miał wymalowany na twarzy. 
- Witaj piękna - powitał mnie, po czym położył ręce na moich biodrach, tym sposobem zmniejszając odległość między nami. 
- Przepraszam, że ...
- Zamknij się i mnie pocałuj - przerwał mi.
Jego usta złączyły się z moimi. Przechodziły mnie dreszcze po ciele, ale jednocześnie czułam spokój. Jego wargi były ciepłe. Moje palce wplotły się w jego włosy. Mogłam tak stać do końca życia. Jednak czekały na mnie informację, dlatego skończyłam się całować odsuwając się od niego.
- Czy możesz mi już wyjaśnić wszystko?
- Za chwilkę, najpierw zabiorę cię w jedno miejsce. - powiedział, po czym pocałował mnie w głowę.

-*-

Dojechaliśmy do parku Mystery, który znajdował się w północnej części miasta. Mieliśmy szczęście, że dzisiaj była ładna pogoda i nie wiało. Najpierw przeszliśmy się wzdłuż kilku alejek. Po czym usiedliśmy na jednej z ławek w cieniu drzew. Felix oparł się i położył rękę na moim ramieniu. siedzieliśmy tak, jednak moje zniecierpliwienie dało o sobie znać.
- To już możesz mi wszystko powiedzieć? - dopytywałam się, jak małe dziecko.
- Dobrze - westchnął - Zacznę od tego, że już wiesz... moja mama zginęła. Jednak nie była to zwykła śmierć. Zginęła w wypadku samochodowym, około 2 lata temu. Byłem jeszcze wtedy gówniarzem, który nigdy nie myślał o śmierci, a szczególnie śmierci jednego z rodziców.
Nagle powiał nie przyjemny wiatr. Przeszły mnie dreszcze, a Felix przybliżył mnie do siebie. 
- Było to w słoneczny dzień, moja mama wracała z pracy i po drodze spotkała Oscara, który wtedy był moim kumplem, praktycznie najlepszym przyjacielem. Jechali razem, mama prawdopodobnie odwoziła go do domu, kiedy na jednym ze skrzyżowań w jej samochód wjechał tir. Ona zginęła na miejscu, Oscra przeżył, za co w pierwszych tygodniach go obwiniałem. Myślałem, że to przez niego ona zginęła - zaczął płakać, wiedziałam, że to jest nieprzyjemna rozmowa. Pewnie żałował, że obwiniał swojego (w tamtych czasach) najlepszego przyjaciela. Po chwili Felix schował twarz w dłoniach, chciałam go przytulić, jednak on powstrzymał mnie ręką. - Była wielka kłótnia pomiędzy nami. Dopiero po długim czasie, uświadomiłem sobie, co zniszczyłem. Póżniej próbowałem to naprawić, jednak nie potrafiłem. Oboje zmieniliśmy środowisko, ja przeniosłem się do innej szkoły. On uznał się za lidera w poprzedniej paczce, w której byłem ja, Oscar, OG i Omar. Tak nasze drogi się rozeszły. Teraz, tak na prawdę, nie wiem kto, kogo bardziej nienawidzi. Sam nawet nie wiem z jakiego powodu, tak jest. Wydaję mi się, że Oscar coś do mnie ma, ale ja cały czas nie mam pojęcia, o co mu chodzi.
Już nie płakał, opierał swoje głowę na złożonych rękach, które oparte były o kolana. Patrzył w dal, nie wiedziałam o czym teraz myśli. Sama też nie wiedziałam, co mam dokładnie zrobić. Jednak przysunęłam się do niego i powiedziałam:
- Przepraszam za to, że tak naciskałam na ciebie, ale pamiętaj zawsze masz mnie. Ja cię kocham. 
Oparłam głowę na jego ramieniu, a on momentalnie się podniósł i przytulił mnie.
- Dobrze, że już wszystko wiesz - oznajmił i ucałował mnie w czoło.


