*kursywa* - kilka dni wcześniej
Przychodziłam do szpitala jeszcze przez kilka dni, aż w końcu w poniedziałek, gdy pojawiłam się w pobliżu pokoju Felixa, podeszła do mnie jedna z pielęgniarek.
- Jesteś Ashley tak? - zapytała.
- No tak - odpowiedziałam.
- Felix nie życzy sobie abyś go odwiedzała.
Moje serce stanęło, przecież przez ostatnie dni zaczęliśmy się dobrze dogadywać.
- Ale jak to? Dlaczego?
- Nie wiem. Niestety nie powiedział. - poszła sobie.
Spojrzałam przez szybę na leżącego w łóżku "mojego chłopaka". Wiedział, że przyszłam, dlatego patrzył się w okno i nawet nie śnił odwracać wzroku w moją stronę. Co się stało? Przecież było tak dobrze. Myślałam, że zrobiliśmy krok w naszej znajomości. Już prawie sobie wszystko przypominał, a teraz to się skończyło. Nie chce mnie widzieć. Teraz mam żyć bez niego!? Jak?! Kocham go najbardziej na świecie i teraz zapomnieć.
Oparłam się o ścianę i pozwoliłam łzom lecieć.
*czwartek*
"Masz tą siłę! Musisz tam iść, on cię potrzebuję" - mówiłam sobie na każdym kroku.
Weszłam do środka, a on zwyczajnie leżał i jadł kanapkę, oglądając telewizję.
- Hej - przywitałam się.
Spojrzał na mnie i kiwnął głową na stojące obok niego krzesło. Z dnia na dzień wyglądał coraz lepiej (może nie koniecznie, gdy pochłaniał kanapkę).
- Co leci? - próbowałam zacząć od jakiegoś normalnego tematu.
- Mwcz - odpowiedział.
- Co? - zaśmiałam się.
Próbując powiedzieć, część jedzenia, które miał w buzi, wypadło mu na kołdrę.
Przez chwilę próbowałam powstrzymać śmiech, jednak w końcu wybuchłam.
- Przepraszam - powiedział, połykając resztę kanapki.
Kiedy spojrzałam na niego wydawał się zawstydzony. Zrobił dokładnie to samo, co Oscar w takich sytuacjach: jego policzki zrobiły się czerwone, a ręką drapał się po karku.
- Nic się nie stało, to było bardzo zabawne - stwierdziłam.
Podeszłam do stolika, na którym leżały chusteczki i wyciągnęłam jedną z opakowania. Pomogłam Felixowi sprzątnąć i potem zapytałam:
- To co w końcu leciało?
- Mecz - odpowiedział, kładąc się.
- To dlatego nawet się nie przywitałeś? - uśmiechnęłam się.
- Mhm
Wpatrywał się w ekran, jakbym w jednej chwili przestała istnieć.
"Faceci" - pomyślałam.
- Chyba już pójdę.
- Nie! - w tym momencie wziął pilota i wyłączył telewizor - Zostań!
- Dobra, ale wiesz musisz ze mną rozmawiać.
- No dobra, to co u ciebie? Jak w szkole? Jeżeli jeszcze do niej chodzisz?
- Tak chodzę, jest w porządku. Nadrabiam zaległości, a jak ty się czujesz?
Chyba dobrze jest prowadzić taką "normalną" rozmowę. Nie powinnam go naciskać, w końcu kiedyś i tak sobie wszystko przypomni.
- Nieźle, mam nadzieję, że w następnym tygodniu mnie wypiszą.
- No jeśli sobie wszystko przypomnisz - szybko zakryłam usta ręką.
"Fuck, a co z tym żeby się nie śpieszyć? Brawo Ashley."
- Nie, nic się nie stało - położył dłoń na moich rękach.
Przeszły mnie ciarki, nie wiem czy on poczuł to samo, ale to było coś dziwnego. Tęsknie za nim. Za każdym spędzonym wspólnie czasie. Za przytuleniami i pocałunkami, ale teraz muszę się opanować, bo inaczej wybiegnę stąd z płaczem.
- Możesz mi powiedzieć, jak to z nami było? - zapytał.
Zdziwiło mnie to. Może jest jakaś szansa na uratowanie tego wszystkiego.
- W sumie nie wiem, od czego zacząć.
- Może od tego, jak się poznaliśmy?
Jego zapał do tego wszystkiego jest nie wiarygodny. Wolałabym położyć się obok niego i wtedy mu wszystko opowiedzieć. Niestety, metoda małych kroczków.
- No więc, byliśmy na basenie i ogólnie pokonałam cię w zawodach, a to były moje pierwsze zajęcia. Miałeś swoją paczkę, która była mega wredna dla wszystkich i raczej się nie lubiliśmy.
Zaczął się śmiać.
- Musiałem być niezły, poza tym jakim cudem mnie pokonałaś? - zachichotał.
- Normalnie - uśmiechnęłam się - Jesteś cieniasem.
- Chciałabyś - pochylił się bliżej mnie i po chwili zaczął mnie gilgotać.
- Felix! Przestań! - śmiałam się.
- Dobra, już. - uśmiechnął się - Mów dalej!
- No, twoje koleżanki ukradły mi telefon, a ty pocieszyłeś mnie tym, że mnie przytuliłeś i trochę zmieniłam nastawienie do ciebie.
- Dla mnie wszystkie miękną - zachichotał.
- Ta, od razu.
Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Po kilku sekundach do pokoju weszła pielęgniarka, informująca nas o tym, że muszę już iść. Felix miał iść na jakieś badania, więc pożegnałam się z nim, mówiąc "Pa" i wyszłam z sali.
Po raz pierwszy uwierzyłam, że wszystko może być dobrze i przyszłam do domu pełna nadziei i uśmiechu na twarzy.
*piątek*
Tego, jak dzisiaj przyjdę do szpitala nie mogłam się doczekać. Brzmi to dość dziwnie, ale taka jest prawda. Wczoraj dostałam mocnego kopniaka z oznaką, że nie powinnam się poddawać. I tak zrobię.
Otworzyłam drzwi i zobaczyłam, że Felix stoi pod oknem.
- Hejka - przywitałam się.
Momentalnie się odwrócił i podszedł do mnie. Po chwili poczułam jego ciepłe ręce na swoich plecach. Przytulił mnie. Tego potrzebowałam od dawna. Poczułam się, jakbym mogła znów oddychać. Moje serce zaczęło szybciej bić, a ja sama miałam ochotę krzyczeć z radości. Mimo tych wszystkich dni, które spędził w szpitalu, pachniał cudownie.
- Dzisiaj się chyba dobrze przywitałem - powiedział, odklejając się ode mnie.
- Tak - uśmiechnęłam się - To co chcesz słuchać dalej naszych opowieści?
- Z chęcią - oznajmił i poszedł położyć się z powrotem do łóżka.
Już chciałam zająć miejsce na krześle, kiedy usłyszałam jego głos:
- Połóż się obok mnie.
Nareszcie wracamy do tego, co było. Jeszcze tylko kilka dni i pewnie wróci mu pamięć. Mam taką nadzieję. Jestem cała roztrzęsiona, nie mogę teraz zrobić ani powiedzieć czegoś głupiego.
Wreszcie zrobiłam, co powiedział. Żebym miała się, o co oprzeć Felix objął mnie ręką i przysunął tak, abym leżała na jego piersi.
Tego też potrzebowałam. Teraz to już nie pozwolę, mu się ode mnie oddalić. Mam nadzieję, że dalej znaczę dla niego tyle ile kiedyś znaczyłam. Kocham go i wiem, że on w głębi duszy też mnie kocha. Na razie muszę cieszyć się chwilą.
- Więc skończyłam na tym, że się przytulaliśmy, kiedy ukradli mi telefon. - wciąż nie mogę uwierzyć, że znowu jest jak kiedyś - Potem kazałam ci czekać na mnie przy drzwiach wyjściowych.
- Pewnie cię posłuchałem tak?
- No pewnie - zachichotałam.
- Złego "bad boya" zmieniłaś w jakiegoś romantycznego chłopaczka - z tymi słowami, przysunął mnie bardziej do siebie.
Dlaczego mam ochotę go teraz pocałować? Dlaczego tak strasznie go kocham? Kiedy on sobie to wszystko przypomni? Dlaczego w ogóle robi te wszystkie rzeczy, skoro mnie nie pamięta? Czyżby pamięta swoją miłość do mnie?
To jest skomplikowane, ale tak cholernie go potrzebuję. Chciałabym zostać u niego w ramionach do końca życia. Czekam na moment, aż wszystko będzie jak kiedyś.
- Nie do końca cię zmieniłam, bo jak schodziłam na dół po schodach do drzwi, dusiłeś Oscara.
- Jakiego Oscara? To ten chłopak, co tu z tobą był?
- Tak, to twój były przyjaciel.
- To czemu się z nim zadajesz, skoro to moją dziewczyną jesteś? - czyżby to powiedział? - Albo byłaś? Jak to w ogóle jest z "nami"?
Bałam się tego pytania, od kiedy zrobiło się między nami dobrze. Wiedziałam, że w końcu je zada, ale chciałam z tym trochę poczekać. Teraz się wszystko skończy, bo pewnie nie jest pewny swoich uczuć i potrzebuję czasu i bla bla bla ...
Popatrzyłam na niego i powiedziałam:
- To zależy od ciebie i twoich uczuć.
- W sumie nie wiem, co czuję... Ale chcę, żebyś tu była i leżała obok mnie. Sam do końca, nie wiem dlaczego tak jest. Po prostu cię potrzebuję.
Na dźwięk tych słów, moje serce o mało nie wyskoczyło z piersi. Jest gdzieś w nim, dawny Felix i ja o tym wiem. Nie umiemy żyć bez siebie. Tak wydaję się to głupie, ale taka jest prawda.
Z powrotem położyłam się na jego piersi.
- Ja też cię potrzebuję Felix - oznajmiłam.
Nagle poczułam, jak całuję mnie w głowę. Wreszcie byłam szczęśliwa. Już nic nie mówiliśmy, żadne z nas nie chciało niczego zepsuć. W końcu po pół godzinie zamknęłam oczy.
*sobota*
Otworzyłam oczy i dopiero po chwili zorientowałam się gdzie jestem. Spałam razem z Felixem na łóżku szpitalnym. W pierwszym momencie myślałam, że dalej jest piątek, jednak kiedy wzięłam do ręki telefon, nie sądziłam, że aż tak się zdziwię.
- Cholera - wyszeptałam.
Zdjęłam z siebie rękę Felixa, starając się go nie obudzić i zaczęłam zbierać swoje rzeczy. Moja mama pewnie się martwi, nie dałam znaku życia od kilkunastu godzin. Spojrzałam na godzinę, dochodziło w pół do szóstej nad ranem. Jeśli się pospieszę, będę w domu przed tym jak mama się obudzi i nic mi się nie stanie.
- Co robisz? - usłyszałam głos za sobą.
Odwróciłam się i zauważyłam, że Felix podnosi się z łóżka. Wyglądał cudownie z rana i naprawdę miałam ochotę zostać z nim dłużej. Niestety nie mogłam.
"Nie trzeba było zasypiać Ashley" - podpowiadał mi głos w mojej głowie.
- Ym muszę już iść, jest sobota i wiesz moja mama nic nie wie o tym, że nie ma mnie w domu.
- Zostań jeszcze trochę - wyszeptał, mrużąc oczy z niewyspania.
Spaliśmy trochę czasu, więc nie powinien być zmęczony. Dalej uśmiechałam się, wyglądał naprawdę uroczo z rana i jego głos też był cudowny.
Po chwili wstał i podszedł do mnie.
- Zostań no! - mówił jak małe dziecko.
Zachichotałam.
- Nie mogę - uśmiechnęłam się.
- Dlaczego?
- Już ci mówiłam.
- A przyjdziesz po południu i może znowu zostaniesz na noc? - przygryzł wargę.
Naprawdę to robi, chce żebym została. Umie manipulować, ale niestety muszę myśleć o mamie.
- Chyba nie przyjdę, zobaczymy. Napisze ci dzisiaj.
- A masz mój ... a no tak masz - na jego twarzy pojawił się uśmiech.
- To pa.
Przytuliłam go na pożegnanie i pobiegłam do domu.
*niedziela*
Nie byłam u niego w sobotę po południu, wolałam się trochę pouczyć i zostać w domu. W sumie musiałam odpokutować mamie, to że spałam w szpitalu. Nie dowiedziała się tego, ale gdybym nie spędziła z nią czasu, czułabym się źle. Oczywiście napisałam sms do Felixa, ten odpisał mi, że tęskni ale rozumie mnie. W ogóle znajduję się z nim w dziwnej sytuacji. Nie pamięta mnie i tego wszystkiego, ale w głębi duszy wie, że mnie kocha. To jest najdziwniejsze, co mnie w życiu spotkało. Oby nie długo, dzięki moim wysiłkom, przypomniał sobie wszystko.
Weszłam do niego uśmiechnięta i szczęśliwa.
- Hejka - przywitałam się.
- Hej - leżał na łóżku i patrzył się na mnie.
Widziałam, że chciał podejść, ale nie mógł przez kroplówkę, którą mu podłączyli.
Podeszłam do krzesełka i już chciałam usiąść, kiedy usłyszałam:
- No gdzie ty? Na swoje miejsce wracaj!
Wpakowałam mu się kolejny raz do łóżka. Znowu ułożyliśmy się w takiej pozycji, co przedwczoraj.
- Jesteś słaby i chyba nie powinieneś przyjmować takiej ciężkiej głowy, jak moja na swoją klatę - zachichotałam.
- Ha, ha, ha bardzo zabawne. Masz tu leżeć i koniec - cieszyło mnie to, co powiedział.
- To, co mi dzisiaj opowiesz? - zapytał, głaszcząc mnie po głowie.
- Nie wiem, chcesz romantyczną czy jakąś inną?
- To mamy inne?! - zdziwił się.
- Tak - roześmiałam się.
- Jakaś fajną, może coś romantycznego i dziwnego? Mamy taką opowieść?
Nie widziałam jego twarzy, ale wiedziałam, że się uśmiecha.
- Każda jest taka.
Nagle jego ręka dotknęła moje i po chwili splotły się w uścisku. Kolejna rzecz, która nas zbliża.
- Kiedyś przyszedłeś do mnie po pijaku do pokoju, krzyczałeś, w sumie to chyba się kłóciliśmy. Chociaż dalej nie mam pojęcia, jak wdrapałeś się na drzewo po alkoholu.
- Magik ze mnie - oznajmił.
- Może - zaśmiałam się - W końcu nie wiedzieć czemu, pocałowałeś mnie.
Nastała cisza między nami. Liczyłam, że coś powie, a on nic.
- Prawdopodobnie, potrzebowałem tego bardziej niż ci się zdaje - powiedział.
- Możliwe...
Cieszy mnie to, że pragnie/pragnął mnie tak samo, jak ja jego. Docenia się takie rzeczy, jak się je straci.
- Głupio mi, że nie pamiętam tych wszystkich wspaniałych chwil z Tobą.
- Kiedyś je sobie przypomnisz.
- Ta na pewno.
Nic nie mówiliśmy. Leżeliśmy w ciszy, jakby każde z nas o czymś myślało.
- Wiesz Ashley - zaczął - chyba zawsze będę cię kochać.
Odebrało mi mowę. Powiedział coś takiego, mimo braku tej pieprzonej pamięci.
Czy mogę już płakać ze szczęścia?
- Ja ciebie też Felix.
Zamknęłam oczy, tylko po to, żeby nie płakać.
***********
Teraz naprawdę nic nie rozumiem. Przyciąga mnie do siebie, a potem odpycha. Po tych wszystkich dniach, serio nie chce mnie widzieć?! W ten sposób każe mi zapomnieć? Nie umiem. Kocham go z całego mojego głupiego serca. Nie mogę nawet z nim o tym pogadać, bo nie mogę wejść. Może zrobił to specjalnie. Może po wypadku to dalej ten zły i arogancki Felix, którego spotkałam na basenie. Zobaczył, że jestem naiwna i pobawił się moim kosztem. Czuję się teraz, jak jakaś głupia zabawka, którą wyrzucono, bo już się znudziła. Oby jednak nie odzyskał tej pamięci, bo nie wiem czy kiedykolwiek mu to wybaczę. Nienawidzę go. Chciałabym żebyśmy się nigdy nie spotkali na tym cholernym basenie, tego dnia.
---------------------------------------------------------------------
ROZDZIAŁ 27!!!!!
Nie wierzę, że jestem aż tutaj. Nigdy nie sądziłam, że uda mi się tyle tego napisać. Dziękuję wam! Wiem, że dawno nie było rozdziału. Jednak postanowiłam, że rozdziały będą tak jak kiedyś w SOBOTY! W sumie mi samej też to pasuję. Kocham was i dziękuję, że dalej jesteście ze mną. Rozdział nie aż taki długi i mam nadzieję, że się podoba. Tak ten rozdział to bardzo Ashlix XD.
Wgl piszcie, co sądzicie o Felixie i o tym wszystkim. Komentujcie!!
sobota, 11 lipca 2015
środa, 1 lipca 2015
ROZDZIAŁ 26
Dziwnie jest stąd wyjeżdżać. Wydaję mi się jakbym spędziła tutaj całe swoje życie, a to było zaledwie kilka dni, w których wiele się wydarzyło. Głupio się czuję, bo nie pożegnałam się z Alice, która wiele dla mnie zrobiła. Wspierała mnie jak nikt inny. Jeszcze Felix, nie wiem czy wróciła mu pamięć, czy nie?
- Ashley wsiadasz? - pyta moja mama - A może chcesz zostać?
Spoglądam ostatni raz na okno szpitalne, które znajduję się w pokoju Felixa. Myślę nad tym, co teraz może robić. Czy jest ktoś u niego? Czy będzie go ktoś odwiedzał, tak jak mnie Oscar? Właśnie gdzie jest Oscar?