------------------------------------------------------------------------
16 ROZDZIAŁ! WOW!
Wszystko się wyjaśniło. Ale czy na pewno?  Myślicie, że to koniec? Otóż nie musicie zgadywać. To jest koniec pierwszego działu fanfiction. Spokojnie przed nami jeszcze 2. Ogólnie ten rozdział ma dedykację dla Karoliny, która ma dzisiaj urodziny, więc to taki prezent ode mnie dla niej.
Nie wiem nawet, co napisać. Jest świetną osobą i życzę jej jak najlepiej. W sumie to ona mnie zawsze motywuję i popędza do wszystkiego. Dlatego tak się super złożyło, że na jej urodziny, coś się wyjaśni i rozdział też jest dłuższy,żeby miała co czytać. Oczywiście złożę jej jeszcze później życzenia. Takie bardziej oficjalne, ale spieszyłam się z tym, więc mogą być pod koniec błędy. Początek nie jest ciekawy, eh...
WAŻNE!
1. Na blogu pojawił się obrazek, jak już zauważyliście (ten kto wchodził przez komputer)
2. Pojawił się też nowa strona z muzyką, która bywała w rozdziałach, jak ktoś chce, to tam może jej posłuchać.
3. Po raz pierwszy od dawna pisałam na komputerze, dlatego długi rozdział, jak na mnie. Postaram się od teraz takie pisać. Jednak nie obiecuję, ponieważ komputer mam na chwilę.
4. Rozdziału w weekend nie będzie, dlatego pisałam go dzisiaj. Mam trochę rzeczy do zrobienia, więc przepraszam. Od następnego weekendu będą już regularnie.
Komentujcie i piszcie co sądzicie!

ROZDZIAŁ 15

- ASHLEY! - usłyszałam.
- Hm? - spojrzałam na Naomi.
Stałyśmy przy szkolnych szafkach. W ręku trzymałam zeszyty i książki. Mijała druga przerwa, a ja już rozmyślałam o Felixie. Zastanawiałam się, co teraz robi. Czy też myśli o mnie? 
- Znowu mnie nie słuchałaś! - krzyknęła do mnie i pomachała mi ręką przed oczami - Ash obudź się w końcu!
- Tak... - mruknęłam.
- Co ci jest? - zapytała.
- Nic, nic. Wracajmy do klasy - zaproponowałam.

*KILKA GODZIN PÓŹNIEJ*

Weszłam do domu, jak zawsze. Jednak ja czułam się inaczej. Tak jakby to wszystko przestało mieć znaczenie. Nigdy nie myślałam nad tym, jak mogą mieć inni ludzie. Teraz, kiedy wiem o sprawie Felixa, wydaje mi się, że powinnam dziękować za wszystko. Mam mamę, cudowny dom, dobrą szkołę, nie mam kłopotów. Jednak, jak wyglądałoby moje życie, gdyby jedna z tych rzeczy uległa zmianie? Czy dalej miałabym, za co dziękować? 
- Ashley to ty? - zawołała mama.
Ocknęłam się z moich myśli i zorientowałam się, że przez dłuższą chwilę stałam w progu. Po chwili rozebrałam się i pobiegłam do kuchni. Gdzie czekała na mnie z obiadem cudowna osoba.
- Jak tam w szkole córeczko? - uśmiechnęła się.
Odwzajemniłam tym samym i bardzo mocno ją przytuliłam.
- Udusisz mnie, a tak właściwie, za co to? 
- Za wszystko - oświadczyłam.
- No dobra, dość tego. Siadaj i opowiadaj! - rozkazała mi.
Przez pół godziny opowiadałam jej o szkole i o nadchodzących testach. Pierwszy raz poczułam, że moja mama nie tylko jest mamą, ale także moją przyjaciółką. 
Kiedy zjadłyśmy obiad, zaproponowałam, że pozmywam. Jednak mama się nie zgodziła i wyjęła z zamrażarki pudełko lodów.
- MAMOOO - powiedziałam wzdychając.
- No co? Teraz chce się dowiedzieć kto był u ciebie wieczorem? 
Moje policzki od razu zrobiły się czerwone. Czyli jednak wszystko słyszała. Teraz, co mam jej powiedzieć? Oparłam się o stół, wzięłam łyżkę i zaczęłam jeść. Nie chciałam spojrzeć na kobietę, liczyłam, że dzięki temu odpuści sobie rozmowę. Niestety, pomyliłam się.
- Ashley? Odpowiedz!
To nie był odpowiedni czas, na taką rozmowę. Jednak ona nie odpuści i będę musiała tu siedzieć, dopóki wszystkiego nie powiem.
- Dobra, więc Felix był u mnie - popatrzyłam na mamę i już wiedziałam, o co chce zapytać - Nie słyszałaś go, bo wszedł przez okno i tak był już u mnie kilka razy. Mamo opowiem ci wszystko, tylko mi nie przerywaj. Nic się nie działo, nie musisz się o to martwić i te sprawy mnie jeszcze nie dotyczą. Był tu żeby pogadać - jak w sumie zawsze - i pocałowaliśmy się kilka razy. To wszystko - odetchnęłam z ulgą.
Z jej twarzy mogłam wyczytać wiele emocji. Myślę, że była w szoku, choć nie jestem do końca pewna.
- To dobrze, że kogoś masz - powiedziała i zaczęła jeść lody.
Reszta po południa minęła spokojnie, rozmawiałyśmy o mieszkaniu dla mnie i w sumie tylko o tym. W pewnym momencie spojrzałam na zegarek i krzyknęłam:
- CHOLERA!
- Co się stało? - zapytała.
Dziwne, że za takie słowo, na mnie nie krzyknęła.
- Zobacz, która jest godzina. Muszę jeszcze lekcje odrobić na jutro.
Zeszkoczyłam z krzesła i popędziłam po torbę z książkami, a potem po schodach do pokoju. Wyjęłam wszystko, co było mi potrzebne i usiadłam przy biurku. Kiedy spojrzałam na zadania z matematyki, znów zaczęłam myśleć o Felixie. Może powinnam do niego zadzwonić? Przejechałam krzesłem po pokoju w poszukiwaniu telefonu, jednak okazało się, że cały czas był w spodniach. Wróciłam do poprzedniego miejsca i zaczęłam się patrzeć na książki. Po chwili mój wzrok wylądował na ekranie komórki. 
- Dobra Ashley, teraz ty zrób jakiś krok - powiedziałam sama do siebie.
Odblokowałam go i weszłam w kontakty, gdy już znalazłam odpowiednie imię, zawachałam się. Jeśli robi coś ważnego, a ja mu przeszkodze? Nie, to jest mój chłopak, nie będzie na mnie zły, o zwykłą rozmowę. Nacisnęłam zieloną słuchwkę i przyłożyłam telefon do ucha.
Przez chwilę słyszałam The vamps - Wild heart, a póżniej jego zaspany głos.
- Halo?
Cholera spał! Głupia jesteś! Dlaczego o tym nie pomyślałaś?!
- Halo? - dopytywał się.
- Ym hej to ja, śpisz? Tzn jasne, że śpisz, więc zadzwonię, kiedy indziej...
- Nie, Ash! Dobrze, że dzwonisz, chciałem cię usłyszeć.
- Na prawdę? - podekscytowałam się.
- To chyba normalne, w końcu jesteś moją dziewczyną - już widziałam, jak się uśmiecha. Pewnie teraz usiadł na łóżko i patrzy się w okno. Co ja sobie wyobrażam?
- Jesteś tam? - zapytał.
- Tak, tylko dzisiaj jestem...
- Nieobecna - dokończył.
- Hm tak - odpowiedziałam.
- Wiem, że się uśmiechnęłaś i teraz też - oznajmił.
- Skąd to możesz wiedzieć? - zaśmiałam się.
- Znam cię.
- Dobra, ty siedzisz na łóżku bez koszulki i patrzysz się w okno. Zgadłam?
Usłuszałam cichy śmiech, na te słowa.
- Tak masz rację, wiesz więcej niż ja o tobie - oznajmił.
- Możliwe. Mogę ci coś powiedzieć? 
- Jasne, mów co chcesz - powiedział.
- Rozmawiałam dzisiaj z Rebeccą i Anną - wiem, że na ich imiona, nie reaguję pozytywnie - i dowiedziałam się, że twoja mama nie... nie żyję. To prawda? Jeśli tak to czemu mi nie powiedziałeś?
- Zabiję suki - usłyszałam. Powiedział to bardzo cicho.
- Też mam prośbę do ciebie dobrze? - zapytał.
- Jaką? 
- Nie rozmawiajmy o tym dzisiaj, jutro po ciebie przyjdę do szkoły i wtedy ci wszystko wyjaśnię. Już nie będzię żadnych tajemnic. 
- Felix - usłyszałam dziecięcy głos po drugiej stronie.
- Posłuchaj teraz muszę kończyć. Pamiętaj bardzo cię kocham i śpij dobrze. - oświadczył.
- Chwila, ale kto to wszedł? - zapytałam.
Zdenerwowałam się.
- Spokojnie, to mój młodszy brat, ale muszę się nim zająć.
- Kocham cię - odpowiedziałam, po czym rozłączyłam się.
Cieszę się, że nie było awantury. Mam nadzieję, że jutro też jej nie będzie.
Odłożyłam komórkę, zgasiłam światło w pokoju i wskoczyłam na łóżku. Już nawet nie chciało mi się robić pracy domowej. W sumie i tak bym się nie mogła skupić. Zaczęłam rozmyślać. Znowu.