Rozglądam się po parkingu i widzę jak stoi przed czarnym autem. Nie znam się na markach, ale samochód jest duży i po części wygląda na terenowe. A może nie? Sama już nie wiem. Chwila, chwila czy... Czy on ma papierosa w ustach? Nie wierzę, nigdy jeszcze nie widziałam go palącego, oprócz tego dnia co zabrał mnie do parku pełną pijanych nastolatków. Wtedy to była inna sytuacja, a teraz pali publicznie. Jednak muszę przyznać, że dodaje mu to uroku takiego "bad boy'a".
- Ash, no z takim tempem to my do wieczora w domu nie będziemy! - krzyczy moja mama z auta.
- Już wsiadam.
Zanim jeszcze to zrobię, zauważam, że Oscar już rusza.
- Czemu jedzie przed nami? - pytam mamę, siadając na fotelu pasażera.
- Powiedział, że musi coś załatwić - odpowiada.
Po raz ostatni patrzę na okno Felixa i odjeżdżamy.
Przez chwilę, czuję się wolna od tego całego gówna szpitalnego. Jednak po chwili czuję jakąś dziwną pustkę w sercu. W sumie się nie dziwię, bo zostawiłam w tamtym szpitalu swoje serce.
- Mamo?!
- Tak kochanie.
- Chciałabym wrócić do szkoły.
- To dobry pomysł.
- Ale jutro.
- Co?! Przecież to za wcześnie o wiele.
- Mamo, ale nie chcę już opuszczać zajęć. Mam dużo zaległości, a chciałabym przystąpić do egzaminów. - wyjaśniam jej.
- I tak nie będziesz miała dobrych wyników.
"Dzięki, że we mnie wierzysz MAMO" - mówię sobie w myślach. Przez resztę drogi żadna z nas nie podejmuję się rozmowy, więc jedziemy w ciszy. Wolałabym jechać z Oscarem niż z nią. Przynajmniej on zobowiązał mi się pomóc, mam nadzieję, że pokażę swojej mamie, co potrafię i uda mi się wszystko napisać jak najlepiej.
Chociaż w małym stopniu wiem, że mama ma rację. Boję się tego, że nie uda mi się nadrobić materiału. Niby tylko kilka dni mnie nie było, jednak przed wypadkiem też trochę nie chodziłam do szkoły.
Dojeżdżamy do domu. Wreszcie. Minęło tak niewiele czasu, a ja się czuję jakby minął cały rok. Dziwne uczucie wracać do domu. Patrzę na ekran w telefonie dochodzi siódma wieczorem. Jestem taka zmęczona, ale muszę już dzisiaj się zacząć uczyć. Zadzwonię do Naomi, zapytam się czy coś jest na jutro zadane i wszystko zrobię. Tylko najpierw wezmę kąpiel.
Podeszłam do bagażnika aby pomóc mamie w rozpakowywaniu moich rzeczy i zakupów, które najwidoczniej zrobiła przed przyjazdem do mnie do szpitala. Żadna z nas w dalszym ciągu nic nie mówiła, czuję się z tym niezręcznie, ponieważ rzadko miewamy "kłótnie". Mama jest mi bardzo bliska, ale czasami denerwuję mnie, że zawsze musi mieć swoje zdanie, tak jak w tym przypadku. Przecież to chyba dobrze, że chce wrócić do szkoły i nie zawalać roku.
Wzięłam dwie siatki w ręce ale po chwili usłyszałam:
- Córeczko idź do domu, zajmę się tym. Nie chcę żebyś się przemęczała nie potrzebnie.
- Mamo nic mi nie jest. Mogę wziąć bez problemu te siatki, nie traktuj mnie jak małe dziecko. - wkurzyłam się.
- A jak mam cię traktować? Jak dorosłą? Popatrz do czego doprowadziło to twoje bycie dorosłą. Miałaś wypadek i mogłaś zginąć. - zaczęła płakać - Ashley nie mogę cię stracić. - upadła na kolana.
Nie wiedziałam, co robić. Jeszcze nigdy nie widziałam jej w takim stanie.
- Mamo nie stracisz mnie, wiem byłam głupia i nieodpowiedzialna, przepraszam.
Chyba wreszcie mamie ulżyło, że mogła powiedzieć to wszystko. Zeszły z niej emocje i ta dziwna i niezręczna atmosfera, również się ulotniła.
Pomogłam jej wstać, a następnie przytuliłam ją do siebie.
- Przepraszam cię bardzo, kocham cię.
- Ja ciebie też córeczko.
Nagle usłyszałam klakson samochodu i w tym samym czasie z moją mamą spojrzałyśmy na nadjeżdżające auto. Był to Oscar, na jego widok przeszły mnie ciarki, ponieważ w małym stopniu ucieszyłam się, że przyjechał. Zaparkował obok mojego domu i po kilku sekundach wyszedł i szybko podbiegł żeby nam pomóc. Wziął siatki moje i mojej mamy do domu. To było z jego strony bardzo urocze. Kiedy weszłam do środka od razu usłyszałam głos mojej mamy:
- Dziękuję ci bardzo Oscar za to, że nam pomogłeś. Chcesz coś się napić albo może coś zjeść? Mamy bardzo dobry sernik, no chyba, że wolisz coś na ciepło to nam przygotuję. W sumie i tak miałam to zrobić, więc może zostaniesz na kolacji co?
Zdjęłam buty i pobiegłam do kuchni.
- Mamo, my już z Oscarem na górę pójdziemy.
- Czyli zostaniesz na kolacji tak?
- Tak, oczywiście proszę pani.
Złapałam Oscara pod ramię i zaprowadziłam do mojego pokoju.
- Jak ja dawno tu nie byłam - powiedziałam, wchodząc.
- Ładnie tu masz - oznajmił Oscar i zaczął się rozglądać po pokoju - takie wszystko w dziewczęcym stylu.
- Ha, Ha, Ha bardzo zabawne
Rzucił się na łóżko i zaczął się ze mnie śmiać.
- No przestań, jestem dziewczyną, więc mam taki pokój - uśmiechnęłam się.
Nic nie odpowiedział, leżał na plecach i patrzył się w sufit. Zauważyłam że na kołdrze nie ma mojej piżamy, więc prawdopodobnie jest w praniu, co oznaczało, że muszę iść i zrobić bałagan w mojej szafie.
- Hej Oscar, nie chcesz mi poszukać piżamy w szafie? - zachichotałam.
- Nie jakoś nie - odpowiedział bez żadnych emocji w głosie.
W takim razie sama musiałam to zrobić. Otworzyłam duże białe drzwi od mojej szafy i zaczęłam szukać. Nagle przypomniało mi się jak miałam ubraną zamiast piżamy, koszulkę Felixa na sobie. To było takie kochane i było w niej mi tak cudownie, do tego ten boski zapach. Nie. Muszę zapomnieć przynajmniej na ten moment. Nauka przede wszystkim. Do tego mam dzisiaj gościa i przy nim powinnam udawać szczęśliwą. Po chwili szukania znalazłam dość długą białą bluzkę z czarnym napisem I was born to keep your body warm. Kiedy chciałam już iść do łazienki zauważyłam, że Oscar zmienił pozycję. Teraz leżał na łokciu i patrzył na swój telefon. Wyglądał bardzo seksownie. O nie. O czym ja myślę? Lepiej pójdę się już umyć.
- Ym, idę się wykąpać.
- Dobra - nawet na mnie nie spojrzał.
Myślałam, że dłużej mi zajmie branie prysznica, a nie tylko 10 minut. Następnie wytarłam ręcznikiem swoje mokre włosy i podeszłam do lustra. Istny koszmar, naprawdę cieszę się, że jestem już w domu. Moja twarz nie myta żadnym kremem przez kilka dni, wygląda fatalnie. To, że spałam tak źle w nocy też się odbiło na moich oczach. Nałożyłam wszystkie możliwe środki do twarzy i w końcu wyszłam z łazienki.
Moja bluzka sięgała do połowy ud, więc nie czułam się aż tak niekomfortowo.
- Muszę teraz zadzwonić do Naomi i możemy się brać do pracy z moją nauką.
Oscar tylko westchnął.
- A myślałem, że będziemy coś fajnego robić.
- Co to miało znaczyć? - zdziwiłam się, czyżby wrócił dawny on.
- No na przykład, bitwa na poduszki! - rzucił we mnie jedną.
- Nie mamy na to czasu - zaśmiałam się, chociaż w głębi duszy wolałam robić to niż się uczyć.
Po chwili z dołu usłyszałam:
- Kolacja! Chodźcie!
- Ej może weźmiesz nam tu na górę jedzenie, a ja w tym czasie zadzwonię do Naomi? - zaproponowałam.
- Pewnie - odpowiedział, po czym zszedł na dół.
Szybko wybrałam numer Naomi, a ta po trzech sygnałach odebrała:
- Halo - usłyszałam jej głos.
Jak ja dawno z nią nie rozmawiałam.
- Hej, tu ja Ashley.
- Ashley! Wreszcie! Przepraszam, że nie mogę być przy tobie w szpitalu, ale jestem zawalona nauką. Jak się czujesz?
- Właściwie to jestem w domu - roześmiałam się, po sekundzie usłyszałam jak piszczy do słuchawki.
- OMG, nie mogę uwierzyć! Od kiedy jesteś? Co się w ogóle stało? Dlaczego dopiero teraz się odzywasz?
- Posłuchaj opowiem ci wszystko jutro w szkole - znowu usłyszałam jej pisk - ale powiedz mi, co na jutro.
Oscar wszedł ze stosem pełnym naleśników, dwoma talerzami, sosem czekoladowym, bitą śmietaną i truskawkami.
- Dzięki Naomi, do zobaczenia jutro.
- Wiesz już wszystko? - zapytał się.
- Tak, a ty próbujesz mnie uwieźć? - zachichotałam
W tym momencie się zawstydził, policzki mu poczerwieniały i zaczął drapać się po karku. Ten słodki i niewinny gest.
- Ja, tzn ten, no. Twoją mamę jest bardzo trudno przekonać do tego żebym zjadł z tobą na górze - powiedział.
- Cała moja mama - zaśmiałam się - To zabieramy się za naukę?
- Pewnie.
Nasz wieczór był wspaniały z małym minusem - nauką. Siedzieliśmy,gadaliśmy i uczyliśmy się jednocześnie. Nie zjedliśmy prawie w ogóle naleśników przygotowanych przez mamę. Strasznie boli mnie brzuch od śmiania się, przez cały czas Oscar siedział na ziemi, a ja na łóżku. Dopiero, gdy teraz leżę w łóżku i o tym myślę, to było bardzo nie miłe z mojej strony. Jednak jemu to chyba nie przeszkadzało. Tym razem na prawdę widzę, że się zmienił. Około dziesiątej musiał jechać do domu, ale nie przeszkadzało mi to. Oczywiście żałowałam, bo chciałabym spędzić więcej czasu z nim. Jednak nie chciałam, żeby spytał się mnie o to czy może zanocować. Wiadomo z grzeczności bym nie odmówiła, ale na dzień dzisiejszy nie chciałabym nikogo innego w łóżku obok siebie oprócz Felixa. Prawdopodobnie przez to, że był pierwszym chłopakiem, z którym było mi tak dobrze i który tyle razy u mnie nocował. Nawet moja mama nie miała nic przeciwko temu. Jestem ciekawa czy ona wie, że Oscar i Felix są starsi ode mnie. W sumie zwykle nie myślę o takich sprawach i chyba lepiej. Dochodzi północ, cholera, co ja robiłam przez te dwie godziny?!
Rano wstałam, poszłam do łazienki, ubrałam się i umalowałam. Gotowa zeszłam do kuchni. Kawa już na mnie czekała. Czyli jednak mama wiedziała, że idę dzisiaj do szkoły. Ucieszyłam się z tego, że zaakceptowała moją decyzję.
- Cześć mamo - przywitałam ją, dając jej buziaka w policzek.
Ona stała przy kuchni i robiła mi jajecznice. Nawet sama nie przygotowała się jeszcze do pracy. Dziwnie widzieć ją w szlafroku o tej porze. Zwykle już jest gotowa, żeby za chwilę wychodzić.
- Nie idziesz do pracy? - zapytałam.
- Idę - odpowiedziała - ale dzisiaj mam tylko jakąś konferencje, więc jak chcesz mogę cię po szkole odebrać?
- Nie, dzięki. Nic mi nie będzie.
- Wiem, przecież nic takiego nie powiedziałam.
"Ale miałaś to na myśli"- powiedziałam do siebie w myślach.
- Może pójdziesz do Felixa po szkole? - zaproponowała, podając mi śniadanie.
- Hm nie wiem - powiedziałam, przeżuwając.
- Masz dzisiaj plecak, co za zmiana w mojej córce.
- Taak, stwierdziłam, że muszę coś zmienić.
Nagle zobaczyłam na wyświetlaczu imię Naomi i zorientowałam się, która jest godzina.
- Ym, dobra mamo muszę lecieć, pa.
Szybko wybiegłam z domu.
Moje lekcje i cały mój dzień zleciały szybko. Niestety było strasznie nudno. Wiadomo cała klasa cieszyła się z tego, że wróciłam. Dowiedziałam się co muszę zrobić z jakich przedmiotów, żeby podciągnąć oceny. Muszę tez wypełnić kilka papierów i dostałam różne powtórzenia na testy. Kilka osób z klasy pytało się o mój wypadek, jednak zwykle odpowiadałam im tym, że to był wypadek samochodowy i ktoś mnie potrącił. Nie chciałam zdradzać szczegółów. Nie potrzeba mi szumu i sensacji. Poza tym zaraz wszyscy gadali by o tym, jak im jest przykro. Ja tego nie potrzebuję. Tylko Naomi powiedziałam o wszystkim, ta jak zwykle mnie wysłuchała i powiedziała, że powinnam po szkole pojechać do Felixa. Krzyczała na mnie za to, że teraz się zadaję z Oscarem, nawet powiedziała:
"Chłopaki się nigdy nie zmieniają, nie wierz w jego słowa"
Nie wiem, czy w tym wypadku się jej słuchać, czy nie. Zwykle ma rację, jednak coś mi mówi, że on się zmienił i powinnam mu dać szansę. Oczywiście mam obawy, ale kto ich nie ma.
Po lekcjach wsiadłam w autobus, który jechał prosto do szpitala. Po pół godzinie byłam na miejscu i pobiegłam jak najszybciej na oddział Felixa. Jeśli sobie przypomniał, a ja siedziałam na głupich lekcjach. Muszę się uspokoić, spokój przede wszystkim.
Powtarzałam to sobie wchodząc do pokoju Felixa. Usiadłam na krzesełku i przysunęłam się do niego najbliżej jak tylko się dało. Spał tak słodko, postanowiłam posiedzieć przy nim, mam tylko nadzieję, że nie zjawią się jego rodzice. Nie umiałabym wyjaśnić kim jestem. Wyciągam z kieszeni spodni telefon i zaczynam sprawdzać odebrane wiadomości, kilka od mamy i od Naomi. Jedna jest od Oscara, na samą myśl się uśmiecham.
- Co cię tak ucieszyło? - słyszę jego głos.
Moje serce zaczyna szybciej bić. Patrzę się na niego i nie mogę uwierzyć, że leży obok mnie i mówi tym swoim kochanym głosem. Mam ochotę go pocałować, aż cała drżę.
- Ym nie nic - spokojnie, zapytaj czy cię pamięta - Pamiętasz mnie?
- Tak - w tym momencie chce rzucić mu się na szyję i powiedzieć, jak bardzo go kocham - to do ciebie machałem wtedy, co przyszłaś.
- Tak ale wiesz jak się nazywam?
- Ym nie - mam ochotę uciec i zacząć płakać, nie wiem co teraz odpowiedzieć. Jak się przedstawić, jako jego dziewczyna? Znowu może wezwać ochronę.
- T-to dlaczego machałeś? - wielka gula, którą mam w gardle zaczyna się powiększać. Jednak tylko ona powstrzymuję mnie przed łzami.
- Bo jesteś ładna - odpowiada tym swoim uśmieszkiem.
Teraz to kompletnie nie wiem co robić, cieszyć się czy smucić.
- Dzi-dziękuję, jestem Ashley.
- Wiem krzyczałaś wtedy, że powinienem cię pamiętać. Jesteś trochę walnięta, ale za to miła i ładna.
- Mmm o-okej
- Przykro mi, że cię nie pamiętam, ale no nie mogę nic z tym zrobić.
- Rozumiem - odpowiadam i schylam głowę, mam nadzieję, że nie zobaczy tych kilku łez.
- Pewnie coś nas łączyło?
- T-ta-tak - jąkam się.
- Hm, chyba powinnaś już iść - mówi.
- Co? Dlaczego?
- Chcę zostać sam.
- Rozumiem.
Biorę wszystkie swoje rzeczy i wychodzę. Nie mogę się teraz rozpłakać, zrobię to dopiero w domu. Nie teraz.
Jest jedenasta wieczorem, myślę o całym dniu i płaczę. Czy zawsze z nim już tak będzie? Czy nigdy już sobie nie przypomni o mnie? Powinnam walczyć o niego! On by tak robił, gdyby gdyby...
Zaczynam jeszcze bardziej płakać.
Gdyby był SOBĄ
------------------------------------------------------------------
Kolejny rozdział! Jeeeeeeej!
Mówiłam, że teraz będę pisać 2 tygodniowo, chyba może tak być? Mam nadzieję, że rozdział wam się podoba. Dzisiaj nie mam za bardzo jakiś super informacji, dlatego proszę tylko o komentowanie. xx
Oczywiście rozdział nie powala eh.
- Ashley wsiadasz? - pyta moja mama - A może chcesz zostać?
Spoglądam ostatni raz na okno szpitalne, które znajduję się w pokoju Felixa. Myślę nad tym, co teraz może robić. Czy jest ktoś u niego? Czy będzie go ktoś odwiedzał, tak jak mnie Oscar? Właśnie gdzie jest Oscar?
Rozglądam się po parkingu i widzę jak stoi przed czarnym autem. Nie znam się na markach, ale samochód jest duży i po części wygląda na terenowe. A może nie? Sama już nie wiem. Chwila, chwila czy... Czy on ma papierosa w ustach? Nie wierzę, nigdy jeszcze nie widziałam go palącego, oprócz tego dnia co zabrał mnie do parku pełną pijanych nastolatków. Wtedy to była inna sytuacja, a teraz pali publicznie. Jednak muszę przyznać, że dodaje mu to uroku takiego "bad boy'a".