------------------------------------------------------------------
ROZDZIAŁ 15!!!!! JEJ!
Wreszcie jest. Udało mi się go napisać. Nie jest idealny, wiem o tym. Miałam małe problemy z jego napisaniem, ponieważ sam początek zaczynałam 3 razy. Jednak udało się. Jestem z siebie duma. Tak w ogóle, co sądzicie? Jest dobrze? Komentujcie!
W zakładce rozdziały dodałam kolejne linki do rozdziałów! :) 
Jeszcze jedno jest już ponad 1500 wyświetleń, wiem, że to jeszcze mało, ale ja się bardzo ciesze i jestem z tego powodu jeszcze bardziej dumna. Chce wam też bardzo podziękować z tego powodu. Dziękuję każdej małej osóbce, która tu weszła. Kocham was.

ROZDZIAŁ 14

Tego ranka pogoda nie należała do najlepszych. Padał deszcz i wiał straszny wiatr. Natomiast ja stałam na przystanku już od pół godziny, czekając na autobus. Spojrzałam na zegarek dochodziła 7:30, jeśli zaraz nie przyjedzie, to się spóźnie do szkoły. Do tego, byłam wkurzona, że nie założyłam cieplejszej kurtki i jakiegoś szala. "Czemu nie sprawdziłam pogody na dzisiaj?" - zapytałam sama siebie w myślach. Wyszłam z domu w zwykłej bluzie i teraz mam tego konsekwencje. 

Po kolejnych pięciu minutach stania, westchnęłam i ruszyłam w kierunku domu. Pomyślałam, że skoro i tak się spóźnie, to wolę mieć na sobie chociaż ciepłe ubranie. Wychodząc ponownie z domu, zastanawiałam się czy moja mama słyszała wczorajsze krzyki. W pewnym momencie usłyszałam głos klaksonu. Obróciłam się i zobaczyłam przed sobą czarny samochód. Przez przyciemnione szyby, nie mogłam zobaczyć kto jest w środku. Kiedy boczne okno zaczęło się otwierać, po kolorze skóry już wiedziałam z kim mam doczynienia. 

- Omar!? - wydałam z siebie okrzyk.

Od czasów,kiedy chodziliśmy razem do szkoły, go nie widziałam. 

- Nie powinnaś być w szkole młoda damo - roześmiał się.

- Powinnam, ale autobus nie przyjechał - mimo, że rozmawiałam z nim tylko raz, czuję się przy nim swobodnie. 

- Podrzucić cię, przy okazji powiesz, jak z Felixem? - zapytał.

- Chętnie - odpowiedziałam.

Teraz zrozumiałam, jak wyciąga informacje od ludzi.

Gdy jechaliśmy, przez chwilę rozmawialiśmy na temat jego i jego byłych kumpli. Nie udało mi się z niego wyciągnąć, dlaczego Oscar i Felix się nie lubią. Wiem, że nie powinnam pytać o te sprawy, ale zżera mnie ciekawość. Poza tym powinnam wiedzieć. Znajdę odpowiedź, choćby nie wiem, jak było trudno. Z drugiej strony, nie mam siły na kłótnie z moim chłopakiem. Skomplikowane to wszystko. Mówię Omarowi, żeby nie wspominał o całej rozmowie nikomu. Odpowiedział mi zwykle "okej", po czym dalej jechaliśmy w milczeniu. Kiedy dojeżdżaliśmy do znajomych mi rejonów, powiedziałam:

- Wysadź mnie przy tym murku. - pokazałampalcem.