- Ash, no z takim tempem to my do wieczora w domu nie będziemy! - krzyczy moja mama z auta.
- Już wsiadam.
Zanim jeszcze to zrobię, zauważam, że Oscar już rusza.
- Czemu jedzie przed nami? - pytam mamę, siadając na fotelu pasażera.
- Powiedział, że musi coś załatwić - odpowiada.
Po raz ostatni patrzę na okno Felixa i odjeżdżamy.
Przez chwilę, czuję się wolna od tego całego gówna szpitalnego. Jednak po chwili czuję jakąś dziwną pustkę w sercu. W sumie się nie dziwię, bo zostawiłam w tamtym szpitalu swoje serce.
- Mamo?!
- Tak kochanie.
- Chciałabym wrócić do szkoły.
- To dobry pomysł.
- Ale jutro.
- Co?! Przecież to za wcześnie o wiele.
- Mamo, ale nie chcę już opuszczać zajęć. Mam dużo zaległości, a chciałabym przystąpić do egzaminów. - wyjaśniam jej.
- I tak nie będziesz miała dobrych wyników.
"Dzięki, że we mnie wierzysz MAMO" - mówię sobie w myślach. Przez resztę drogi żadna z nas nie podejmuję się rozmowy, więc jedziemy w ciszy. Wolałabym jechać z Oscarem niż z nią. Przynajmniej on zobowiązał mi się pomóc, mam nadzieję, że pokażę swojej mamie, co potrafię i uda mi się wszystko napisać jak najlepiej.
Chociaż w małym stopniu wiem, że mama ma rację. Boję się tego, że nie uda mi się nadrobić materiału. Niby tylko kilka dni mnie nie było, jednak przed wypadkiem też trochę nie chodziłam do szkoły.
Dojeżdżamy do domu. Wreszcie. Minęło tak niewiele czasu, a ja się czuję jakby minął cały rok. Dziwne uczucie wracać do domu. Patrzę na ekran w telefonie dochodzi siódma wieczorem. Jestem taka zmęczona, ale muszę już dzisiaj się zacząć uczyć. Zadzwonię do Naomi, zapytam się czy coś jest na jutro zadane i wszystko zrobię. Tylko najpierw wezmę kąpiel.
Podeszłam do bagażnika aby pomóc mamie w rozpakowywaniu moich rzeczy i zakupów, które najwidoczniej zrobiła przed przyjazdem do mnie do szpitala. Żadna z nas w dalszym ciągu nic nie mówiła, czuję się z tym niezręcznie, ponieważ rzadko miewamy "kłótnie". Mama jest mi bardzo bliska, ale czasami denerwuję mnie, że zawsze musi mieć swoje zdanie, tak jak w tym przypadku. Przecież to chyba dobrze, że chce wrócić do szkoły i nie zawalać roku.
Wzięłam dwie siatki w ręce ale po chwili usłyszałam:
- Córeczko idź do domu, zajmę się tym. Nie chcę żebyś się przemęczała nie potrzebnie.
- Mamo nic mi nie jest. Mogę wziąć bez problemu te siatki, nie traktuj mnie jak małe dziecko. - wkurzyłam się.
- A jak mam cię traktować? Jak dorosłą? Popatrz do czego doprowadziło to twoje bycie dorosłą. Miałaś wypadek i mogłaś zginąć. - zaczęła płakać - Ashley nie mogę cię stracić. - upadła na kolana.
Nie wiedziałam, co robić. Jeszcze nigdy nie widziałam jej w takim stanie.
- Mamo nie stracisz mnie, wiem byłam głupia i nieodpowiedzialna, przepraszam.
Chyba wreszcie mamie ulżyło, że mogła powiedzieć to wszystko. Zeszły z niej emocje i ta dziwna i niezręczna atmosfera, również się ulotniła.
Pomogłam jej wstać, a następnie przytuliłam ją do siebie.
- Przepraszam cię bardzo, kocham cię.
- Ja ciebie też córeczko.
Nagle usłyszałam klakson samochodu i w tym samym czasie z moją mamą spojrzałyśmy na nadjeżdżające auto. Był to Oscar, na jego widok przeszły mnie ciarki, ponieważ w małym stopniu ucieszyłam się, że przyjechał. Zaparkował obok mojego domu i po kilku sekundach wyszedł i szybko podbiegł żeby nam pomóc. Wziął siatki moje i mojej mamy do domu. To było z jego strony bardzo urocze. Kiedy weszłam do środka od razu usłyszałam głos mojej mamy:
- Dziękuję ci bardzo Oscar za to, że nam pomogłeś. Chcesz coś się napić albo może coś zjeść? Mamy bardzo dobry sernik, no chyba, że wolisz coś na ciepło to nam przygotuję. W sumie i tak miałam to zrobić, więc może zostaniesz na kolacji co?
Zdjęłam buty i pobiegłam do kuchni.
- Mamo, my już z Oscarem na górę pójdziemy.
- Czyli zostaniesz na kolacji tak?
- Tak, oczywiście proszę pani.
Złapałam Oscara pod ramię i zaprowadziłam do mojego pokoju.
- Jak ja dawno tu nie byłam - powiedziałam, wchodząc.
- Ładnie tu masz - oznajmił Oscar i zaczął się rozglądać po pokoju - takie wszystko w dziewczęcym stylu.
- Ha, Ha, Ha bardzo zabawne
Rzucił się na łóżko i zaczął się ze mnie śmiać.
- No przestań, jestem dziewczyną, więc mam taki pokój - uśmiechnęłam się.
Nic nie odpowiedział, leżał na plecach i patrzył się w sufit. Zauważyłam że na kołdrze nie ma mojej piżamy, więc prawdopodobnie jest w praniu, co oznaczało, że muszę iść i zrobić bałagan w mojej szafie.
- Hej Oscar, nie chcesz mi poszukać piżamy w szafie? - zachichotałam.
- Nie jakoś nie - odpowiedział bez żadnych emocji w głosie.
W takim razie sama musiałam to zrobić. Otworzyłam duże białe drzwi od mojej szafy i zaczęłam szukać. Nagle przypomniało mi się jak miałam ubraną zamiast piżamy, koszulkę Felixa na sobie. To było takie kochane i było w niej mi tak cudownie, do tego ten boski zapach. Nie. Muszę zapomnieć przynajmniej na ten moment. Nauka przede wszystkim. Do tego mam dzisiaj gościa i przy nim powinnam udawać szczęśliwą. Po chwili szukania znalazłam dość długą białą bluzkę z czarnym napisem I was born to keep your body warm. Kiedy chciałam już iść do łazienki zauważyłam, że Oscar zmienił pozycję. Teraz leżał na łokciu i patrzył na swój telefon. Wyglądał bardzo seksownie. O nie. O czym ja myślę? Lepiej pójdę się już umyć.
- Ym, idę się wykąpać.
- Dobra - nawet na mnie nie spojrzał.
Myślałam, że dłużej mi zajmie branie prysznica, a nie tylko 10 minut. Następnie wytarłam ręcznikiem swoje mokre włosy i podeszłam do lustra. Istny koszmar, naprawdę cieszę się, że jestem już w domu. Moja twarz nie myta żadnym kremem przez kilka dni, wygląda fatalnie. To, że spałam tak źle w nocy też się odbiło na moich oczach. Nałożyłam wszystkie możliwe środki do twarzy i w końcu wyszłam z łazienki.
Moja bluzka sięgała do połowy ud, więc nie czułam się aż tak niekomfortowo.
- Muszę teraz zadzwonić do Naomi i możemy się brać do pracy z moją nauką.
Oscar tylko westchnął.
- A myślałem, że będziemy coś fajnego robić.
- Co to miało znaczyć? - zdziwiłam się, czyżby wrócił dawny on.
- No na przykład, bitwa na poduszki! - rzucił we mnie jedną.
- Nie mamy na to czasu - zaśmiałam się, chociaż w głębi duszy wolałam robić to niż się uczyć.
Po chwili z dołu usłyszałam:
- Kolacja! Chodźcie!
- Ej może weźmiesz nam tu na górę jedzenie, a ja w tym czasie zadzwonię do Naomi? - zaproponowałam.
- Pewnie - odpowiedział, po czym zszedł na dół.
Szybko wybrałam numer Naomi, a ta po trzech sygnałach odebrała:
- Halo - usłyszałam jej głos.
Jak ja dawno z nią nie rozmawiałam.
- Hej, tu ja Ashley.
- Ashley! Wreszcie! Przepraszam, że nie mogę być przy tobie w szpitalu, ale jestem zawalona nauką. Jak się czujesz?
- Właściwie to jestem w domu - roześmiałam się, po sekundzie usłyszałam jak piszczy do słuchawki.
- OMG, nie mogę uwierzyć! Od kiedy jesteś? Co się w ogóle stało? Dlaczego dopiero teraz się odzywasz?
- Posłuchaj opowiem ci wszystko jutro w szkole - znowu usłyszałam jej pisk - ale powiedz mi, co na jutro.
Oscar wszedł ze stosem pełnym naleśników, dwoma talerzami, sosem czekoladowym, bitą śmietaną i truskawkami.
- Dzięki Naomi, do zobaczenia jutro.
- Wiesz już wszystko? - zapytał się.
- Tak, a ty próbujesz mnie uwieźć? - zachichotałam
W tym momencie się zawstydził, policzki mu poczerwieniały i zaczął drapać się po karku. Ten słodki i niewinny gest.
- Ja, tzn ten, no. Twoją mamę jest bardzo trudno przekonać do tego żebym zjadł z tobą na górze - powiedział.
- Cała moja mama - zaśmiałam się - To zabieramy się za naukę?
- Pewnie.
Nasz wieczór był wspaniały z małym minusem - nauką. Siedzieliśmy,gadaliśmy i uczyliśmy się jednocześnie. Nie zjedliśmy prawie w ogóle naleśników przygotowanych przez mamę. Strasznie boli mnie brzuch od śmiania się, przez cały czas Oscar siedział na ziemi, a ja na łóżku. Dopiero, gdy teraz leżę w łóżku i o tym myślę, to było bardzo nie miłe z mojej strony. Jednak jemu to chyba nie przeszkadzało. Tym razem na prawdę widzę, że się zmienił. Około dziesiątej musiał jechać do domu, ale nie przeszkadzało mi to. Oczywiście żałowałam, bo chciałabym spędzić więcej czasu z nim. Jednak nie chciałam, żeby spytał się mnie o to czy może zanocować. Wiadomo z grzeczności bym nie odmówiła, ale na dzień dzisiejszy nie chciałabym nikogo innego w łóżku obok siebie oprócz Felixa. Prawdopodobnie przez to, że był pierwszym chłopakiem, z którym było mi tak dobrze i który tyle razy u mnie nocował. Nawet moja mama nie miała nic przeciwko temu. Jestem ciekawa czy ona wie, że Oscar i Felix są starsi ode mnie. W sumie zwykle nie myślę o takich sprawach i chyba lepiej. Dochodzi północ, cholera, co ja robiłam przez te dwie godziny?!
Rano wstałam, poszłam do łazienki, ubrałam się i umalowałam. Gotowa zeszłam do kuchni. Kawa już na mnie czekała. Czyli jednak mama wiedziała, że idę dzisiaj do szkoły. Ucieszyłam się z tego, że zaakceptowała moją decyzję.
- Cześć mamo - przywitałam ją, dając jej buziaka w policzek.
Ona stała przy kuchni i robiła mi jajecznice. Nawet sama nie przygotowała się jeszcze do pracy. Dziwnie widzieć ją w szlafroku o tej porze. Zwykle już jest gotowa, żeby za chwilę wychodzić.
- Nie idziesz do pracy? - zapytałam.
- Idę - odpowiedziała - ale dzisiaj mam tylko jakąś konferencje, więc jak chcesz mogę cię po szkole odebrać?
- Nie, dzięki. Nic mi nie będzie.
- Wiem, przecież nic takiego nie powiedziałam.
"Ale miałaś to na myśli"- powiedziałam do siebie w myślach.
- Może pójdziesz do Felixa po szkole? - zaproponowała, podając mi śniadanie.
- Hm nie wiem - powiedziałam, przeżuwając.
- Masz dzisiaj plecak, co za zmiana w mojej córce.
- Taak, stwierdziłam, że muszę coś zmienić.
Nagle zobaczyłam na wyświetlaczu imię Naomi i zorientowałam się, która jest godzina.
- Ym, dobra mamo muszę lecieć, pa.
Szybko wybiegłam z domu.
Moje lekcje i cały mój dzień zleciały szybko. Niestety było strasznie nudno. Wiadomo cała klasa cieszyła się z tego, że wróciłam. Dowiedziałam się co muszę zrobić z jakich przedmiotów, żeby podciągnąć oceny. Muszę tez wypełnić kilka papierów i dostałam różne powtórzenia na testy. Kilka osób z klasy pytało się o mój wypadek, jednak zwykle odpowiadałam im tym, że to był wypadek samochodowy i ktoś mnie potrącił. Nie chciałam zdradzać szczegółów. Nie potrzeba mi szumu i sensacji. Poza tym zaraz wszyscy gadali by o tym, jak im jest przykro. Ja tego nie potrzebuję. Tylko Naomi powiedziałam o wszystkim, ta jak zwykle mnie wysłuchała i powiedziała, że powinnam po szkole pojechać do Felixa. Krzyczała na mnie za to, że teraz się zadaję z Oscarem, nawet powiedziała:
"Chłopaki się nigdy nie zmieniają, nie wierz w jego słowa"
Nie wiem, czy w tym wypadku się jej słuchać, czy nie. Zwykle ma rację, jednak coś mi mówi, że on się zmienił i powinnam mu dać szansę. Oczywiście mam obawy, ale kto ich nie ma.
Po lekcjach wsiadłam w autobus, który jechał prosto do szpitala. Po pół godzinie byłam na miejscu i pobiegłam jak najszybciej na oddział Felixa. Jeśli sobie przypomniał, a ja siedziałam na głupich lekcjach. Muszę się uspokoić, spokój przede wszystkim.
Powtarzałam to sobie wchodząc do pokoju Felixa. Usiadłam na krzesełku i przysunęłam się do niego najbliżej jak tylko się dało. Spał tak słodko, postanowiłam posiedzieć przy nim, mam tylko nadzieję, że nie zjawią się jego rodzice. Nie umiałabym wyjaśnić kim jestem. Wyciągam z kieszeni spodni telefon i zaczynam sprawdzać odebrane wiadomości, kilka od mamy i od Naomi. Jedna jest od Oscara, na samą myśl się uśmiecham.
- Co cię tak ucieszyło? - słyszę jego głos.
Moje serce zaczyna szybciej bić. Patrzę się na niego i nie mogę uwierzyć, że leży obok mnie i mówi tym swoim kochanym głosem. Mam ochotę go pocałować, aż cała drżę.
- Ym nie nic - spokojnie, zapytaj czy cię pamięta - Pamiętasz mnie?
- Tak - w tym momencie chce rzucić mu się na szyję i powiedzieć, jak bardzo go kocham - to do ciebie machałem wtedy, co przyszłaś.
- Tak ale wiesz jak się nazywam?
- Ym nie - mam ochotę uciec i zacząć płakać, nie wiem co teraz odpowiedzieć. Jak się przedstawić, jako jego dziewczyna? Znowu może wezwać ochronę.
- T-to dlaczego machałeś? - wielka gula, którą mam w gardle zaczyna się powiększać. Jednak tylko ona powstrzymuję mnie przed łzami.
- Bo jesteś ładna - odpowiada tym swoim uśmieszkiem.
Teraz to kompletnie nie wiem co robić, cieszyć się czy smucić.
- Dzi-dziękuję, jestem Ashley.
- Wiem krzyczałaś wtedy, że powinienem cię pamiętać. Jesteś trochę walnięta, ale za to miła i ładna.
- Mmm o-okej
- Przykro mi, że cię nie pamiętam, ale no nie mogę nic z tym zrobić.
- Rozumiem - odpowiadam i schylam głowę, mam nadzieję, że nie zobaczy tych kilku łez.
- Pewnie coś nas łączyło?
- T-ta-tak - jąkam się.
- Hm, chyba powinnaś już iść - mówi.
- Co? Dlaczego?
- Chcę zostać sam.
- Rozumiem.
Biorę wszystkie swoje rzeczy i wychodzę. Nie mogę się teraz rozpłakać, zrobię to dopiero w domu. Nie teraz.
Jest jedenasta wieczorem, myślę o całym dniu i płaczę. Czy zawsze z nim już tak będzie? Czy nigdy już sobie nie przypomni o mnie? Powinnam walczyć o niego! On by tak robił, gdyby gdyby...
Zaczynam jeszcze bardziej płakać.
Gdyby był SOBĄ
------------------------------------------------------------------
Kolejny rozdział! Jeeeeeeej!
Mówiłam, że teraz będę pisać 2 tygodniowo, chyba może tak być? Mam nadzieję, że rozdział wam się podoba. Dzisiaj nie mam za bardzo jakiś super informacji, dlatego proszę tylko o komentowanie. xx
Oczywiście rozdział nie powala eh.
sobota, 27 czerwca 2015
ROZDZIAŁ 25
Stałam zapłakana i roztrzęsiona. Jak on mógł mnie nie poznać? Jeszcze kilka godzin temu, przytulił mnie i powiedział, że mnie kocha. Co się mogło wydarzyć? Może to była tylko moja wyobraźnia? Czy to wszystko sobie wymyśliłam?
- Hej, Ashley. - powiedział Oscar.
Podszedł do mnie, odgarnął mi włosy z twarzy i zaczął głaskać mnie po policzku.
Przeszły mnie przyjemne dreszcze, wiem, że to złe ale chciałabym żeby Oscar mnie teraz przytulił i nic więcej nie mówił.
- Posłuchaj... - zaczął, ale nie skończył.
Objęłam go z całych sił, był zdziwiony moim zachowaniem, no ale mówi się trudno. Potrzebuję tego i nie obchodzi mnie to, że sobie coś pomyśli. Po chwili odwzajemnił mój uścisk.
- A co jak ktoś wejdzie i nas zobaczy np. twoja mama?
- Mało mnie to w tej chwili obchodzi...
Po tych słowach poczułam jak Oscar jeszcze mocniej mnie obejmuję i kładzie swój podbródek na moją głowę.
- Wiesz jak to jest, gdy osoba, którą kochasz o tobie zapomina? - zapytałam.
Nic nie odpowiedział.
- Wiesz jak to jest, gdy myślisz, że uznają cię za wariatkę? Więc w dupie mam to, czy ktoś to zobaczy czy nie! Jeśli chcesz możesz iść, skoro tak bardzo boisz się opinii ludzi!
- Nie boję, mi nic to nie robi, ale oficjalnie jesteś z Felixem.
Musiał to mówić? Nie jestem głupia i o tym wiem. Jednak nie chcę o tym myśleć, bo wszystko zaczyna mnie boleć na samą myśl. Tak strasznie potrzebuję mojego chłopaka, a on nawet nie pamięta o mnie. To cholernie boli.
Dopiero po chwili orientuję się, że płaczę w bluzkę Oscara.
- Spokojnie, wszystko się ułoży
- Ym przepraszam - mówi Alice, wchodząc do pokoju - muszę pobrać krew Ashley.
- Tak jasne i tak już się miałem zbierać.
Oboje odsuwamy się od siebie, a na pożegnanie Oscar całuję mnie w głowę.
Po jego wyjściu siadam na łóżko i próbuję nie patrzeć na pielęgniarkę, żeby nie zobaczyła mojej zapłakanej twarzy.
- Jak się czujesz? - zapytała.
Zdziwiło mnie to, myślałam, że zapyta się o któregoś z chłopaków. Przynajmniej jedna osoba nie zamęcza mnie na ten temat.
- Ogólnie dobrze, nic mnie nie boli, mogę już sama chodzić i wszystko pamiętam.
- To dobrze, teraz się nie ruszaj.
Nie lubię patrzeć, jak pielęgniarki wbijają igłę w skórę, dlatego zamknęłam oczy. Kiedy mnie ukuła aż pisnęłam z bólu.
- Przepraszam, zaraz będzie po wszystkim. - oznajmiła.
- Wiesz, co jest najgorsze, że mogę patrzeć na krew godzinami i nic mi nie jest. Jednak, kiedy to ma dotyczyć mnie umieram na samą myśl. W przyszłości chciałabym zostać lekarzem, niestety nie wiem, co na to moja mama. Ona widzi mnie w roli dziennikarki lub szefowej wielkiej firmy. W dzieciństwie powtarzała mi, że lekarz to nie praca dla mnie. Mówiła, że nie będę mieć czasu na rodzinę i w końcu zostanę sama. Jednak patrząc na moje życie teraz, wolę być sama niż przeżywać takie rzeczy jak dzisiaj.
Alice popatrzyła na mnie dziwnym wzrokiem, po czym powiedziała:
- Rób, co ty uważasz. Nie przejmuj się opinią matki, to twoje życie i rób to co kochasz, a na pewno daleko zajdziesz.
- Dziękuję za wszystko - uśmiechnęłam się do niej.
- Skoro tak już rozmawiamy o przyszłości, wracasz jeszcze na ten rok do szkoły?
Zaskoczyła mnie tym pytaniem. Nie zastanawiałam się jeszcze nad tym, w sumie bardzo dużo ominęłam przez wypadek.
- Który dzisiaj mamy? - zapytałam
- 24 kwietnia wtorek, a coś się stało?
- Za nie całe dwa tygodnie mam egzaminy, tak więc przystąpię do nich i zobaczymy jak mi pójdzie.
- Na pewno pójdzie ci świetnie, zasiedziałam się tu trochę, a zostało mi jeszcze kilka pacjentów to obskoczenia, dlatego wpadnę później. Odpocznij sobie, za pół godziny powinna być kolacja.
- Dziękuję jeszcze raz za wszystko Alice.
Przez resztę wieczoru nic się nie działo, oglądałam szpitalną telewizję, oczywiście jak zwykle nic nie zjadłam. Jeśli pewnego dnia zostanę ordynatorem tego szpitala zmienię kucharki. Jak można podawać pacjentom truciznę do jedzenia?! Około północy zasnęłam.
Jestem w pokoju, nie ma okien, drzwi...
Ściany są czarne. Nagle pojawia się Felix.
Próbuję do niego podbiec i się przytulić, nie mogę...
Coś mi to utrudnia, dzieli nas niewidzialna ściana.
- Felix, co my tu robimy?
- Musisz o mnie zapomnieć!
- CO? O CZYM TY DO CHOLERY MÓWISZ?!
- Odtąd nie znamy się, jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi. Zapomnij o mnie, tak będzie dla ciebie najlepiej.
- Nie mogę...
- Posłuchaj, kocham cię jak nikogo innego, ale to wszystko jest zbyt skomplikowane.
- Nic nie rozumiem.
- Nie musisz, pamiętaj zawsze cię będę kochać.
Zniknął, a na suficie pojawiły się głośniki.
Po chwili usłyszałam...
The heart wants what it wants
Budzę się. To tylko kolejny koszmar, który nie pozwala mi spać. Włączam sobie telewizję i postanawiam ją oglądać do rana.
Około dziewiątej rano przychodzi Alice razem z lekarzem.
- Dzień dobry Ashley - mówi doktor - dzisiaj mam dobre wieści...
- Wypisujecie mnie? - pytam zanim dokończy.
- Skąd wiedziałaś?
- Domyśliłam się - powiedziałam i uśmiechnęłam się.
- W takim razie, twoja mama przyjedzie po ciebie około dwunastej.
- Dziękuję.
Po chwili znów zostałam sama w pokoju, chciałam już iść się przebrać, ale zapomniałam, że nie mam tu żadnych rzeczy. Muszę czekać jeszcze kilka godzin zanim dostanę swoje ubrania. W takim razie, co powinnam teraz zrobić?
Może najpierw napiszę do Oscara, że już nie musi do mnie przychodzić.
"Hej,
Wypisują mnie ze szpitala i dzisiaj wracam już do domu. Nie musisz już się martwić.
xx"
Uśmiecham się na samą myśl, że na pewno nie długo mi odpisze.
Boże nie! Dlaczego zaczęło mi tak bardzo zależeć na nim? Czemu już nie myślę w pierwszej kolejności o Felixie? Może to przez ten sen? Nie! To głupie, przecież to tylko sen, który nic nie znaczy. Chyba powinnam teraz iść do Felixa. Może jak będę przychodzić to sobie mnie przypomni. Ludzie często tak robią w filmach i na końcu zawsze wszyscy są szczęśliwi. Muszę chociaż spróbować.
Bez większego zastanawiania się idę korytarzem w kierunku sali Felixa. Co mu powiem, kiedy wejdę? Znowu wezwie ochronę i mnie znienawidzi, uzna, że go nachodzę. Zachowaj spokój, będzie wszystko dobrze, przedstawisz się i pójdziesz. Minutę później stałam oddalona o kilka kroków od mojego celu. Trzęsłam się i ze strachu i z podekscytowania.
- Ashley no dawaj! - mówiłam szeptem sama do siebie.
Nie chciałam podchodzić cała do szyby, wychyliłam tylko kawałek swojej głowy i dostrzegłam jakiś ludzi stojących u niego przy łóżku. Wydaje mi się, że jest to jego młodszy braciszek i tata. Nigdy w sumie nie zastanawiałam się nad tym jak wygląda jego rodzina i nigdy nie byłam też u niego w domu. Teraz jest za późno na zastanawianie się nad tym. Stałam tak dłuższą chwile, gdy nagle Felix odwrócił wzrok i popatrzył na mnie. Nic nie zrobił tzn. nie wezwał ochrony, nie powiedział o tym tacie. Siedział i patrzył się na "nieznajomą". Co powinnam teraz zrobić? Na pewno nie zachować się jak idiotka. W takim razie uśmiechnę się. Po kilku sekundach Felix odwzajemnił uśmiech. Coś jeszcze mogę zrobić? Może powinnam już sobie iść i przyjść jutro? A co jeśli nie na mnie patrzy? Rozejrzałam się szybko po korytarzu i nikogo na nim nie było oprócz mnie. Z powrotem skierowałam wzrok na chłopaka i zobaczyłam, że mi macha. Szybko zrobiłam to samo i zauważyłam, że jego ojciec się odwraca. W kilka sekund przylgnęłam do ściany, tak aby mnie nie zobaczył. Co jeśli sobie wszystko przypomniał? Jego krewni są w środku, więc może udało mu się odzyskać pamięć. Jednak nie mogę tam wejść, nikt z jego rodziny mnie nie zna, nawet nie wiem czy wiedzą o tym że ma... miał dziewczynę. To będzie głupie wejść, przedstawić się i oznajmić, że kocham pańskiego syna i jest moim chłopakiem. Do tego wszystkiego nie mam pewności, że odzyskał pamięć. Dlaczego to wszystko jest tak skomplikowane? Czasami się zastanawiam czy nie chciałabym takiego życia, jakie miałam przed pojawieniem się Felixa, Oscara i ich wszystkich znajomych. Wszystko wydawało się takie łatwe, nie miałam oczywiście chłopaka, który kręcił by się wokół mnie, ale miałam przyjaciół. Mogłam spokojnie się uczyć, żadnego dnia nie opuściłam i byłam wzorową uczennicą. Teraz moje życie to jedne wielkie gówno. Zsunęłam się po ścianie na podłogę i schowałam twarz w dłoniach, pierwsza łza spływała mi po policzku, gdy nagle usłyszałam:
- Coś się stało?
Szybkim ruchem dłoni otarłam łzę i spojrzałam na osobę, która stała nade mną. Była to jakaś pielęgniarka.
- Wszystko dobrze, dziękuję.
Wstałam i ruszyłam w stronę mojego pokoju.
Kiedy przyszłam czekał już na mnie Oscar, nie myślałam, że zobaczę go jeszcze dzisiaj. Jednak muszę przyznać, że to miłe z jego strony.
- No hej piękna, rozumiem, że dzisiaj wreszcie się uczeszesz - zaśmiał się.
- Też mi miło cię widzieć - zachichotałam.
Objęłam go z całych sił.
- Masz jakieś nowe perfumy - powiedziałam, siadając na łóżko.
Chyba się zawstydził, bo policzki zrobiły mu się czerwone i zaczął drapać się po karku.
- No wiesz..., ja...
- Bardzo mi się podobają, spokojnie.
- Naprawdę?
- Tak - uśmiechnęłam się.
- Kiedy twoja mama przyjeżdża po Ciebie?
- O dwunastej, a właśnie miałam do niej napisać, dzięki.
Wzięłam telefon do ręki i szybko napisałam do mamy:
"Mamo,
Weź mi jakieś rzeczy do ubrania, najlepiej czarne spodnie z dziurami i jakąś białą bluzę. Szara też może być ;)"
- Okej, już możemy rozmawiać dalej. - oznajmiłam.
- Dobrze, to gdzie byłaś?
- U Felixa, ale spokojnie nie weszłam do środka, stałam na zewnątrz.
- I jak się czujesz?
- Na razie dobrze... Przynajmniej tak myślę.
Nie chce teraz o tym myśleć, bo się popłaczę. Mam straszny mętlik w głowie dotyczący tej całej sprawy, więc chyba wolę gadać i skupić się na czymś innym.
- Wiesz postanowiłam, że zdam w tym roku testy i ogólnie dokończę ten rok.
- To poważna decyzja - powiedział - jesteś gotowa wrócić do nauki i do szkoły?
- Tak, chcę już iść na studia i zakończyć to nauczanie, skoro mam na to szanse. Poza tym zostały tylko te testy i po nich kilka dni na jakieś poprawienie ocen i koniec już. Potem tylko trzeba składać papiery na wybrane uczelnie i oficjalnie wakacje. - oznajmiłam.
Jak tak teraz myślę, to przez ten cały czas, nie zauważyłam, że zbliżają się wakacje. Nie mam w sumie żadnych planów na nie, chciałabym spędzić je z Felixem. Niestety z każdym dniem ten plan będzie tylko większym marzeniem nie do zrealizowania.
- Dobrze, że ja to wszystko mam za sobą - powiedział i rozciągnął się na krześle.
- Mam nadzieję, że mi w tym wszystkim pomożesz - zaśmiałam się, ale po chwili zorientowałam się, co powiedziałam.
- Czyli będziesz się chciała ze mną widywać? - zapytał.
Jezu ja nie myślałam, kiedy to powiedziałam. Ja nie wiem, czy chce się z nim widywać. Jest miły, ale co jeśli jak wyjdę ze szpitala znowu stanie się palantem, który od czasu do czasu nad sobą nie panuje?!
- Tak.
W końcu i tak będę potrzebować czyjejś pomocy, a Naomi też musi się sama uczyć.
Oscar jest teraz moją drugą "najlepszą przyjaciółką". Na samą taką myśl, zachciało mi się śmiać.
- Z czego się tak śmiejesz?
- Z niczego - uśmiechnęłam się.
- Mów, bo oberwiesz - zaśmiał się.
- Niby, co mi zrobisz? - prowokowałam go.
Oscar wstał i podszedł do mnie, powoli usiadł i po chwili powiedział:
- To!
Zaczął mnie łaskotać, ja oczywiście zaczęłam kopać, krzyczeć i się śmiać jednocześnie.
- Oscar przestań! - próbowałam powiedzieć to poważnie, jednak mi nie wyszło.
Nagle przestał i zorientowałam się, że on na mnie leży. Zrobiło mi się wstyd i zaczerwieniłam się.
- Dlaczego mam przestać?
Nasze twarze dzieliło tylko kilka centymetrów.
- Nie przeszkadzam!?
Spojrzałam na drzwi i zobaczyłam, że w progu stoi moja matka. Od razu oboje się podnieśliśmy.
- Nie przeszkadzasz. Cześć mamo - podeszłam do kobiety i ją przytuliłam.
- Dzień Dobry pani - przywitał się zawstydzony Oscar.
- Witam, to co Ashley zbieramy się?!
- Tak, tylko musisz mi dać moje rzeczy. - powiedziałam z uśmiechem.
- A ten młody i przystojny chłopaczek jedzie z nami?
- Ja ym - zaczął Oscar.
- Tak jedzie - odpowiedziałam.
Po piętnastu minutach schodziliśmy całą trójką na dół do samochodu.
------------------------------------------------------------------------------------
PRZEPRASZAM!
Wiem, że rozdział powinien pojawić się w tamtym tygodniu, ale nie mogłam jakoś go napisać. Myślę, że nawet teraz nie jest on jakiś super i liczę, że mi to wybaczycie. Na blogu są już obrazki mojej w przyjaciółki, jeśli wchodzicie przez komputer to zdążyliście to zauważyć. Ogólnie wolicie Ashley&Oscar czy Ashley&Felix? Jestem ciekawa waszych opinii. Zastanawiam się, czy nie pisać 2 razy w tygodniu rozdziałów? Byłyby np. w środę i tak jak zawsze w sobotę. Ogólnie zaczęły się wakacje i uprzedzam, że będziecie rozdziały dostawać nawet wtedy, kiedy pojadę gdzieś i mam nadzieję, że dalej będziecie czytali to ff.
Komentujcie!!!!!!!!!!
- Hej, Ashley. - powiedział Oscar.
Podszedł do mnie, odgarnął mi włosy z twarzy i zaczął głaskać mnie po policzku.
Przeszły mnie przyjemne dreszcze, wiem, że to złe ale chciałabym żeby Oscar mnie teraz przytulił i nic więcej nie mówił.
- Posłuchaj... - zaczął, ale nie skończył.
Objęłam go z całych sił, był zdziwiony moim zachowaniem, no ale mówi się trudno. Potrzebuję tego i nie obchodzi mnie to, że sobie coś pomyśli. Po chwili odwzajemnił mój uścisk.
- A co jak ktoś wejdzie i nas zobaczy np. twoja mama?
- Mało mnie to w tej chwili obchodzi...
Po tych słowach poczułam jak Oscar jeszcze mocniej mnie obejmuję i kładzie swój podbródek na moją głowę.
- Wiesz jak to jest, gdy osoba, którą kochasz o tobie zapomina? - zapytałam.
Nic nie odpowiedział.
- Wiesz jak to jest, gdy myślisz, że uznają cię za wariatkę? Więc w dupie mam to, czy ktoś to zobaczy czy nie! Jeśli chcesz możesz iść, skoro tak bardzo boisz się opinii ludzi!
- Nie boję, mi nic to nie robi, ale oficjalnie jesteś z Felixem.
Musiał to mówić? Nie jestem głupia i o tym wiem. Jednak nie chcę o tym myśleć, bo wszystko zaczyna mnie boleć na samą myśl. Tak strasznie potrzebuję mojego chłopaka, a on nawet nie pamięta o mnie. To cholernie boli.
Dopiero po chwili orientuję się, że płaczę w bluzkę Oscara.
- Spokojnie, wszystko się ułoży
- Ym przepraszam - mówi Alice, wchodząc do pokoju - muszę pobrać krew Ashley.
- Tak jasne i tak już się miałem zbierać.
Oboje odsuwamy się od siebie, a na pożegnanie Oscar całuję mnie w głowę.
Po jego wyjściu siadam na łóżko i próbuję nie patrzeć na pielęgniarkę, żeby nie zobaczyła mojej zapłakanej twarzy.
- Jak się czujesz? - zapytała.
Zdziwiło mnie to, myślałam, że zapyta się o któregoś z chłopaków. Przynajmniej jedna osoba nie zamęcza mnie na ten temat.
- Ogólnie dobrze, nic mnie nie boli, mogę już sama chodzić i wszystko pamiętam.
- To dobrze, teraz się nie ruszaj.
Nie lubię patrzeć, jak pielęgniarki wbijają igłę w skórę, dlatego zamknęłam oczy. Kiedy mnie ukuła aż pisnęłam z bólu.
- Przepraszam, zaraz będzie po wszystkim. - oznajmiła.