- Dobrze, tylko czemu nie pod szkołą? 

- Pójdę sobie po kawę, do drugiej lekcji mam jeszcze 20 minut. Zdążę! - obiecuję mu. 

Zaparkował tam gdzie chciałam. Pożegnałam się z nim i popatrzyłam, jak odjeżdża. Idąc w stronę najbliższej kawiarni (która znajdowała się za rogiem), rozmyślałam nad wyborem napoju. To mało istotna sprawa pod względem innych problemów, które siedzą mi w głowie. 

- Cześć Ashley - usłyszałam głos za sobą.

Odwróciłam się i zobaczyłam Anne i Rebecce siedzącą na murku. Mijałam je i nie zwróciłam na nie zupełnie uwagi. Może tym razem znowu powinnam zaryzykować i wypytać się. Czy powinnam im zaufać, że powiedzą mi prawdę?Może skłamią i polecą wypaplać wszystko Oscarowi, a ten powie Felixowi. Czy powinnam zaryzykować? Przekonajmy się.

- Cześć wam - powiedziałam moim najsłodszym głosikiem.

Obie spojrzały na siebie, potem na mnie, chyba nie takiej reakcji oczekiwały. Myślały, że popsują mi dzień, ale to ja mam plan na tą rozmowę. 

- Może pogadamy? - zasugerowałam.

Znowu zrobiły to samo. Przeraziło mnie to trochę.

- No dobra - powiedziała Rebecca.

Mogłam się założyć, że ona będzie w całej rozmowie gadać, jak to zawsze robi.

- Najpierw obiecajcie mi, że nie powiecie o tym nikomu - wiem, że nie powinnam im ufać. Czułam się bardzo nie pewnie, jednak dla zachowania pozorów skrzyżowałam ręce na piersi.

Nic nie odpowiedziały. Chyba jednak potrafią dotrzymać obietnicy, jeśli ją składają, ponieważ nie odpowiedziały mi teraz.

- Sama powiem o tym Felixowi, jeśli go spotkam - powiedziałam, przerwacając oczami.

- Na to się zgadzamy.

W głębi serca właśnie oddychałam z ulgą, ale na zewnątrz nie mogłam dać tego po sobie poznać. 

- Słuchamy! - powiedziała, jak zwykle jedna z nich.

- Czy mogłybyście mi wyjaśnić to, o co ostatnio się pytałam?

Przez chwilę nic nie odpowiadały. Jednak po chwili odezwała się Anna:

- Same mało, co wiemy. Mama Felixa zginęła w wypadku samochodowym, a reszta jest tajemnicą. Podobno po śmierci chłopcy stracili kontakt. - kiedy to mówiła spuściła wzrok.

W pierwszej chwili zamarłam nie wiedziałam, co odpowiedzieć na to. Skoro nie żyje, to mógł mi o tym powiedzieć. Wydawało mi się, że w tym musi być drugie dno. Chłopcy nie znienawidzili by się z takiego powodu. 

- A-ale t-t-to nie może... być powód.

- Ashley tyle wiemy nie naciskaj nas - oznajmiła ze smutkiem Rebecca.

Pierwszy raz widziałam je w takim stanie. Chyba mają uczucia. Chociaż śmierć człowieka zawsze boli. Mnie też coś ukuło, mimo, że nie znałam tej kobiety.

- Sama się dowiedz, twój chłopak ci prędzej powie niż nam. 

- Dziękuję wam - powiedziałam i poszłam sobie.

Łzy zaczęły spływać po mojej twarzy, to nie był dla mnie ktoś bliski. W pewnym stopniu teraz zrozumiałam, czemu on taki jest. 

-----------------------------------------------------------------------

Rozdział 14 

3/3 rozdziały dodane w święta. Ktoś dumny? Mam nadzieję, że w małym stopniu przybliżyłam wam tajemnice. Myślicie, że kryję się cos jeszcze? 

Mam jedną ważną wiadomość. Nie wiem czy będe w stanie w weekend dodać rozdział, dlatego może on, dopiero pojawić się za 2 tygodnie. Nie będziecie źli? 

Komentujcie, to bardzo motywuje. 

Myślicie, że rozdziały powinny być dłuższe?