- Wiesz, co jest najgorsze, że mogę patrzeć na krew godzinami i nic mi nie jest. Jednak, kiedy to ma dotyczyć mnie umieram na samą myśl. W przyszłości chciałabym zostać lekarzem, niestety nie wiem, co na to moja mama. Ona widzi mnie w roli dziennikarki lub szefowej wielkiej firmy. W dzieciństwie powtarzała mi, że lekarz to nie praca dla mnie. Mówiła, że nie będę mieć czasu na rodzinę i w końcu zostanę sama. Jednak patrząc na moje życie teraz, wolę być sama niż przeżywać takie rzeczy jak dzisiaj.
Alice popatrzyła na mnie dziwnym wzrokiem, po czym powiedziała:
- Rób, co ty uważasz. Nie przejmuj się opinią matki, to twoje życie i rób to co kochasz, a na pewno daleko zajdziesz.
- Dziękuję za wszystko - uśmiechnęłam się do niej.
- Skoro tak już rozmawiamy o przyszłości, wracasz jeszcze na ten rok do szkoły?
Zaskoczyła mnie tym pytaniem. Nie zastanawiałam się jeszcze nad tym, w sumie bardzo dużo ominęłam przez wypadek.
- Który dzisiaj mamy? - zapytałam
- 24 kwietnia wtorek, a coś się stało?
- Za nie całe dwa tygodnie mam egzaminy, tak więc przystąpię do nich i zobaczymy jak mi pójdzie.
- Na pewno pójdzie ci świetnie, zasiedziałam się tu trochę, a zostało mi jeszcze kilka pacjentów to obskoczenia, dlatego wpadnę później. Odpocznij sobie, za pół godziny powinna być kolacja.
- Dziękuję jeszcze raz za wszystko Alice.
Przez resztę wieczoru nic się nie działo, oglądałam szpitalną telewizję, oczywiście jak zwykle nic nie zjadłam. Jeśli pewnego dnia zostanę ordynatorem tego szpitala zmienię kucharki. Jak można podawać pacjentom truciznę do jedzenia?! Około północy zasnęłam.
Jestem w pokoju, nie ma okien, drzwi...
Ściany są czarne. Nagle pojawia się Felix.
Próbuję do niego podbiec i się przytulić, nie mogę...
Coś mi to utrudnia, dzieli nas niewidzialna ściana.
- Felix, co my tu robimy?
- Musisz o mnie zapomnieć!
- CO? O CZYM TY DO CHOLERY MÓWISZ?!
- Odtąd nie znamy się, jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi. Zapomnij o mnie, tak będzie dla ciebie najlepiej.
- Nie mogę...
- Posłuchaj, kocham cię jak nikogo innego, ale to wszystko jest zbyt skomplikowane.
- Nic nie rozumiem.
- Nie musisz, pamiętaj zawsze cię będę kochać.
Zniknął, a na suficie pojawiły się głośniki.
Po chwili usłyszałam...
The heart wants what it wants
Budzę się. To tylko kolejny koszmar, który nie pozwala mi spać. Włączam sobie telewizję i postanawiam ją oglądać do rana.
Około dziewiątej rano przychodzi Alice razem z lekarzem.
- Dzień dobry Ashley - mówi doktor - dzisiaj mam dobre wieści...
- Wypisujecie mnie? - pytam zanim dokończy.
- Skąd wiedziałaś?
- Domyśliłam się - powiedziałam i uśmiechnęłam się.
- W takim razie, twoja mama przyjedzie po ciebie około dwunastej.
- Dziękuję.
Po chwili znów zostałam sama w pokoju, chciałam już iść się przebrać, ale zapomniałam, że nie mam tu żadnych rzeczy. Muszę czekać jeszcze kilka godzin zanim dostanę swoje ubrania. W takim razie, co powinnam teraz zrobić?
Może najpierw napiszę do Oscara, że już nie musi do mnie przychodzić.
"Hej,
Wypisują mnie ze szpitala i dzisiaj wracam już do domu. Nie musisz już się martwić.
xx"
Uśmiecham się na samą myśl, że na pewno nie długo mi odpisze.
Boże nie! Dlaczego zaczęło mi tak bardzo zależeć na nim? Czemu już nie myślę w pierwszej kolejności o Felixie? Może to przez ten sen? Nie! To głupie, przecież to tylko sen, który nic nie znaczy. Chyba powinnam teraz iść do Felixa. Może jak będę przychodzić to sobie mnie przypomni. Ludzie często tak robią w filmach i na końcu zawsze wszyscy są szczęśliwi. Muszę chociaż spróbować.
Bez większego zastanawiania się idę korytarzem w kierunku sali Felixa. Co mu powiem, kiedy wejdę? Znowu wezwie ochronę i mnie znienawidzi, uzna, że go nachodzę. Zachowaj spokój, będzie wszystko dobrze, przedstawisz się i pójdziesz. Minutę później stałam oddalona o kilka kroków od mojego celu. Trzęsłam się i ze strachu i z podekscytowania.
- Ashley no dawaj! - mówiłam szeptem sama do siebie.
Nie chciałam podchodzić cała do szyby, wychyliłam tylko kawałek swojej głowy i dostrzegłam jakiś ludzi stojących u niego przy łóżku. Wydaje mi się, że jest to jego młodszy braciszek i tata. Nigdy w sumie nie zastanawiałam się nad tym jak wygląda jego rodzina i nigdy nie byłam też u niego w domu. Teraz jest za późno na zastanawianie się nad tym. Stałam tak dłuższą chwile, gdy nagle Felix odwrócił wzrok i popatrzył na mnie. Nic nie zrobił tzn. nie wezwał ochrony, nie powiedział o tym tacie. Siedział i patrzył się na "nieznajomą". Co powinnam teraz zrobić? Na pewno nie zachować się jak idiotka. W takim razie uśmiechnę się. Po kilku sekundach Felix odwzajemnił uśmiech. Coś jeszcze mogę zrobić? Może powinnam już sobie iść i przyjść jutro? A co jeśli nie na mnie patrzy? Rozejrzałam się szybko po korytarzu i nikogo na nim nie było oprócz mnie. Z powrotem skierowałam wzrok na chłopaka i zobaczyłam, że mi macha. Szybko zrobiłam to samo i zauważyłam, że jego ojciec się odwraca. W kilka sekund przylgnęłam do ściany, tak aby mnie nie zobaczył. Co jeśli sobie wszystko przypomniał? Jego krewni są w środku, więc może udało mu się odzyskać pamięć. Jednak nie mogę tam wejść, nikt z jego rodziny mnie nie zna, nawet nie wiem czy wiedzą o tym że ma... miał dziewczynę. To będzie głupie wejść, przedstawić się i oznajmić, że kocham pańskiego syna i jest moim chłopakiem. Do tego wszystkiego nie mam pewności, że odzyskał pamięć. Dlaczego to wszystko jest tak skomplikowane? Czasami się zastanawiam czy nie chciałabym takiego życia, jakie miałam przed pojawieniem się Felixa, Oscara i ich wszystkich znajomych. Wszystko wydawało się takie łatwe, nie miałam oczywiście chłopaka, który kręcił by się wokół mnie, ale miałam przyjaciół. Mogłam spokojnie się uczyć, żadnego dnia nie opuściłam i byłam wzorową uczennicą. Teraz moje życie to jedne wielkie gówno. Zsunęłam się po ścianie na podłogę i schowałam twarz w dłoniach, pierwsza łza spływała mi po policzku, gdy nagle usłyszałam:
- Coś się stało?
Szybkim ruchem dłoni otarłam łzę i spojrzałam na osobę, która stała nade mną. Była to jakaś pielęgniarka.
- Wszystko dobrze, dziękuję.
Wstałam i ruszyłam w stronę mojego pokoju.
Kiedy przyszłam czekał już na mnie Oscar, nie myślałam, że zobaczę go jeszcze dzisiaj. Jednak muszę przyznać, że to miłe z jego strony.
- No hej piękna, rozumiem, że dzisiaj wreszcie się uczeszesz - zaśmiał się.
- Też mi miło cię widzieć - zachichotałam.
Objęłam go z całych sił.
- Masz jakieś nowe perfumy - powiedziałam, siadając na łóżko.
Chyba się zawstydził, bo policzki zrobiły mu się czerwone i zaczął drapać się po karku.
- No wiesz..., ja...
- Bardzo mi się podobają, spokojnie.
- Naprawdę?
- Tak - uśmiechnęłam się.
- Kiedy twoja mama przyjeżdża po Ciebie?
- O dwunastej, a właśnie miałam do niej napisać, dzięki.
Wzięłam telefon do ręki i szybko napisałam do mamy:
"Mamo,
Weź mi jakieś rzeczy do ubrania, najlepiej czarne spodnie z dziurami i jakąś białą bluzę. Szara też może być ;)"
- Okej, już możemy rozmawiać dalej. - oznajmiłam.
- Dobrze, to gdzie byłaś?
- U Felixa, ale spokojnie nie weszłam do środka, stałam na zewnątrz.
- I jak się czujesz?
- Na razie dobrze... Przynajmniej tak myślę.
Nie chce teraz o tym myśleć, bo się popłaczę. Mam straszny mętlik w głowie dotyczący tej całej sprawy, więc chyba wolę gadać i skupić się na czymś innym.
- Wiesz postanowiłam, że zdam w tym roku testy i ogólnie dokończę ten rok.
- To poważna decyzja - powiedział - jesteś gotowa wrócić do nauki i do szkoły?
- Tak, chcę już iść na studia i zakończyć to nauczanie, skoro mam na to szanse. Poza tym zostały tylko te testy i po nich kilka dni na jakieś poprawienie ocen i koniec już. Potem tylko trzeba składać papiery na wybrane uczelnie i oficjalnie wakacje. - oznajmiłam.
Jak tak teraz myślę, to przez ten cały czas, nie zauważyłam, że zbliżają się wakacje. Nie mam w sumie żadnych planów na nie, chciałabym spędzić je z Felixem. Niestety z każdym dniem ten plan będzie tylko większym marzeniem nie do zrealizowania.
- Dobrze, że ja to wszystko mam za sobą - powiedział i rozciągnął się na krześle.
- Mam nadzieję, że mi w tym wszystkim pomożesz - zaśmiałam się, ale po chwili zorientowałam się, co powiedziałam.
- Czyli będziesz się chciała ze mną widywać? - zapytał.
Jezu ja nie myślałam, kiedy to powiedziałam. Ja nie wiem, czy chce się z nim widywać. Jest miły, ale co jeśli jak wyjdę ze szpitala znowu stanie się palantem, który od czasu do czasu nad sobą nie panuje?!
- Tak.
W końcu i tak będę potrzebować czyjejś pomocy, a Naomi też musi się sama uczyć.
Oscar jest teraz moją drugą "najlepszą przyjaciółką". Na samą taką myśl, zachciało mi się śmiać.
- Z czego się tak śmiejesz?
- Z niczego - uśmiechnęłam się.
- Mów, bo oberwiesz - zaśmiał się.
- Niby, co mi zrobisz? - prowokowałam go.
Oscar wstał i podszedł do mnie, powoli usiadł i po chwili powiedział:
- To!
Zaczął mnie łaskotać, ja oczywiście zaczęłam kopać, krzyczeć i się śmiać jednocześnie.
- Oscar przestań! - próbowałam powiedzieć to poważnie, jednak mi nie wyszło.
Nagle przestał i zorientowałam się, że on na mnie leży. Zrobiło mi się wstyd i zaczerwieniłam się.
- Dlaczego mam przestać?
Nasze twarze dzieliło tylko kilka centymetrów.
- Nie przeszkadzam!?
Spojrzałam na drzwi i zobaczyłam, że w progu stoi moja matka. Od razu oboje się podnieśliśmy.
- Nie przeszkadzasz. Cześć mamo - podeszłam do kobiety i ją przytuliłam.
- Dzień Dobry pani - przywitał się zawstydzony Oscar.
- Witam, to co Ashley zbieramy się?!
- Tak, tylko musisz mi dać moje rzeczy. - powiedziałam z uśmiechem.
- A ten młody i przystojny chłopaczek jedzie z nami?
- Ja ym - zaczął Oscar.
- Tak jedzie - odpowiedziałam.
Po piętnastu minutach schodziliśmy całą trójką na dół do samochodu.
------------------------------------------------------------------------------------
PRZEPRASZAM!
Wiem, że rozdział powinien pojawić się w tamtym tygodniu, ale nie mogłam jakoś go napisać. Myślę, że nawet teraz nie jest on jakiś super i liczę, że mi to wybaczycie. Na blogu są już obrazki mojej w przyjaciółki, jeśli wchodzicie przez komputer to zdążyliście to zauważyć. Ogólnie wolicie Ashley&Oscar czy Ashley&Felix? Jestem ciekawa waszych opinii. Zastanawiam się, czy nie pisać 2 razy w tygodniu rozdziałów? Byłyby np. w środę i tak jak zawsze w sobotę. Ogólnie zaczęły się wakacje i uprzedzam, że będziecie rozdziały dostawać nawet wtedy, kiedy pojadę gdzieś i mam nadzieję, że dalej będziecie czytali to ff.
Komentujcie!!!!!!!!!!
sobota, 13 czerwca 2015
ROZDZIAŁ 24
Kolejny dzień w tym okropnym miejscu. Siedzę tu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Myślę tylko o wypadku i Felixie, to wszystko mnie przytłacza, dobija, doprowadza do szału...
Mam wrażenie, jakby lekarze i pielęgniarki wiedzieli o wszystkim. Czuję się przy nich nie swojo, mam wrażenie, że oceniają mnie przez pryzmat tego wszystkiego.
"O patrzcie to ta, co spowodowała wypadek. Biedny chłopak, przez nią leży teraz w śpiączce."
"Jak ona mogła? Zabrała mu kawałek życia!"
Kiedy o tym myślę, płaczę...
To jest, jak sądzę, jedyny ratunek.
Około południa przyszła Alice - moja pielęgniarka. Nie rozmawiałam z nią od kilku dni. Dlaczego? Chyba boję się, że również uważa mnie za winną w całej sprawie.
- Cześć - przywitała się.
Nic nie odpowiedziałam. Patrzyłam tylko na to, co robi. Pobiera mi krew, sprawdza kroplówkę, uśmiecha się cały czas. Nagle siada obok mnie i zaczyna mówić:
- Nie możesz się zamykać w sobie i z nikim nie rozmawiać.
- Mogę! - oświadczam.
- Posłuchaj - odgarnęła mi kosmyk z włosów - wiele mieliśmy takich przypadków jak twój, pewnie uważasz, że cały ten wypadek to twoja wina. Nie możesz tak myśleć! Podobno wyskoczyło wam zwierzę na jezdnie, a ten młody chłopak próbował hamować, ale mu się nie udało.
Zaczęłam płakać. Chyba czas powiedzieć komuś, co się zdarzyło w samochodzie.
- A-ale p-pani nie wie, bo my się z Felixem pokłóciliśmy i on dodał gazu, bo go wkurzyłam. N-n-nic by się nie stało, gdybym trzymała język przy sobie.
- Dalej to nie jest twoja wina, tak czy siak to zwierzę by wyskoczyło, a ty nie mogłabyś nic z tym zrobić.
Zaczęłam jeszcze bardziej płakać.
- Mam wrażenie, że wszyscy w szpitalu mają mnie za najgorszą.
- Oh skarbie - przytuliła mnie.
Oparłam głowę na jej ramieniu i zaczęłam szlochać:
- Chciałabym go przeprosić za wszystko ale boję się do niego iść. Mam wrażenie, że jak tam pójdę stanie się coś złego, a ja nie zdążę powiedzieć tego co czuję.
Alice głaskała mnie tylko po głowie i uspokajała.
- Jeśli on umrze? Nie przeżyję tego.
- Nie umrze, lekarze codziennie mówią, że jego stan się poprawia. Nie stanie się nic złego, jak tam pójdziesz. Poza tym do ludzi w śpiączce trzeba mówić i trzeba ich odwiedzać. Jesteś dla niego ważną osobą w życiu, więc im częściej będziesz do niego przychodziła, tym jest większe prawdopodobieństwo, że się obudzi.
- Tak pani myśli? A co na to lekarze pomyślą?
- Nie przejmuj się ich opinią, lekarze zwykle nie oceniają innych. Jesteśmy bardzo neutralnymi osobami. Po prostu idź do Felixa i powiedz to co chcesz.
Odsunęłam się od niej, wytarłam swoją twarz, która pewnie była teraz spuchnięta i uśmiechnęłam się do kobiety.
- Ma pani rację.
Alice wstała z łóżka i złapała mnie za rękę.
- Co pani robi? - zdziwiłam się.
- Idziemy do twojego chłopaka.
Szliśmy tymi samymi korytarzami, co ja z Oscarem. Jednak tym razem nie upadłam, miałam już dużo siły i prawdopodobnie mogłabym już biegać. Kiedy doszłyśmy do sali Felixa, Alice klepnęła mnie po ramieniu i sobie poszła. Przez pierwszą chwilę nie wiedziałam, co robić. Mam wejść? Może powinnam wrócić do swojego łóżka? Popatrzyłam przez szybę na niego i zastanowiłam się, co on by zrobił na moim miejscu. Na pewno by mnie odwiedzał, a ja nawet wejść nie potrafię. Jestem głupia...
Po chwili weszłam do środka, jestem jego dziewczyną, powinnam go wspierać, a nie zachowywać się jak tchórz.
W pierwszej chwili, gdy zobaczyłam jego bladą twarz, łzy napłynęły mi do oczu. Musiałam się jednak otrząsnąć i myśleć racjonalnie. Znalazłam po drugiej stronie pokoju ruchomy stołeczek, na którym usiadłam i podjechałam pod same łóżko Felixa. Nie wiedziałam, co mam mówić. Wydawało mi się to trochę zabawne, mówić do osoby, która w żaden sposób nie może ci odpowiedzieć, nawet nie wiadomo czy cię słucha. Może teraz mu się coś śni, a ja mu przeszkodzę.
Oparłam swoją rękę na pościeli i zaczęłam patrzeć na jego twarz. Tak na prawdę nie wiedziałam od czego zacząć moją wypowiedź.
"Hej to ja Ashley, może mnie nie pamiętasz, ale jestem twoją dziewczyną"
To brzmi zabawnie, szczególnie, że mój głos odbiję się echem w tym pomieszczeniu.
Spojrzałam na jego dłoń, wyobrażałam sobie, że teraz moglibyśmy trzymać się za ręce i ...
To nie jest głupi pomysł, wezmę go za rękę i przez chwilę poczuję się, jakby na prawdę był tu ze mną i chciał wysłuchać tego, co mam do powiedzenia.
Położyłam obie swoje ręce na jego dłoni i ścisnęłam ją z całych sił.
- Wiesz Felix, zacznę od tego... Przepraszam, że nie przychodziłam regularnie - kiedy to powiedziałam, nie brzmiało to aż tak głupio, jak mi się wydawało.
- Sama też tu leżałam i nie mogłam sobie nic przypomnieć, to chyba jest wymówka, no ale trudno. Druga sprawa to chcę cię bardzo przeprosić z-za - moje gardło było ściśnięte - z-za ten w-w-wypadek - odetchnęłam z ulgą.
- Wiem to moja wina, nie powinnam przychodzić do Oscara, a potem robić ci awanturę w tym samochodzie, ale byłam zła. Mam nadzieję, że mnie rozumiesz. Chciałabym żebyś się teraz obudził i powiedział jak bardzo mnie kochasz lub żebyś mnie przytulił i pocałował. Brakuję mi ciebie.
Nagle poczułam jak jego palce się poruszają i łapią moją dłoń w uścisku. Popatrzyłam na jego twarz, jego powieki drgają. Powoli otwiera oczy i po chwili szepcze:
- Ashley!
Moje serce prawie wyskoczyło mi z piersi. To cud! Łzy zaczęły mi spływać po policzku, on się obudził i to po takich słowach. Wstałam z mojego krzesełka i podeszłam do niego bliżej.
- Felix ty-ty-ty się obudziłeś! - krzyknęłam.
- Na to wygląda - mówił po cichu.
Przytuliłam go z całych sił, a on to odwzajemnił. Znowu poczułam to cudowne uczucie. Jego ramiona, w których czuję się bezpiecznie. Jego palce, które dotykają moich pleców i sprawiają, że cała drże. Mam ochotę zostać przy nim, jak najdłużej.
- Kocham cię i przepraszam! - znowu zaczęłam ryczeć.
- Ja ciebie też, ale wstań bo zaraz mnie udusisz kochanie.
Zrobiłam to o co poprosił. Popatrzyłam jeszcze raz na niego. Uśmiechał się do mnie i wyglądał o wiele lepiej niż kilka minut temu. Ja natomiast płakałam, jak głupia ze szczęścia.
- Nie płacz Ash - powiedział Felix.
- Jestem szczęśliwa to dlatego.
Do pomieszczenia weszła pielęgniarka i kazała mi wyjść z pokoju. Kiedy wyszłam, usiadłam na krzesłach za salą Felixa i swoją twarz schowałam w dłoniach. Miałam ochotę się śmiać i płakać jednocześnie. Alice miała rację, takie słowa na prawdę pomagają chorym. Ale nie tylko im, ode mnie też odeszły wszystkie straszne myśli. Chcę pobiec do swojego pokoju i zacząć myśleć o swojej dalszej przyszłości, o szkole. Nie długo zbliżają się egzaminy i na pewno jakiś bal. Wszystko wracało do normy.
Wstałam i podeszłam do szyby, która oddzielała korytarz i sale Felixa. W środku był już lekarz i sprawdzał, czy wszystko jest w normie. Na razie nie mam po co tu być, więc wracam do siebie.
W pokoju już ktoś na mnie czekał, tak jak się spodziewałam był to Oscar.
Siedział na moim łóżku i bawił się owocem, który przyniosła mi mama.
- Zostaw biednego owocka w spokoju - zażartowałam, wchodząc.
Kiedy mnie zobaczył, odłożył swoją tymczasową zabawkę i podszedł do mnie.
- Hejka - przytulił mnie - jak się czujesz? W ogóle gdzie ty byłaś?
- Za dużo pytań - zachichotałam.
- Co się stało, że jesteś taka radosna?
- Więc cześć Oscar, bardzo dobrze się czuję, byłam u Felixa i jestem szczęśliwa, bo się obudził.
- Chwila co? Jak to się obudził?
- Normalnie - odpowiedziałam z uśmiechem.
- Opowiedz mi wszystko, po co do niego poszłaś?
Chcieliśmy usiąść na łóżku, gdy nagle zauważyłam:
- Chyba chciałeś mi coś dać.
Oscar spojrzał na bukiet kwiatów i zarumienił się. Widocznie całkiem o nim zapomniał. Z za kłopotania, zaczął drapać się po karku.
- Ym, no miałem ci go właśnie dać ale...
- Rozumiem - położyłam palec na jego ustach, żeby się już przestał tłumaczyć.
Po chwili podał mi bukiet tulipanów, a ja podziękowałam mu. W końcu usiedliśmy i mogłam mu już wszystko powiedzieć. Po piętnastu minutach wiedział już o mojej rozmowie z Alice i o tym, co mi poradziła. Wiedział również o tym, jak to się stało, że Felix się obudził. Potem powiedział:
- Może go za chwilę odwiedzimy!
- Przepraszam, ale jestem zmęczona i chciałabym się położyć. Może wpadniesz wieczorem i wtedy dowiemy się co u niego słychać.
Przytaknął tylko głową, a na pożegnanie pocałował mnie w czółko.
Po jego wyjściu, rzeczywiście zasnęłam...
Słyszę krzyk kobiety.
Palący się samochód.
Co mam zrobić? Muszę pomóc, ale ona kręci głową.
Dlaczego? Pokazuję mi kogoś. To chłopak kilka lat młodszy ode mnie...
Budzę się cała mokra. Kolejny okropny sen, który chce wymazać z pamięci. Patrzę na telefon, dochodzi dwudziesta, Oscar za chwilę powinien się pojawić.
Po pół godzinie przychodzi i oczywiście znowu dostaję od niego kwiaty. To kochane z jego strony i to, że się tak stara. Chyba naprawdę się zmienił.
- Przepraszam, że tak późno, ale wcześniej nie mogłem.
- Mamy jeszcze półtorej godziny, zanim skończą się godziny odwiedzin, więc spokojnie.
- To idziemy!
Chciał mi pomóc iść, ale nie zgodziłam się. Powiedziałam mu, że sama dam sobie radę. Uśmiechnął się tylko i przez resztę drogi szliśmy w milczeniu.
Gdy dotarliśmy na miejsce, przez szybę widzieliśmy jak Felix siedzi w łóżku i patrzy w okno. Po chwili weszliśmy do środka i przywitaliśmy się z nim:
- Siema - rzucił Oscar.
- Hejka skarbie - powiedziałam.
Felix spojrzał się na nas i nic nie odpowiedział.
Podeszłam bliżej i zauważyłam, że musiał być już ktoś u niego, ponieważ stołeczek, na którym siedziałam znajdował się z drugiej strony. Nie przestawiając go, usiadłam na nim i spojrzałam na Oscara, który stał w rogu pokoju.
- Jak się czujesz? - zapytałam Felixa.
- Czy my się znamy?
- No tak jestem Ashley - zaśmiałam się.
Pewnie jak zwykle nabijał się ze mnie.
- Nie kojarzę cię jakoś.
- Przestań udawać - uśmiechnęłam się do niego.
Oscar podszedł bliżej i powiedział:
- A mnie poznajesz?
Felix spojrzał na niego i nic nie odpowiedział.
- Jestem Oscar.
Dalej nic nie powiedział i spojrzał się w okno.
- On udaję, żeby nam na złość zrobić. - zachichotałam.
- Przepraszam, ale ja na prawdę nie wiem kim jesteście - powiedział Felix.
- Jak to? Przecież jeszcze dzisiaj mnie przytulałeś i powiedziałeś, że mnie kochasz! - krzyknęłam.
- Nie wiem o co ci chodzi, moglibyście wyjść? - zapytał.
Znowu zaczęłam płakać, co się do cholery jasnej dzieję? Czy ja na prawdę nie mogę być szczęśliwa? Przecież było dobrze.
- Felix ja cię kocham, no to ja Ashley - rzuciłam mu się na szyję.
Oscar zaczął mnie odciągać. W sumie nie wiem dlaczego zrobiłam, to co zrobiłam. To był impuls.
Felix nacisnął jakiś przycisk, a po chwili usłyszałam jak Oscar szepczę mi na ucho:
- Wezwał ochronę, wychodzimy. Nie chcemy kłopotów.
Posłuchałam się go, wstałam z Felixa i złapałam za rękę Oscara. Ten pociągnął mnie za sobą i razem pobiegliśmy do mojego pokoju szpitalnego.
------------------------------------------------------------------
Rozdział 24!!! Kto na niego czekał?!
Tak sobie pomyślałam, czy chcecie dłuższe rozdziały, czy wolicie takie? Ten moim zdaniem nie jest jakiś długi, ale mam nadzieję, że wam się podoba. Nie miałam ostatnio weny, żeby to napisać i myślałam o tym, czy by nie przełożyć tego rozdziału na za tydzień, bo ostatnio nie mam humoru (takie moje sprawy). Jednak udało mi się, mam nadzieję, że jesteście dumni. Zauważyliście chyba, że jest nowy wygląd bloga. To dzięki moje przyjaciółce Paulinie, która zrobiła mi kilka takich obrazków na bloga. Bardzo, bardzo jej jestem wdzięczna i myślę, że kilka jej dzieł pojawi się na moim blogu, albo pod nową stroną albo będzie taki mały pokaz slajdów, jeszcze zobaczę. Wyczekujcie tego na blogu i na stronie "bohaterowie" pojawiła się nowa postać. Dziękuję wam, że jesteście ze mną i bardzo mnie wspieracie, kocham was najmocniej.
xx
POLECAM WAM JESZCZE BLOGA
http://zazakretemas.blogspot.com/
WCHODZIMY TAM!!!
Mam wrażenie, jakby lekarze i pielęgniarki wiedzieli o wszystkim. Czuję się przy nich nie swojo, mam wrażenie, że oceniają mnie przez pryzmat tego wszystkiego.
"O patrzcie to ta, co spowodowała wypadek. Biedny chłopak, przez nią leży teraz w śpiączce."
"Jak ona mogła? Zabrała mu kawałek życia!"
Kiedy o tym myślę, płaczę...
To jest, jak sądzę, jedyny ratunek.
Około południa przyszła Alice - moja pielęgniarka. Nie rozmawiałam z nią od kilku dni. Dlaczego? Chyba boję się, że również uważa mnie za winną w całej sprawie.
- Cześć - przywitała się.
Nic nie odpowiedziałam. Patrzyłam tylko na to, co robi. Pobiera mi krew, sprawdza kroplówkę, uśmiecha się cały czas. Nagle siada obok mnie i zaczyna mówić:
- Nie możesz się zamykać w sobie i z nikim nie rozmawiać.
- Mogę! - oświadczam.
- Posłuchaj - odgarnęła mi kosmyk z włosów - wiele mieliśmy takich przypadków jak twój, pewnie uważasz, że cały ten wypadek to twoja wina. Nie możesz tak myśleć! Podobno wyskoczyło wam zwierzę na jezdnie, a ten młody chłopak próbował hamować, ale mu się nie udało.
Zaczęłam płakać. Chyba czas powiedzieć komuś, co się zdarzyło w samochodzie.
- A-ale p-pani nie wie, bo my się z Felixem pokłóciliśmy i on dodał gazu, bo go wkurzyłam. N-n-nic by się nie stało, gdybym trzymała język przy sobie.
- Dalej to nie jest twoja wina, tak czy siak to zwierzę by wyskoczyło, a ty nie mogłabyś nic z tym zrobić.
Zaczęłam jeszcze bardziej płakać.
- Mam wrażenie, że wszyscy w szpitalu mają mnie za najgorszą.
- Oh skarbie - przytuliła mnie.
Oparłam głowę na jej ramieniu i zaczęłam szlochać:
- Chciałabym go przeprosić za wszystko ale boję się do niego iść. Mam wrażenie, że jak tam pójdę stanie się coś złego, a ja nie zdążę powiedzieć tego co czuję.
Alice głaskała mnie tylko po głowie i uspokajała.
- Jeśli on umrze? Nie przeżyję tego.
- Nie umrze, lekarze codziennie mówią, że jego stan się poprawia. Nie stanie się nic złego, jak tam pójdziesz. Poza tym do ludzi w śpiączce trzeba mówić i trzeba ich odwiedzać. Jesteś dla niego ważną osobą w życiu, więc im częściej będziesz do niego przychodziła, tym jest większe prawdopodobieństwo, że się obudzi.
- Tak pani myśli? A co na to lekarze pomyślą?
- Nie przejmuj się ich opinią, lekarze zwykle nie oceniają innych. Jesteśmy bardzo neutralnymi osobami. Po prostu idź do Felixa i powiedz to co chcesz.
Odsunęłam się od niej, wytarłam swoją twarz, która pewnie była teraz spuchnięta i uśmiechnęłam się do kobiety.
- Ma pani rację.
Alice wstała z łóżka i złapała mnie za rękę.
- Co pani robi? - zdziwiłam się.
- Idziemy do twojego chłopaka.
Szliśmy tymi samymi korytarzami, co ja z Oscarem. Jednak tym razem nie upadłam, miałam już dużo siły i prawdopodobnie mogłabym już biegać. Kiedy doszłyśmy do sali Felixa, Alice klepnęła mnie po ramieniu i sobie poszła. Przez pierwszą chwilę nie wiedziałam, co robić. Mam wejść? Może powinnam wrócić do swojego łóżka? Popatrzyłam przez szybę na niego i zastanowiłam się, co on by zrobił na moim miejscu. Na pewno by mnie odwiedzał, a ja nawet wejść nie potrafię. Jestem głupia...
Po chwili weszłam do środka, jestem jego dziewczyną, powinnam go wspierać, a nie zachowywać się jak tchórz.
W pierwszej chwili, gdy zobaczyłam jego bladą twarz, łzy napłynęły mi do oczu. Musiałam się jednak otrząsnąć i myśleć racjonalnie. Znalazłam po drugiej stronie pokoju ruchomy stołeczek, na którym usiadłam i podjechałam pod same łóżko Felixa. Nie wiedziałam, co mam mówić. Wydawało mi się to trochę zabawne, mówić do osoby, która w żaden sposób nie może ci odpowiedzieć, nawet nie wiadomo czy cię słucha. Może teraz mu się coś śni, a ja mu przeszkodzę.
Oparłam swoją rękę na pościeli i zaczęłam patrzeć na jego twarz. Tak na prawdę nie wiedziałam od czego zacząć moją wypowiedź.
"Hej to ja Ashley, może mnie nie pamiętasz, ale jestem twoją dziewczyną"
To brzmi zabawnie, szczególnie, że mój głos odbiję się echem w tym pomieszczeniu.
Spojrzałam na jego dłoń, wyobrażałam sobie, że teraz moglibyśmy trzymać się za ręce i ...
To nie jest głupi pomysł, wezmę go za rękę i przez chwilę poczuję się, jakby na prawdę był tu ze mną i chciał wysłuchać tego, co mam do powiedzenia.
Położyłam obie swoje ręce na jego dłoni i ścisnęłam ją z całych sił.
- Wiesz Felix, zacznę od tego... Przepraszam, że nie przychodziłam regularnie - kiedy to powiedziałam, nie brzmiało to aż tak głupio, jak mi się wydawało.
- Sama też tu leżałam i nie mogłam sobie nic przypomnieć, to chyba jest wymówka, no ale trudno. Druga sprawa to chcę cię bardzo przeprosić z-za - moje gardło było ściśnięte - z-za ten w-w-wypadek - odetchnęłam z ulgą.
- Wiem to moja wina, nie powinnam przychodzić do Oscara, a potem robić ci awanturę w tym samochodzie, ale byłam zła. Mam nadzieję, że mnie rozumiesz. Chciałabym żebyś się teraz obudził i powiedział jak bardzo mnie kochasz lub żebyś mnie przytulił i pocałował. Brakuję mi ciebie.
Nagle poczułam jak jego palce się poruszają i łapią moją dłoń w uścisku. Popatrzyłam na jego twarz, jego powieki drgają. Powoli otwiera oczy i po chwili szepcze:
- Ashley!
Moje serce prawie wyskoczyło mi z piersi. To cud! Łzy zaczęły mi spływać po policzku, on się obudził i to po takich słowach. Wstałam z mojego krzesełka i podeszłam do niego bliżej.
- Felix ty-ty-ty się obudziłeś! - krzyknęłam.
- Na to wygląda - mówił po cichu.
Przytuliłam go z całych sił, a on to odwzajemnił. Znowu poczułam to cudowne uczucie. Jego ramiona, w których czuję się bezpiecznie. Jego palce, które dotykają moich pleców i sprawiają, że cała drże. Mam ochotę zostać przy nim, jak najdłużej.
- Kocham cię i przepraszam! - znowu zaczęłam ryczeć.
- Ja ciebie też, ale wstań bo zaraz mnie udusisz kochanie.
Zrobiłam to o co poprosił. Popatrzyłam jeszcze raz na niego. Uśmiechał się do mnie i wyglądał o wiele lepiej niż kilka minut temu. Ja natomiast płakałam, jak głupia ze szczęścia.
- Nie płacz Ash - powiedział Felix.
- Jestem szczęśliwa to dlatego.
Do pomieszczenia weszła pielęgniarka i kazała mi wyjść z pokoju. Kiedy wyszłam, usiadłam na krzesłach za salą Felixa i swoją twarz schowałam w dłoniach. Miałam ochotę się śmiać i płakać jednocześnie. Alice miała rację, takie słowa na prawdę pomagają chorym. Ale nie tylko im, ode mnie też odeszły wszystkie straszne myśli. Chcę pobiec do swojego pokoju i zacząć myśleć o swojej dalszej przyszłości, o szkole. Nie długo zbliżają się egzaminy i na pewno jakiś bal. Wszystko wracało do normy.
Wstałam i podeszłam do szyby, która oddzielała korytarz i sale Felixa. W środku był już lekarz i sprawdzał, czy wszystko jest w normie. Na razie nie mam po co tu być, więc wracam do siebie.
W pokoju już ktoś na mnie czekał, tak jak się spodziewałam był to Oscar.
Siedział na moim łóżku i bawił się owocem, który przyniosła mi mama.
- Zostaw biednego owocka w spokoju - zażartowałam, wchodząc.
Kiedy mnie zobaczył, odłożył swoją tymczasową zabawkę i podszedł do mnie.
- Hejka - przytulił mnie - jak się czujesz? W ogóle gdzie ty byłaś?
- Za dużo pytań - zachichotałam.
- Co się stało, że jesteś taka radosna?
- Więc cześć Oscar, bardzo dobrze się czuję, byłam u Felixa i jestem szczęśliwa, bo się obudził.
- Chwila co? Jak to się obudził?
- Normalnie - odpowiedziałam z uśmiechem.
- Opowiedz mi wszystko, po co do niego poszłaś?
Chcieliśmy usiąść na łóżku, gdy nagle zauważyłam:
- Chyba chciałeś mi coś dać.
Oscar spojrzał na bukiet kwiatów i zarumienił się. Widocznie całkiem o nim zapomniał. Z za kłopotania, zaczął drapać się po karku.
- Ym, no miałem ci go właśnie dać ale...
- Rozumiem - położyłam palec na jego ustach, żeby się już przestał tłumaczyć.
Po chwili podał mi bukiet tulipanów, a ja podziękowałam mu. W końcu usiedliśmy i mogłam mu już wszystko powiedzieć. Po piętnastu minutach wiedział już o mojej rozmowie z Alice i o tym, co mi poradziła. Wiedział również o tym, jak to się stało, że Felix się obudził. Potem powiedział:
- Może go za chwilę odwiedzimy!
- Przepraszam, ale jestem zmęczona i chciałabym się położyć. Może wpadniesz wieczorem i wtedy dowiemy się co u niego słychać.
Przytaknął tylko głową, a na pożegnanie pocałował mnie w czółko.
Po jego wyjściu, rzeczywiście zasnęłam...
Słyszę krzyk kobiety.
Palący się samochód.
Co mam zrobić? Muszę pomóc, ale ona kręci głową.
Dlaczego? Pokazuję mi kogoś. To chłopak kilka lat młodszy ode mnie...
Budzę się cała mokra. Kolejny okropny sen, który chce wymazać z pamięci. Patrzę na telefon, dochodzi dwudziesta, Oscar za chwilę powinien się pojawić.
Po pół godzinie przychodzi i oczywiście znowu dostaję od niego kwiaty. To kochane z jego strony i to, że się tak stara. Chyba naprawdę się zmienił.
- Przepraszam, że tak późno, ale wcześniej nie mogłem.
- Mamy jeszcze półtorej godziny, zanim skończą się godziny odwiedzin, więc spokojnie.
- To idziemy!
Chciał mi pomóc iść, ale nie zgodziłam się. Powiedziałam mu, że sama dam sobie radę. Uśmiechnął się tylko i przez resztę drogi szliśmy w milczeniu.
Gdy dotarliśmy na miejsce, przez szybę widzieliśmy jak Felix siedzi w łóżku i patrzy w okno. Po chwili weszliśmy do środka i przywitaliśmy się z nim:
- Siema - rzucił Oscar.
- Hejka skarbie - powiedziałam.
Felix spojrzał się na nas i nic nie odpowiedział.
Podeszłam bliżej i zauważyłam, że musiał być już ktoś u niego, ponieważ stołeczek, na którym siedziałam znajdował się z drugiej strony. Nie przestawiając go, usiadłam na nim i spojrzałam na Oscara, który stał w rogu pokoju.
- Jak się czujesz? - zapytałam Felixa.
- Czy my się znamy?
- No tak jestem Ashley - zaśmiałam się.
Pewnie jak zwykle nabijał się ze mnie.
- Nie kojarzę cię jakoś.
- Przestań udawać - uśmiechnęłam się do niego.
Oscar podszedł bliżej i powiedział:
- A mnie poznajesz?
Felix spojrzał na niego i nic nie odpowiedział.
- Jestem Oscar.
Dalej nic nie powiedział i spojrzał się w okno.
- On udaję, żeby nam na złość zrobić. - zachichotałam.
- Przepraszam, ale ja na prawdę nie wiem kim jesteście - powiedział Felix.
- Jak to? Przecież jeszcze dzisiaj mnie przytulałeś i powiedziałeś, że mnie kochasz! - krzyknęłam.
- Nie wiem o co ci chodzi, moglibyście wyjść? - zapytał.
Znowu zaczęłam płakać, co się do cholery jasnej dzieję? Czy ja na prawdę nie mogę być szczęśliwa? Przecież było dobrze.
- Felix ja cię kocham, no to ja Ashley - rzuciłam mu się na szyję.
Oscar zaczął mnie odciągać. W sumie nie wiem dlaczego zrobiłam, to co zrobiłam. To był impuls.
Felix nacisnął jakiś przycisk, a po chwili usłyszałam jak Oscar szepczę mi na ucho:
- Wezwał ochronę, wychodzimy. Nie chcemy kłopotów.
Posłuchałam się go, wstałam z Felixa i złapałam za rękę Oscara. Ten pociągnął mnie za sobą i razem pobiegliśmy do mojego pokoju szpitalnego.
------------------------------------------------------------------
Rozdział 24!!! Kto na niego czekał?!
Tak sobie pomyślałam, czy chcecie dłuższe rozdziały, czy wolicie takie? Ten moim zdaniem nie jest jakiś długi, ale mam nadzieję, że wam się podoba. Nie miałam ostatnio weny, żeby to napisać i myślałam o tym, czy by nie przełożyć tego rozdziału na za tydzień, bo ostatnio nie mam humoru (takie moje sprawy). Jednak udało mi się, mam nadzieję, że jesteście dumni. Zauważyliście chyba, że jest nowy wygląd bloga. To dzięki moje przyjaciółce Paulinie, która zrobiła mi kilka takich obrazków na bloga. Bardzo, bardzo jej jestem wdzięczna i myślę, że kilka jej dzieł pojawi się na moim blogu, albo pod nową stroną albo będzie taki mały pokaz slajdów, jeszcze zobaczę. Wyczekujcie tego na blogu i na stronie "bohaterowie" pojawiła się nowa postać. Dziękuję wam, że jesteście ze mną i bardzo mnie wspieracie, kocham was najmocniej.
xx
POLECAM WAM JESZCZE BLOGA
http://zazakretemas.blogspot.com/
WCHODZIMY TAM!!!
sobota, 6 czerwca 2015
ROZDZIAŁ 23
Dzisiejsza noc była spokojna, bez żadnych dziwnych snów. Nie obudziłam się spocona w nocy, więc jest jakiś postęp. Rano czekałam na przyjście Oscara. Wydawał się dobrym człowiekiem, przeprosił mnie za wszystko, co się zdarzyło przed wypadkiem, mimo że tego nie pamiętam. Chciałabym sobie wszystko przypomnieć, ale pewnie zajmie to mi dużo czasu. Na pewno pomoc Oscara się przyda. O dziewiątej rano przyszła do mnie pielęgniarka, zapytała jak się czuję i przyniosła mi śniadanie. Na talerzu leżała jajecznica, spróbowałam ją, po czym wyplułam. Była strasznie słona i nie dało się jej nawet przełknąć. Odłożyłam moje jedzenie na półkę i wstałam z łóżka. Wydaję mi się, że od wczoraj jest lepiej, dużo łatwiej poruszam moimi nogami. Podeszłam do okna i popatrzyłam na podwórko szpitalne. Nie było ono za duże, mieściło się na nim tylko kilka samochodów, należących do lekarzy. Cały budynek szpitalny, był w kształcie litery "U", dlatego z mojego okna, widziałam dwa sąsiednie oddziały. Nagle zza chmur wyszło słońce, którego tak bardzo potrzebowałam. Zamknęłam oczy i podniosłam głowę. Chciałam, żeby jak najwięcej promieni dostało się na moją twarz.
Po chwili usłyszałam pukanie do drzwi, odwróciłam się, a w progu stał Oscar. Dzisiaj miał na sobie dżinsową koszulę i czarne rurki. Jego włosy były w nieładzie, a na oczach miał czarne okulary. Znowu poczułam się przy nim nie swojo, ponieważ kolejny dzień z rzędu miałam na sobie koszulę szpitalną, która nie była za piękna. Jemu to chyba nie przeszkadzało. Podszedł do mnie i przytulił mnie, mówiąc:
- Witaj piękna
- Cześć, jaka piękna? Cały czas taka sama, nic nawet z włosami nie robiłam.
- Widać - zaśmiał się.
Szturchnęłam go łokciem i uśmiechnęłam się.
- Mam coś dla ciebie - zakomunikował.
- Co takiego? - ucieszyłam się.
Nagle zza pleców wyjął bukiet kwiatów. To miły gest z jego strony. Fajnie, że o mnie pamięta.
- Dziękuję, są śliczne - powiedziałam i wzięłam od niego, moją niespodziankę.
Włożyłam je do tego samego wazonu, co wczorajsze kwiaty. Nie wiem, czy tak można, ale w sumie kto mi zabroni.
- Jak tam ci minęła noc? - spytał się mnie, kiedy usiadłam na łóżku.
Oscar zajął to samo miejsce, co wczoraj.
- Całkiem nieźle, przynajmniej nic mi się nie śniło...
Wtedy przypomniało mi się...
Jestem na ulicy, nikogo nie ma. Nagle widzę ciemną postać. Zaczynam biec, nie wiem dlaczego... Biegnę do tej osoby, wiem, że chcę ją przytulić.
Ciemność...
Czuję jego ciepłe wargi na swoich, próbuję na niego spojrzeć...
Ciemność...
- Ashley! - machał mi ręką przed oczami Oscar.
- C-co?
- Nie mówiłaś nic przez około - popatrzył na zegarek - dwie minuty. Na pewno nic ci się nie śniło?
- Nie - odpowiedziałam najszybciej jak potrafiłam - A co u ciebie?
- W sumie to nic ciekawego.
- Twoi rodzice nie pytali się ciebie, dlaczego tak późno wróciłeś?
- Moich rodziców to zbytnio nie obchodzi.
- Jak to?
- Nie ważne. Nie mówmy o tym. Dalej chcesz zobaczyć Felixa?
- Tak! - oznajmiłam - Ale wiesz w jakiej on jest sali?
- Już u niego byłem trzy razy - odpowiedział, schylając głowę.
- Aha, w jakim jest stanie? Pamięta coś?
- Dalej leży w śpiączce.
Mimo że nie pamiętam tego człowieka, zachciało mi się płakać. Czyżby moje serce pamiętało o wszystkim?
- Zaprowadź mnie do niego! - rozkazałam.
- To chodź za mną.
Najpierw poszliśmy przez korytarz z gabinetami lekarskimi, w połowie drogi nie miałam już siły (a raczej moje nogi) i upadłam. Oscar pomógł mi wstać i kazał oprzeć mi się na nim. Dziękowałam mu przez resztę drogi za pomoc. Następny korytarz, w który skręciliśmy, był zapełniony pacjentami. Wszędzie widziałam biegające dzieci, smutno mi się zrobiło na myśl, o tym że muszą spędzać czas w tym ponurym miejscu. Na ich miejscu uciekłabym. Ostatnia sala z pacjentem należała do Felixa. Jego pokój wyglądał trochę inaczej niż mój, ponieważ w większości był przeszklony i zanim się weszło, można było zobaczyć w jakim jest stanie. Ten chłopak leżał, a maszyna robiła za niego resztę, ten widok był straszny. Jego twarz była blada, wyglądał jakby zaraz miał iść do trumny, tylko garnituru mu brakowało.
Kiedy weszliśmy, podeszłam bliżej, żeby ujrzeć jego twarz.
Po chwili wszystko wróciło...
- Dobrze, pierwsza para to Felix i ...
Było mi obojętne, kto to będzie. Chciałam przejść do momentu, kiedy ja będę się ścigać.
- Ashley.
Czy ja usłyszałam swoje imię?
****
- KOCHAM CIĘ! Śpij dobrze słońce.
Leżałam w łóżku, kiedy zadzwonił do mnie Felix. Nie odebrałam, jednak odsłuchałam wiadomości. Na ostatnie słowa uśmiechnęłam się i odpowiedziałam:
- Ja ciebie też
***
Pogładził mnie delikatnie po policzku. Przeszły mnie ciarki.
- Zimno ci? - zapytał.
- Nie - odpowiedziałam.
Nasze twarze zbliżyły się. Nagle poczułam ciepło, które mnie wypełnia. Całowaliśmy się i było to najlepsze uczucie, jakie do tej pory miałam.
Mogę powiedzieć, że Felix umie się całować.
***
- Mam - krzyknęłam do Naomi.
- Co takiego? - zapytała się.
***
- Nie wiem, w którym momencie sobie poszłaś, ale zacznę od tego, że całowałam się z Oscarem i w tym momencie przyszedł Felix. Pokłóciliśmy się i mnie uderzył.
- Co? Jak to? - zdziwiła się.
- No tak było i...
- Ashley - przerwała mi - przepraszam to moja wina.
- Co twoja wina!? - zdenerwowałam się.
- To ja zadzwoniłam po Felixa.
Byłam w szoku, ale w sumie to nie jej wina, że on mnie uderzył, nie wiedziała, że tak się stanie. Martwiła się i to wszystko.
***
- Jestem Ashley Kien.
- Może coś więcej opowiesz? - zachęcał mnie komisarz.
***
- Bawi cię to?! - zapytał z wściekłością.
- Nie, ale cieszę się, że wróciłeś - powiedziałam.
Widziałam, jak po jego twarzy przebiegł niewinny uśmiech.
- Dość mam tego! Wróciłem dla tego, żebyś nie narobiła sobie, jeszcze większego syfu.
***
- Felix... - powiedziałam, po czym złapałam go za ramię.
W tym momencie wydarzyło się coś, czego nigdy bym się nie spodziewała. Moje usta zrobiły się ciepłe, a całe ciało zaczęło drżeć. Poczułam jego wargi na moich. Pocałował mnie. Ręce położył na moje biodra i przesunął mnie bliżej siebie. Kiedy złapaliśmy oddech, przytulił mnie, a głowę oparł na moim ramieniu.
- Nigdy więcej, nie mów takich rzeczy. Czasami potrzebuję małej chwilki tylko dla siebie. Kocham cię i jesteś moim skarbem, który jest tylko dla mnie. - wyszeptał mi do ucha. Po czym złożył mały pocałunek na mojej szyi.
Po chwili przybliżył swoje usta do moich. Czułam jego oddech, był bardzo nieregularny, zupełnie jakby stresował się przed bliskością.
- Pocałuj mnie - szepnął.
Zrobiłam to co kazał. Tym razem pocałunek był inny. Bardziej namiętny ale jednocześnie czuły. Nie da się tego wyrazić słowami. Po prostu potrzebowaliśmy tego, tak bardzo jak narkotyku. Jego usta, były uzależnieniem, nie dało się od nich oderwać. Moje serce szalało, a w jego ramionach zapominałam o wszystkim. Skupiałam się na jego gorących wargach, które muskały moje usta. Ten pocałunek był najlepszy w moim życiu, kiedy położyłam swoje ręce na jego karku, Felix oddalił głowę i powiedział:
- Chyba trzeba już ruszać do domu.
***
- Wiesz, co dlatego pojechałam do Oscara dzisiaj. On nie ma tyle tajemnic, co ty i może jest dupkiem, ale zawsze jest ze mną, kiedy tego potrzebuję. W tym jest od ciebie lepszy.
Widziałam jak napinają mu się wszystkie mięśnie na rękach. Widziałam też jak naciska pedał gazu.
- Felix jedź wolniej! - krzyknęłam w pewnym momencie.
***
Zakręciło mi się w głowie, upadłam, poczułam ręce Oscara. Nie zdążył mnie złapać...
Co się właśnie stało?
Chyba wiem, już wszystko. Całą prawdę o moim życiu. Wszystko, co kochałam straciłam w tym wypadku. Powróciły mi uczucia, miałam ochotę krzyczeć, płakać, śmiać się w tym samym czasie. To jest tak jakbyś nagle włączył sobie guzik z człowieczeństwem. Każde twoje kłamstwo, rozmowa, kłótnia, przemyślenie wraca. W tym momencie uznaję, że nieświadomość jest lepsza od tego bólu, co przyszedł. Zniknęło w ciągu sekundy i powróciło w ciągu sekundy. To jest o wiele silniejsze niż najpotężniejszy huragan czy trzęsienie ziemi.
A najgorsze, że to co się teraz dzieję, może być z mojej winy. Felix, który leży w śpiączce...
- Felix! - krzyknęłam i łzy same zaczęły mi spływać po policzku.
Chciałam do niego podbiec, przytulić go i przeprosić za wszystko.
Zamiast tego poczułam jak Oscar mnie trzymał za ręce i nie pozwalał mi się ruszyć.
- Zostaw mnie! Ja musze do niego podejść! - szarpałam się, a łzy leciały jeszcze szybciej.
Nagle do pokoju przyszła ochrona. Złapali mnie za ręce i kazali mi iść do pokoju.
- Wy nie rozumiecie ja muszę go przeprosić! Muszę po prostu go przytulić! - próbowałam się wydostać z całych sił. Kopałam ich i wyrywałam się, co chwilę.
Oni nic nie rozumieli. Kiedy wszystko ci wraca i wiesz, że straciłeś ukochaną osobę, stoisz bezczynnie czy próbujesz jak najszybciej być przy niej? Stańcie na moim miejscu i zastanówcie się, co wy byście zrobili? Szczególnie, że to moja wina...
- Felix! - krzyknęłam z całych sił.
Płakałam tak mocno, że nie mogłam złapać oddechu. W pewnej chwili poczułam jak ktoś wbija mi coś w ramię.
- Ał - syknęłam z bólu.
Z pod swoich zapłakanych oczu, ujrzałam strzykawkę na moim ramieniu.
Wiedziałam, że to na pewno jakiś środek usypiający. Opuściłam głowę, a włosy zasłoniły mi twarz.
- Felix, proszę obudź się - szepnęłam.
Szłam ulicą, godzina dwudziesta trzecia. Jeszcze tylko kilka przecznic i będę w domu. Nagle słyszę krzyk...
Podbiegam, widzę kobietę...
Budzę się, znowu jestem cała mokra. Dlaczego te okropne sny mam w tym szpitalu? Chcę swoje dawne życie, szkoda, że ono nie wróci...
Słyszę jak ktoś puka i widzę moją mamę w progu.
- Mogę wejść? - pyta.
- Mamo! - krzyczę i rzucam się jej na szyję.
Odwzajemnia mój gest i po chwili obie siadamy na łóżko.
- Wiesz byłam tu, kiedy się obudziłaś ale nie poznałaś mnie. - oznajmiła i odgarnęła mi kosmyk z włosów.
- Wiem już pamiętam - wzdycham.
- Co się stało w sali Felixa? - pyta mnie.
Nie umiem wydusić z siebie słowa, tam wszystko wróciło. A ja...
Zaczynam płakać i nie odpowiadam mamie na pytanie, tylko wtulam się w nią.
- No już kochanie - głaszczę mnie - wróciła ci tam pamięć tak?
- P-p-powiedzieli c-ci?
- Tak skarbie, ale już wszystko w porządku nie płacz. Felix się obudzi i będzie jak dawniej.
- Ale ten wypadek to moja wina mamo - przyznaje.
Wiem, że ją to zdziwiło. Pewnie nie spodziewała się takich słów od własnej córki.
- Wiesz mamo, chciałabym żeby całe moje życie było normalne. Umawiać się z Felixem na randki, chodzić do jego domu i poznać jego rodziców. Nie przejmować się tym, że z dnia na dzień zmieni swoje uczucia do mnie ani jego podłymi koleżankami. Jeszcze Oscar...
- Córeczko życie nastolatki nie jest proste, sama przez to przechodziłam. Musisz jakoś dać radę. Zobaczysz, gdy oboje z Felixem wyjdziecie ze szpitala wszystko będzie dobrze. A jak wyglądał wasz wypadek?
- Nie chce o tym rozmawiać - powiedziałam.
Łzy już mi nie leciały, chciałam teraz porozmawiać z Felixem jednak to było nie możliwe.
Siedziałam tak z mamą jeszcze przez pół godziny.
- Słoneczko, ja się już muszę zbierać. Ale właśnie! Mam coś dla ciebie! - krzyknęła.
Zaczęła wyjmować z torebki moje różne kosmetyki, szczotkę i co najważniejsze telefon.
- Znaleźli to wszystko w aucie Felixa po wypadku. Masz szczęście, że telefon był przykryty ubraniami i się nie potłukł.
- Dzięki mamuś - powiedziałam i pocałowałam ją w policzek.
Zanim wyszła spojrzała jeszcze raz na szafkę. Po chwili zapytała:
- Od kogo masz te ładne kwiaty?
- Od Oscara - odpowiedziałam.
Kobieta uśmiechnęła się tylko, po czym wyszła.
Właśnie Oscar...
Przeprosił mnie za wszystko, pomógł mi we wszystkim po wypadku. Może się zmienił i trzeba dać mu drugą szansę?
-----------------------------------------------------------------------
Rozdział 23!!!! Już tu jesteśmy!
Jak wam się podoba? Liczę na wasze opinie! Jak widzicie Ashley odzyskała swoje wspomnienia. Mam nadzieję, że się cieszycie :). Dzisiaj jeszcze postaram się dodać nowe piosenki na ten pasek, żeby było coś nowego, bo pewnie te wam się już znudziły. Teraz pytanie do was chcecie spokojne nutki czy jakieś energiczne?
Przy okazji możecie wejść na bloga mojej koleżanki:
http://zazakretemas.blogspot.com/
Jest świetny polecam wam go!
Widzimy się z następnym rozdziałem za tydzień (jak zawsze w sumie)! Komentujcie!
Po chwili usłyszałam pukanie do drzwi, odwróciłam się, a w progu stał Oscar. Dzisiaj miał na sobie dżinsową koszulę i czarne rurki. Jego włosy były w nieładzie, a na oczach miał czarne okulary. Znowu poczułam się przy nim nie swojo, ponieważ kolejny dzień z rzędu miałam na sobie koszulę szpitalną, która nie była za piękna. Jemu to chyba nie przeszkadzało. Podszedł do mnie i przytulił mnie, mówiąc:
- Witaj piękna
- Cześć, jaka piękna? Cały czas taka sama, nic nawet z włosami nie robiłam.
- Widać - zaśmiał się.
Szturchnęłam go łokciem i uśmiechnęłam się.
- Mam coś dla ciebie - zakomunikował.
- Co takiego? - ucieszyłam się.
Nagle zza pleców wyjął bukiet kwiatów. To miły gest z jego strony. Fajnie, że o mnie pamięta.
- Dziękuję, są śliczne - powiedziałam i wzięłam od niego, moją niespodziankę.
Włożyłam je do tego samego wazonu, co wczorajsze kwiaty. Nie wiem, czy tak można, ale w sumie kto mi zabroni.
- Jak tam ci minęła noc? - spytał się mnie, kiedy usiadłam na łóżku.
Oscar zajął to samo miejsce, co wczoraj.
- Całkiem nieźle, przynajmniej nic mi się nie śniło...
Wtedy przypomniało mi się...
Jestem na ulicy, nikogo nie ma. Nagle widzę ciemną postać. Zaczynam biec, nie wiem dlaczego... Biegnę do tej osoby, wiem, że chcę ją przytulić.
Ciemność...
Czuję jego ciepłe wargi na swoich, próbuję na niego spojrzeć...
Ciemność...
- Ashley! - machał mi ręką przed oczami Oscar.
- C-co?
- Nie mówiłaś nic przez około - popatrzył na zegarek - dwie minuty. Na pewno nic ci się nie śniło?
- Nie - odpowiedziałam najszybciej jak potrafiłam - A co u ciebie?
- W sumie to nic ciekawego.
- Twoi rodzice nie pytali się ciebie, dlaczego tak późno wróciłeś?
- Moich rodziców to zbytnio nie obchodzi.
- Jak to?
- Nie ważne. Nie mówmy o tym. Dalej chcesz zobaczyć Felixa?
- Tak! - oznajmiłam - Ale wiesz w jakiej on jest sali?
- Już u niego byłem trzy razy - odpowiedział, schylając głowę.
- Aha, w jakim jest stanie? Pamięta coś?
- Dalej leży w śpiączce.
Mimo że nie pamiętam tego człowieka, zachciało mi się płakać. Czyżby moje serce pamiętało o wszystkim?
- Zaprowadź mnie do niego! - rozkazałam.
- To chodź za mną.
Najpierw poszliśmy przez korytarz z gabinetami lekarskimi, w połowie drogi nie miałam już siły (a raczej moje nogi) i upadłam. Oscar pomógł mi wstać i kazał oprzeć mi się na nim. Dziękowałam mu przez resztę drogi za pomoc. Następny korytarz, w który skręciliśmy, był zapełniony pacjentami. Wszędzie widziałam biegające dzieci, smutno mi się zrobiło na myśl, o tym że muszą spędzać czas w tym ponurym miejscu. Na ich miejscu uciekłabym. Ostatnia sala z pacjentem należała do Felixa. Jego pokój wyglądał trochę inaczej niż mój, ponieważ w większości był przeszklony i zanim się weszło, można było zobaczyć w jakim jest stanie. Ten chłopak leżał, a maszyna robiła za niego resztę, ten widok był straszny. Jego twarz była blada, wyglądał jakby zaraz miał iść do trumny, tylko garnituru mu brakowało.
Kiedy weszliśmy, podeszłam bliżej, żeby ujrzeć jego twarz.
Po chwili wszystko wróciło...
- Dobrze, pierwsza para to Felix i ...
Było mi obojętne, kto to będzie. Chciałam przejść do momentu, kiedy ja będę się ścigać.
- Ashley.
Czy ja usłyszałam swoje imię?
****
- KOCHAM CIĘ! Śpij dobrze słońce.
Leżałam w łóżku, kiedy zadzwonił do mnie Felix. Nie odebrałam, jednak odsłuchałam wiadomości. Na ostatnie słowa uśmiechnęłam się i odpowiedziałam:
- Ja ciebie też
***
Pogładził mnie delikatnie po policzku. Przeszły mnie ciarki.
- Zimno ci? - zapytał.
- Nie - odpowiedziałam.
Nasze twarze zbliżyły się. Nagle poczułam ciepło, które mnie wypełnia. Całowaliśmy się i było to najlepsze uczucie, jakie do tej pory miałam.
Mogę powiedzieć, że Felix umie się całować.
***
- Mam - krzyknęłam do Naomi.
- Co takiego? - zapytała się.
***
- Nie wiem, w którym momencie sobie poszłaś, ale zacznę od tego, że całowałam się z Oscarem i w tym momencie przyszedł Felix. Pokłóciliśmy się i mnie uderzył.
- Co? Jak to? - zdziwiła się.
- No tak było i...
- Ashley - przerwała mi - przepraszam to moja wina.
- Co twoja wina!? - zdenerwowałam się.
- To ja zadzwoniłam po Felixa.
Byłam w szoku, ale w sumie to nie jej wina, że on mnie uderzył, nie wiedziała, że tak się stanie. Martwiła się i to wszystko.
***
- Jestem Ashley Kien.
- Może coś więcej opowiesz? - zachęcał mnie komisarz.
***
- Bawi cię to?! - zapytał z wściekłością.
- Nie, ale cieszę się, że wróciłeś - powiedziałam.
Widziałam, jak po jego twarzy przebiegł niewinny uśmiech.
- Dość mam tego! Wróciłem dla tego, żebyś nie narobiła sobie, jeszcze większego syfu.
***
- Felix... - powiedziałam, po czym złapałam go za ramię.
W tym momencie wydarzyło się coś, czego nigdy bym się nie spodziewała. Moje usta zrobiły się ciepłe, a całe ciało zaczęło drżeć. Poczułam jego wargi na moich. Pocałował mnie. Ręce położył na moje biodra i przesunął mnie bliżej siebie. Kiedy złapaliśmy oddech, przytulił mnie, a głowę oparł na moim ramieniu.
- Nigdy więcej, nie mów takich rzeczy. Czasami potrzebuję małej chwilki tylko dla siebie. Kocham cię i jesteś moim skarbem, który jest tylko dla mnie. - wyszeptał mi do ucha. Po czym złożył mały pocałunek na mojej szyi.
Po chwili przybliżył swoje usta do moich. Czułam jego oddech, był bardzo nieregularny, zupełnie jakby stresował się przed bliskością.
- Pocałuj mnie - szepnął.
Zrobiłam to co kazał. Tym razem pocałunek był inny. Bardziej namiętny ale jednocześnie czuły. Nie da się tego wyrazić słowami. Po prostu potrzebowaliśmy tego, tak bardzo jak narkotyku. Jego usta, były uzależnieniem, nie dało się od nich oderwać. Moje serce szalało, a w jego ramionach zapominałam o wszystkim. Skupiałam się na jego gorących wargach, które muskały moje usta. Ten pocałunek był najlepszy w moim życiu, kiedy położyłam swoje ręce na jego karku, Felix oddalił głowę i powiedział:
- Chyba trzeba już ruszać do domu.
***
- Wiesz, co dlatego pojechałam do Oscara dzisiaj. On nie ma tyle tajemnic, co ty i może jest dupkiem, ale zawsze jest ze mną, kiedy tego potrzebuję. W tym jest od ciebie lepszy.
Widziałam jak napinają mu się wszystkie mięśnie na rękach. Widziałam też jak naciska pedał gazu.
- Felix jedź wolniej! - krzyknęłam w pewnym momencie.
***
Zakręciło mi się w głowie, upadłam, poczułam ręce Oscara. Nie zdążył mnie złapać...
Co się właśnie stało?
Chyba wiem, już wszystko. Całą prawdę o moim życiu. Wszystko, co kochałam straciłam w tym wypadku. Powróciły mi uczucia, miałam ochotę krzyczeć, płakać, śmiać się w tym samym czasie. To jest tak jakbyś nagle włączył sobie guzik z człowieczeństwem. Każde twoje kłamstwo, rozmowa, kłótnia, przemyślenie wraca. W tym momencie uznaję, że nieświadomość jest lepsza od tego bólu, co przyszedł. Zniknęło w ciągu sekundy i powróciło w ciągu sekundy. To jest o wiele silniejsze niż najpotężniejszy huragan czy trzęsienie ziemi.
A najgorsze, że to co się teraz dzieję, może być z mojej winy. Felix, który leży w śpiączce...
- Felix! - krzyknęłam i łzy same zaczęły mi spływać po policzku.
Chciałam do niego podbiec, przytulić go i przeprosić za wszystko.
Zamiast tego poczułam jak Oscar mnie trzymał za ręce i nie pozwalał mi się ruszyć.
- Zostaw mnie! Ja musze do niego podejść! - szarpałam się, a łzy leciały jeszcze szybciej.
Nagle do pokoju przyszła ochrona. Złapali mnie za ręce i kazali mi iść do pokoju.
- Wy nie rozumiecie ja muszę go przeprosić! Muszę po prostu go przytulić! - próbowałam się wydostać z całych sił. Kopałam ich i wyrywałam się, co chwilę.
Oni nic nie rozumieli. Kiedy wszystko ci wraca i wiesz, że straciłeś ukochaną osobę, stoisz bezczynnie czy próbujesz jak najszybciej być przy niej? Stańcie na moim miejscu i zastanówcie się, co wy byście zrobili? Szczególnie, że to moja wina...
- Felix! - krzyknęłam z całych sił.
Płakałam tak mocno, że nie mogłam złapać oddechu. W pewnej chwili poczułam jak ktoś wbija mi coś w ramię.
- Ał - syknęłam z bólu.
Z pod swoich zapłakanych oczu, ujrzałam strzykawkę na moim ramieniu.
Wiedziałam, że to na pewno jakiś środek usypiający. Opuściłam głowę, a włosy zasłoniły mi twarz.
- Felix, proszę obudź się - szepnęłam.
Szłam ulicą, godzina dwudziesta trzecia. Jeszcze tylko kilka przecznic i będę w domu. Nagle słyszę krzyk...
Podbiegam, widzę kobietę...
Budzę się, znowu jestem cała mokra. Dlaczego te okropne sny mam w tym szpitalu? Chcę swoje dawne życie, szkoda, że ono nie wróci...
Słyszę jak ktoś puka i widzę moją mamę w progu.
- Mogę wejść? - pyta.
- Mamo! - krzyczę i rzucam się jej na szyję.
Odwzajemnia mój gest i po chwili obie siadamy na łóżko.
- Wiesz byłam tu, kiedy się obudziłaś ale nie poznałaś mnie. - oznajmiła i odgarnęła mi kosmyk z włosów.
- Wiem już pamiętam - wzdycham.
- Co się stało w sali Felixa? - pyta mnie.
Nie umiem wydusić z siebie słowa, tam wszystko wróciło. A ja...
Zaczynam płakać i nie odpowiadam mamie na pytanie, tylko wtulam się w nią.
- No już kochanie - głaszczę mnie - wróciła ci tam pamięć tak?
- P-p-powiedzieli c-ci?
- Tak skarbie, ale już wszystko w porządku nie płacz. Felix się obudzi i będzie jak dawniej.
- Ale ten wypadek to moja wina mamo - przyznaje.
Wiem, że ją to zdziwiło. Pewnie nie spodziewała się takich słów od własnej córki.
- Wiesz mamo, chciałabym żeby całe moje życie było normalne. Umawiać się z Felixem na randki, chodzić do jego domu i poznać jego rodziców. Nie przejmować się tym, że z dnia na dzień zmieni swoje uczucia do mnie ani jego podłymi koleżankami. Jeszcze Oscar...
- Córeczko życie nastolatki nie jest proste, sama przez to przechodziłam. Musisz jakoś dać radę. Zobaczysz, gdy oboje z Felixem wyjdziecie ze szpitala wszystko będzie dobrze. A jak wyglądał wasz wypadek?
- Nie chce o tym rozmawiać - powiedziałam.
Łzy już mi nie leciały, chciałam teraz porozmawiać z Felixem jednak to było nie możliwe.
Siedziałam tak z mamą jeszcze przez pół godziny.
- Słoneczko, ja się już muszę zbierać. Ale właśnie! Mam coś dla ciebie! - krzyknęła.
Zaczęła wyjmować z torebki moje różne kosmetyki, szczotkę i co najważniejsze telefon.
- Znaleźli to wszystko w aucie Felixa po wypadku. Masz szczęście, że telefon był przykryty ubraniami i się nie potłukł.
- Dzięki mamuś - powiedziałam i pocałowałam ją w policzek.
Zanim wyszła spojrzała jeszcze raz na szafkę. Po chwili zapytała:
- Od kogo masz te ładne kwiaty?
- Od Oscara - odpowiedziałam.
Kobieta uśmiechnęła się tylko, po czym wyszła.
Właśnie Oscar...
Przeprosił mnie za wszystko, pomógł mi we wszystkim po wypadku. Może się zmienił i trzeba dać mu drugą szansę?
-----------------------------------------------------------------------
Rozdział 23!!!! Już tu jesteśmy!
Jak wam się podoba? Liczę na wasze opinie! Jak widzicie Ashley odzyskała swoje wspomnienia. Mam nadzieję, że się cieszycie :). Dzisiaj jeszcze postaram się dodać nowe piosenki na ten pasek, żeby było coś nowego, bo pewnie te wam się już znudziły. Teraz pytanie do was chcecie spokojne nutki czy jakieś energiczne?
Przy okazji możecie wejść na bloga mojej koleżanki:
http://zazakretemas.blogspot.com/
Jest świetny polecam wam go!
Widzimy się z następnym rozdziałem za tydzień (jak zawsze w sumie)! Komentujcie!
Subskrybuj:
Posty (Atom)